در مشرق ايران از خراسان در شمال تا بلوچستان در جنوب ارتفاعات منفردى وجود دارد که مى‌توان آنها را در سه واحد نسبتاً بزرگ کوهستانى خلاصه نمود. يکى واحد کوهستانى ”- جام -“ مرکب از ارتفاعات با خزر (بزرگ‌ترين ساختمان کوهستانى منطقه)، کوه سرخ، کوه سياه، کوه هشتادان در جنوب خراسان که اين دسته از کوه‌ها با اشکوب‌هاى ضخيم از ورقه‌هاى نمک و سنگ آهک تشکيل يافته که عموماً جهت شرقى غربى دارند. ديگر کوه‌هاى ”- قائن -“ است در جنوب جام که به‌علت قلت بارندگي، خشکى و برهنگى از مشخصات کوه‌هاى آن است، ارتفاعات معروف آن کوه کالات (۲۸۵۰ متر) کوه سليمان، کوه آهنگران (۲۸۷۷ متر) و شاه‌کوه مى‌باشد اين دسته از کوه‌ها در جهت شمال غربى - جنوب شرقى ممتد بوده در جنوب شرقى به دشت لوت منتهى مى‌شوند.


واحد کوهستانى سوم سلسله جبال مکران است در بلوچستان که از حوالى زابل در سيستان شروع شده تا ناحيه ”بم پشت“ آخرين نقطه سرحدى ايران در بلوچستان امتداد مى‌يابد و ارتفاعات معتبر آن ”کوه پلنگان“، کوه ملک‌سياه، ”کوه سرخ“، ”کوه آتشفشان، خاموش تفتان“۱لندترين کوه در جنوب شرقى ايران به ارتفاع ۴۰۵۰ متر مى‌باشد کوه‌هاى اين نواحى نيمه جديد و از رده آلپى مى‌باشند غالباً از رسوبات دوران سوم (ائوسن) تشکيل شده داراى سنگ‌هاى آتشفشانى و شيب‌هاى تند هستند اين کوه‌ها معمولاً باير و خشک و عارى از هر نوع پوشش گياهى مى‌باشند.


(۱رباره نام کوه تفتان برخى بر اين عقيده هستند که اين نام از واژه تفت به معنى گرم و سوزان آمده است و اين نامگذاراى به‌علت خروج دمه آتشفشان مرکب از بخار آب و گاز گوگرد از دهانه آن است به‌نظر مى‌رسد که هم‌اکنون اين آتشفشان در حال گوگردزائى است. وجود چشمه‌هاى آب گرم با خواص گوگردى همچنين چهره زردرنگ اطراف دهانه و دامنه‌هاى آن مى‌تواند دليل صحت بر اين مدعا باشد.