ماده‌اى از فرم قرارداد جنکن (Gencon) مى‌گويد که معمولاً ايّام توقّف براى بارگيرى يا تخليه پس از سپرى شدن مدت معيّنى بعد از اعلام آمادگى براى بارگيرى و تخليه شروع مى‌شود. به‌عنوان مثال:


اگر قبل‌ از ظهر آمادگى اعلام گردد ايّام توقّف براى تخليه و بارگيرى از ساعت يک بعدازظهر شروع مى‌شود اما اگر بعدازظهر آمادگى اعلام شود اين ايام از ساعت ۶ صبح شروع مى‌گردد.


در يک پرونده ايام توقّف براى تخليه و بارگيرى قبل از رسيدن کشتى به بندر تخليه سپرى شده بود دادگاه انگليس رأى داد که کشتى بلافاصله پس از ورود به بندر خواه اعلام آمادگى کرده باشد يا نه مستوجب پرداخت کرايه ايّام معطّلى بوده است.


اعلام آمادگى کشتى وقتى معتبر است که کشتى در زمان اعلام اين آمادگى واقعاً آماده براى بارگيرى و يا تخليه (بر حسب مورد) باشد اگر اعلام آمادگى حکايت از اين داشته باشد که کشتى در آينده آماده مى‌شود کافى نخواهد بود.


مثلاً در پروندهٔ کريستنسن و هندوستان استيل (Christensen V Hindustan Steel Ltd. [1971] 1 Lloyd's Rep 395، QBD) در ساعت ۹ روز ۲۸ اکتبر ۱۹۶۷ فرمانده کشتى اعلام کرد که کشتى در روز ۲۹ اکتبر براى بارگيرى آماده است.


دادگاه رأى داد که اين اعلاميه معتبر نيست حتى اگر کشتى در زمان صدور آن آماده بوده باشد. اين اعلاميه فقط يک پيش‌گويى در مورد آمادگى است و تلويحاً در آن به مستأجرين گزارش شده بود که کشتى هنوز آماده نبوده است.


مستأجرين اعتبار اعلاميه آمادگى را پس از قبولى نمى‌توانند با رفتار خود زير سؤال ببرند و از اين امر منع مى‌شوند. اثبات خلاف اعلاميه آمادگى پس از قبولى آن توسّط دريافت‌کننده تنها به بهانهٔ کلاه‌بردارى ميسر است.