استقراض به‌عنوان مهم‌ترين درآمد غيرمالياتى دولت‌ها در نظام مالى و بودجه‌بندى عمومى است که نقش بسيار مهمى را به عهده دارد. واژه استقراض، پديده‌اى است قديمي، قدمت آن شايد به تاريخ زندگى اجتماعى بشر برگردد. ”استقراض به معنى استفاده از ظرفيت‌هاى پس‌انداز جامعه و به‌کار انداختن آن در تأمين نيازهاى مالى و يا در راه پيشرفت اقتصادى است“. به‌عبارت ديگر کليه وام‌ها و قرضه‌هاى دولتى از بانک مرکزى و بانک‌ها و سازمان‌هاى تجارى و مردم کشورها و همچنين وام‌هاى دريافتى از کشورهاى خارجى است.


- انواع استقراض از لحاظ زمان و طول مدت وام:

انواع استقراض در بررسى انواع استقراض، دو موضوع مورد توجه مى‌باشند. يکى از لحاظ زمان و طول مدت وام و ديگرى از لحاظ محل تأمين وام.


- وام‌هاى کوتاه‌مدت:

وام‌هاى کوتاه‌مدت به‌صورت اسناد خزانه، سپرده‌هاى خزانه و يا قرضه ملى انتشار مى‌يابد. در اسناد خزانه مبلغ سند، تاريخ انتشار، تاريخ استهلاک، نرخ بهره قيد مى‌شود و زمانى انتشار مى‌يابد که دولت بخواهد قدرت خريد اضافى را از دست مردم خارج نمايد. اين وام‌ها معمولاً کمتر از يک سال است.


- وام‌هاى ميان‌مدت:

وام‌هاى ميان‌مدت، ۳ تا ۱۰ سال مى‌باشد و امروزه بخش عظيمى از بدهى‌هاى دولت‌ها را تشکيل مى‌دهد. اين نوع وام‌ها ممکن است از طريق خزانه‌دارى و يا به‌طور غيرمستقيم و از جانب شرکت‌هاى دولتى و مؤسسات صورت پذيرد و انتشار يابد.


- وام‌هاى بلندمدت:

وام‌هاى بلندمدت براى زمان‌هاى بيش از ۱۰ سال منتشر مى‌شود و به‌صورت قرضه‌هاى دائمى در اختيار خريداران قرار مى‌گيرد و هر از چند گاه، بهره آن پرداخت مى‌گردد.


- انواع استقراض از لحاظ محل تأمين وام:

۱. وام‌هاى داخلى (Internal Loans) دولت

وام‌هاى داخلى دولت ممکن است از سيستم بانکى صورت پذيرد و يا به‌طور غيرمستقيم و با ايجاد تسهيلات در امر حج و زيارت، فروش سکه و يا اتومبيل و غيره باشد.


۲. وام‌هاى خارجى (External Loans) دولت

وام‌هاى خارجى از طرف دولت‌هاى خارجي، سازمان‌هاى ملى بين‌المللي، مؤسسات اقتصادى و شرکت‌هاى خارجى ممکن است بوده باشد.