مراسم بزرگداشت شخصيت‌هاى علمي، فرهنگي، دانشگاهى و تجليل از آنان که ساليان بلند از عمر و زندگى خود را صرف خدمت به جامعه و تربيت افراد متخصص کردند يا پژوهش‌ها و تحقيق‌هاى آنها زمينه‌ساز توسعه و پيشرفت شده است، چه در زمان حيات و چه پس از درگذشت اين شخصيت‌ها، امرى رايج است. تنظيم اخبار اين مراسم، تکنيک ويژه‌اى را مى‌طلبد که با توجه به چگونگى برگزارى مراسم شکل مى‌گيرد.


نگاه به تمام زواياى زندگى شخصيت مورد نظر از کلام سخنرانان، شرح حال و زندگى‌نامه، شرح خدمات فرهنگيى و علمي، ذکر تأليفات، تصنيفات و... پرداختن به نقاط برجسته زندگى و نقاط عطف، صفات بارز و برجسته که همکاران، شاگردان و همه کسانى که به نحوى با وى سر و کار دارند يا داشتند، ذکر خاطرات از زبان شخصيت موردنظر يا دوستان و همکاران او و به‌طورکلى بازگو کردن هر گوشه از زندگى وى که نشان‌دهنده و معرف شخصيت واقعى وى باشد، ضرورى است.


از سوى ديگر بايد فضاى مراسم، چه شادى‌آور يا حزن‌انگيز باشد، تشرح شود. اگر شخصيت موردنظر در مراسم حضور نداشته باشد، مى‌توان از عکس يا عکس‌هاى وي، تصوير روشنى براى خوانندگان تجسم کرد يا از چهره حاضران به‌نحوى که بتوان احساس سپاس، تقدير يا هر احساس ديگرى که وجود دارد، انعکاس داد.

در حاشيه مراسم

در برخى رويدادها، وقايع جانبى که در متن خبر اصلى نمى‌گنجد، اما در عين حال نشان‌دهنده گوشه‌هائى جالب و خواندنى در خارج از متن اصلى خبر به‌عنوان ”حاشيه“ نگارش مى‌شود.


به‌عنوان مثال در سمينارى که در مورد يک موضوع علمي، مقاله‌هائى ارائه مى‌شود. فرضاً صندلى به تعداد شرکت‌کنندگان در آن، تعبيه نشده است و عده‌اى ناچار هستند، تمام مدت را ايستاده به سخنرانى‌ها گوش بسپارند يا سمينار با تأخير زيادى که قبلاً پيش‌بينى نشده آغاز مى‌شود يا رويدادهائى از اين دست که هر چند در خبر اصلى نمى‌آيد، اما در حاشيه، خوانندگانى دارد.