پرتگاه گسلى رسه کوانت (Resquente Bruchlinienstufe)

در اين‌حالت قسمتى از دشت که در شمال گسل درونه واقع شده است (قمست پديمنت) از نظر مرفولوژى نسبت به منطقهٔ مخروط‌افکنه‌هاى به‌هم پيوسته (بهادا واقع در جنوب گسل) در ارتفاع بيشترى قرار گرفته است مثل منطقهٔ شمال ده ايرج‌آباد (در دوازده کيلومترى غرب کاشمر).


باتوجه به اينکه لايهٔ سنگ‌هائى که (کنگلومرا و ماسه‌سنگ) زيربناى منطقه دشت را تشکيل مى‌دهند از حالت افقى خود خارج شده‌اند و با شيب معينى به‌طرف گسل متمايل مى‌باشند، بايد پذيرفت که قسمتى از دشت که در شمال گسل قرار گرفته به‌طرف بالا حرکت کرده است (در قسمتى از دشت که در جنوب گسل درونه قرار دارد سنگ‌هاى زيربنا در هيج‌جائى مشاهده نمى‌شود).


ارتفاع لغزش گسل در مکان‌هاى مختلف متفاوت است. به‌عنوان مثال در شمال خليل‌آباد اين ارتفاع کمتر از يک متر است، در حالى‌که در شمال کاشمر ارتفاع لغزش گسل به‌حدود ۲۰۰ متر مى‌رسد.

ساختمان هورستى و يا بالاراندگى‌‌ها

در بعضى از مکان‌هاى پرتگاه گسلى مثلاً در شمال شرق ده ايرج‌آباد ساختمان‌هاى هورستى به‌چشم مى‌خورند. اين بالاراندگى‌ها ار نواحى مجاور خود يعنى از دو قسمت دشت در شمال و جنوب گسل بالاتر قرار گرفته‌اند. در اينجا هم مثل پرتگاه گسلى رسه‌کوانت، ارتفاع پرتگاه گسلى در مکان‌هاى مختلف متفاوت است. همين‌‌طور شکل ساختمان‌هاى هورستى در مکان‌هاى مختلف باهم فرق دارد، در بيشتر جاها شکل آنها طورى است که خط تقسيم آب در آنها به‌صورت يک خط ژئومرفولوژيکى مى‌باشد، مانند منطقهٔ شمال شرق خليل‌آباد.


در بعضى از مکان‌هاى مثل پلنگ در شرق کاشمر بالاراندگى‌هاى نمونه‌اى تشکيل شده‌اند به‌ طورى‌که سطح آنها صاف و هموار مى‌باشد. اين امر نشانهٔ آن است که عملکرد فرسايش شکل اصلى اين بالاراندگى‌ها را فقط به‌مقدار کمى تغيير داده است، زيرا اين عوارض طبيعى و فرسايش، زمان کافى براى تغيير شکل بيشتر اين عوارض نداشته است. اين به‌نوبهٔ خود حاکى از آن است که گسل درونه در زمان‌هاى جوان فعال بوده است (نقشهٔ بلوک دياگرام يال شمالى گودال کاشمر).


بلوک دیاگرام
یال  شمالی منطقه کاشمر
بلوک دیاگرام یال  شمالی منطقه کاشمر