نسبت آنى ـ quick ratio که نسبت سريع نيز به آن مى‌گويند، تقريباً اهدافى مشابه اهداف نسبت جارى را تأمين مى‌کند، ولى در محاسبه اين نسبت، مقدار موجودى کالا حذف مى‌شود؛ زيرا از بين اقلام دارائى‌هاى جاري، موجودى کالا معمولاً کمترين قدرت نقدينگى را دارد و از اين‌رو با استفاده از نسبت آني، توان شرکت در پرداخت بدهى‌هاى آن تعيين مى‌شود (البته از راه فروش اقلامى از دارائى که بيشترين قدرت نقدينگى را دارند و مى‌توان به راحتى آنها را به پول نقد تبديل کرد).


براى محاسبه نسبت آني، بايد موجودى کالا را از دارائى‌هاى جارى کم کرد و باقيمانده را بر بدهى‌هاى جارى تقسيم نمود. مقدار اين نسبت براى شرکت سهامى برادران عبارت است از (ارقام به هزار ريال):


بدهى‌هاى جارى / موجودى‌ها ـ دارائى‌هاى جارى = نسبت آنى =
سال‌ ۱۳۷۶) برابر ۷۸/۰= ۲،۲۴۲،۲۵۰ / ۲،۱۷۵،۰۰۰ - ۴،۱۲۵،۰۰۰)
سال ۱۳۷۵) برابر ۷۲/۰= ۲،۲۴۲،۲۵۰ /۲،۰۰۰،۰۰۰ - ۳،۶۱۸،۰۰۰)


اگر شرکتى بخواهد با استفاده از دارائى‌هاى آنى (آنها که بالاترين قدرت نقدينگى را دارند) بيش از بدهى‌هاى جارى يا با آن برابر باشد؛ بنابراين، نسبت آنى اين شرکت بايد عدد ۱ يا بيش از آن باشد. اين، مبناى استدلال تحليلگرانى است که استاندارد نسبت آنى را ۱ مى‌دانند و بر اين باور هستند که اين عدد مرز بين قدرت نقدينگى کافى و قدرت نقدينگى ناکافى شرکت است. نسبت آنى متعلق به شرکت سهامى برادران در سال‌هاى ۱۳۷۵ و ۱۳۷۶ يا رقمى کمتر از ۱، نشان‌دهنده اين است که شرکت نمى‌تواند با استفاده از دارائى‌هاى آنى بدهى‌هاى جارى خود را بپردازد.