برخى از شرکت‌ها براى تعيين درجه اعتبار مشتريان خود از سيستم‌هاى کامپيوترى استفاده مى‌کنند و اين سيستم‌ها براى پاسخگوئى به دو سؤال طراحى شده‌اند: اول، آيا بايد به شرکت متقاضى اعتبار داد يا خير؟ دوم، حدود اعتبار يک شرکت چقدر بايد باشد؟ شرکت‌ها عموماً از شرکت متقاضى مى‌خواهند تا صورت‌هاى مالى و نسبت‌هاى ذى‌ربط را تحويل دهد، مثلاً قدمت شرکت و اينکه در طى پنج سال گذشته در چه سال‌هائى سودآور بوده است را مشخص کند. درجه اعتبارى که سازمان‌ها يا نهادهاى متخصص تهيه مى‌کنند و نمونهٔ آن در جدول A آمده است به اين اطلاعات اضافه و سپس کل اين اطلاعات به يک برنامه کامپيوترى داده مى‌شود. اين برنامه نسبت‌هاى مالى را تجزيه و تحليل مى‌کند (بدان‌گونه که در مبحث تجزيه و تحليل صورت‌هاى تشريح شد). پس از آن با توجه به نتيجه‌اى که از اين برنامه کامپيوترى به‌دست مى‌آيد، نمرهٔ خاصى به آن شرکت داده مى‌شود. اگر شرکت داراى قدرت نقدينگى بالا و نسبت‌هاى سودآورى زياد و نسبت بدهى کم باشد، به آن نمره بالائى داده خواهد شد و اگر مقادير متعلق به نسبت‌هاى فوق نامطلوب باشد، به آن نمره کمى داده خواهد شد در مواردى براى تعيين درجه اعتبار خاص اين شرکت‌ها، نسبت‌هاى متعلق به متوسط صنعت هم در برنامه کامپيوترى گنجانده مى‌شود.


اگر شرکت متقاضى اعتبار بتواند در سيستم محاسباتى مربوط به تعيين درجه اعتبار نمره بالائى بگيرد و داراى اعتبار بالائى باشد، نوعاً از نظر ريسک داراى درجهٔ A خواهد شد و مى‌تواند از بالاترين حد اعتبار شرکت فروشنده استفاده کند. اما اگر درجه اعتبارى‌اى که شرکت متقاضى از شرکت فروشنده به‌دست مى‌آورد عالى نباشد و مؤسسه دان و برادستريت به آن شرکت درجه ”خوب“ داده باشد، از نظر ريسک در زمره گروه B قرار خواهد گرفت و شرايط اعتبارى محدودترى براى آن قائل خواهد شد. برخى از شرکت‌ها متقاضيان اعتبار و خريداران نسيه خود را به چهار دسته تقسيم کرده‌اند.


اگر شرکتى از نظر درجه اعتبار در رده آخر قرار گيرد نمى‌تواند هيچ‌گونه اعتبارى بگيرد و بايد تمام وجه کالاهاى خريدارى‌شده را به‌صورت نقد و در زمان تحويل جنس پرداخت کند.


استفاده از برنامه‌هاى کامپيوترى براى تعيين درجه اعتبارى شرکت‌ها اين مزيت را دارد که بسيار سريع و به‌طور يکنواخت صورت مى‌گيرد، ولى همواره اين خطر وجود دارد که کليه اقدامات براساس اعداد و ارقام و مقادير کمّى صورت گيرد و متغيرهاى بسيار مهم کيفى ناديده انگاشته شود و به‌ هيچ‌ وجه به حساب نيايد. براى مثال، امکان دارد که تغيير مديريت يک شرکت اين نويد را بدهد که آن شرکت به زودى در زمره خريداران خوش‌حساب قرار خواهد گرفت، ولى در سيستم محاسباتى کامپيوترى اين عامل به حساب نخواهد آمد، سيستم‌هاى کامپيوترى براى تعيين درجه اعتبارى شرکت‌ها ابزار بسيار ارزشمندى است، ولى نبايد اين ابزار جايگزين قضاوت‌ها و داورى‌هاى مديريت گردد؛ به بيانى ديگر، تصميم‌هاى نهائى را بايد مديريت شرکت بگيرد و نه کامپيوتر.

جدول اصولى که دان و برادستريت براى تعيين اعتبارى شرکت به‌کار مى‌برد.

درجه اعتبار
قدرت مالى عالى خوب متوسط ضعيف
۵A ۵۰،۰۰۰،۰۰۰ دلار يا بيشتر ۱ ۲ ۳ ۴
۴A ۱۰،۰۰۰،۰۰۰ تا ۴۹،۹۹۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
۳A ۱،۰۰۰،۰۰۰ تا ۹،۹۹۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
۲A ۷۵۰،۰۰۰،۰۰۰ تا ۹۹۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
۱A ۵۰۰،۰۰۰ تا ۷۴۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
BA ۳۰۰،۰۰۰ تا ۴۹۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
BB ۲۰۰،۰۰۰ تا ۲۹۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
CB ۱۲۵،۰۰۰ تا ۱۹۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
CC ۷۵،۰۰۰ تا ۱۲۴،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
DC ۵۰،۰۰۰ تا ۷۴،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
DD ۳۵،۰۰۰ تا ۴۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
EE ۲۰،۰۰۰ تا ۳۴،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
FF ۱۰،۰۰۰ تا ۱۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
GG ۵،۰۰۰ تا ۹،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴
HH Up تا ۴،۹۹۹ ۱ ۲ ۳ ۴