کشاورزى ديم در ايران بسيار متداول است تا آنجا که در سال ۱۳۶۱ حدود ۴/۶۲ درصد از کشت سالانه ايران به کشت ديم اختصاص داشت، گندم، جو، هندوانه و خربزه مشهورترين محصولى مى‌باشند که کشت ديم آنها در سراسر ايران مشاهده مى‌شود.


کشت ديم در ايران به چند طريق انجام مى‌گيرد:

ديم آبى

ديم آبى بدين‌صورت است که در زمستان که آب فراوان و داراى ارزش چندانى نيست قطعه زمينى را در نظر گرفته روزها، هفته‌ها و ماه‌ها آب را بدان بسته و هميشه چون استخر کم‌عمقى مملو از آب مى‌باشد به‌طورى که هميشه آب از يک طرف بدان وارد شده و از طرف ديگر خارج مى‌گردد ولى پس از مدتى آب را از زمين قطع مى‌نمايند. اين‌گونه زمين‌ها به‌هنگام کشت به هندوانه يا خربزه اختصاص داده مى‌شود. نگارنده قبل از اصلاحات ارضى بارها در ده طالب‌آباد شاهد اين‌گونه کشت بوده است، در اين روش پس از قطع آب و کشت زمين ديگر آبى به زمين نمى‌دهند و محصول کشت شده به‌طور ديمى به بار مى‌نشيند و به موقع برداشت مى‌گردد.

ديم بارانى

ديم بارانى ديم معمولى سراسر ايران است بدين‌ترتيب که پس از آماده کردن زمين، با نم باران زمين را مى‌کارند، در اين‌صورت بازدهى محصول ديم به مقدار ريزش باران پس از کشت بستگى دارد، اين روش بيشتر براى کشت گندم و جو معمول است هر چند که با اين روش خربزه و هندوانه هم کشت مى‌گردد.


در روستاى درونه کاشمر ضمن مشاهده روش فوق جهت کشت هندوانه و خربزه ابداع ديگرى نيز به‌کار مى‌گيرند زيرا:


برخى از روستائيان علاوه بر کشت تخمه هندوانه يا خربزه در زمين صاف گاهى تخمه‌ها را در لابلاى کلوخ‌هاى زمين ناهموار مى‌کارند و آن به‌خاطر اين است که اولاً در زير کلوخ‌ها کمى نم وجود دارد. ثانياً هنگام سبز شدن بوته‌ها در دل کلوخ‌ها هر بوته داراى سرپناهى است و باد نمى‌تواند بوته‌ها را در جهت وزش باد بخواباند، براى اينکه فشار باد نتواند بوته‌هاى خربزه يا هندوانه را به اطراف پراکنده نمايد بوته‌هاى خار صحرائى را از نقاط ديگر کنده و در زير بوته‌هاى تازه رشد يافته قرار داده و با ريختن مقدارى خاک روى قسمتى از آن بوته را ثابت نموده تا تارهاى پيچنده بوته‌هاى خربزه و هندوانه بدان پيچيده و مانع آن شود که باد به بوته‌ها آزار رساند، وقتى بوته‌ها داراى ميوه گرديدند و سنگين گشتند، باد کمتر قادر است آنها را جابه‌جا نمايد.

ديم انگلى

نوع ديگرى از ديم کارى در مناطق مختلف شرق ايران وجود دارد که مى‌توان آن را ”ديم انگلي“ يا ”ديم پناهي“ نام‌گذارى نمود و آن بدين‌ترتيب است که تخمه هندوانه يا خربزه را پس از کمى خيس کردن در زير بوته‌هاى بزرگ خار مى‌کارند، جوانه بوته تازه کشت در پناه نم بوته خار رشد نموده و در مواردى از بوته‌ خار نيز تغذيه مى‌نمايد. بدين‌ترتيب بوته هندوانه يا خربزه رشد نموده به بار مى‌نشيند. در گرمسير ممسنى چنين هندوانه‌هائى را در پاى بوته‌هاى خار مى‌کاشتند و محصول آن هندوانه‌هاى کوچک ولى بسيار شيرينى بود که کوچ‌روها بسيار بدان علاقه‌مند بودند.


در نقاطى از ممسنى به‌‌طور ديم و خودرو هندوانه‌هائى مشاهده مى‌گرديد که وحشى بودند و بسيار تلخ، محليان اين نقاط را شناسائى کرده و تخمه هندوانه‌هاى معمولى را در آن نقاط کاشته و محصول آن را مورد استفاده قرار مى‌دادند.


در منطقه عشايرنشين بويراحمد باغ‌هاى ميوه‌اى وجود دارد که بدان ”باغ بج“ (باغ ديم) مى‌گويند، درختان انگور و گلابى اين باغ‌ها شهرت فراوان داشتند.