گروه‌هاى دومين يا ثانوي، گروه‌هائى هستند که طبق قراردادها و ضرورت‌هاى اجتماعى تشکيل مى‌شوند و عضويت در اين گروه‌ها بنا به ميل افراد و مطابق مصالح زندگى آنها است. هر لحظه هر فردى مى‌تواند به‌هر گروهى که توان برآوردن نيازهاى آن را دارد بپيوندد. مانند کارمندان اداري، تجاري، صنفي، صنعتى و غيره. در اين گروه بيشتر ”هدف“ است که افراد را به‌هم مى‌پيوندد.


هدف از تشکيل گروه‌هاى دومين، عبارت است از ايجاد چگونگى فعاليت‌ها و اقدامات متناسبى است که بر پايه صلاحيت، توانائى و موجوديت مسائل مورد نياز اعضاء باشد.


درباره گروه‌هاى ثانوى مى‌توان ويژگى‌هاى مختلف از جمله خصوصيات زير را عنوان کرد:


۱. روابط افراد براساس روابط غيرفردى است. يعنى کليهٔ اعضاء با درنظر گرفتن هدف گروهى خود، ارتباط مناسبى را بين خود و ديگران ايجاد مى‌کنند.


۲. ارتباط رسمى است.


۳. روابط غيررسمى و ارتباطات غيررسمى که بين افراد به‌وجود مى‌آيد، زائيدهٔ بازتاب‌هاى احساسى و عاطفى افراد است.


۴. ارتباطات در گروه‌هاى دومين، به‌طور عمودى و افقى است و به طريق رسمى با مقامات مافوق و مادون و هم رديف و همکاران خود رابطه برقرار مى‌نمايد. مانند آنچه در سازمان‌هاى ادارى وجود دارد.


۵. ارتباطات افراد به خاطر استمرار و بقاء جريانات و فعاليت‌هاى اجتماعى گروه به‌صورت تکرارى و يکنواخت است. مانند: ارتباطاتى که در سازمان‌هاى ادارى وجود دارد.


۶. به خاطر همزيستى و رفاه بيشتر، هماهنگى و همکارى برپايه اعتقادات و تبعيت از موازين اجتماعى و فرهنگى پايه‌ريزى مى‌گردد.


۷. به علت نامحدود بودن حيطهٔ فعاليت، گروه‌هاى دومين داراى تشکيلات ترکيبى از واحدهاى مختلف مى‌باشد. مانند سازمان‌ها و تشکيلات اداري.


گروه‌هاى ثانوى را مى‌توان را به‌دو دسته تقسيم کرد: گروه موقت و گروه دائمي.


۱. گروه‌هاى موقت، گروه‌هائى هستند که داراى هدفى زودرس و کوتاه‌مدت مى‌باشند.


کليهٔ اعضاء چنين گروهى به خاطر رسيدن به هدف زودرس خود به فوريت تشکيل و بلافاصله پس از رسيدن به هدف منحل مى‌شوند.


۲. گروه‌هاى دائمي: گروه‌هائى هستند که داراى هدف درازمدت مى‌باشند و براى نيل به آن به زمان طولانى‌ترى نياز دارند. معمولاً عضويت در اين نوع گروه‌ها تحت ضوابط و معيارهاى خاص است و اضمحلال آنها بر طبق خواسته اعضاء گروه يا در نظر گرفتن منافع اجتماعى است و بستگى به شرايطى دارد که از نقطه نظر گروه قابل قبول باشد.