دارائى‌هاى شرکت مقاديرى است که آن شرکت در فعاليت‌هاى سودآور سرمايه‌گذارى مى‌کند.

دارائى‌هاى ثابت ـ fixed assets

برعکس دارائى‌هاى جارى که در مدت يک‌سال به پول نقد تبديل مى‌شوند، وجوهى که در دارائى ثابت سرمايه‌گذارى شده‌اند در مدت بيش از يک سال بازگشت مى‌شوند. با توجه به جدول تمام دارائى‌ها، بدهى‌ها و حقوق صاحبان سهام، دارائى‌هاى ثابت سرمايه‌گذارى‌هاى بلندمدتى هستند که به‌صورت مطالبات بلندمدت يا ساير اقلام ثابت درآمده‌اند. ارزش دارائى‌هاى ثابت اين شرکت در ۲۹/۱۲/۱۳۷۶ برابر است با ۲،۰۳۷،۰۰۰،۰۰۰ ريال که نشان‌دهنده ارزش اوليه (بهاء تمام‌شده) اين اقلام است. استهلاک انباشته به مبلغ ۸۶۲،۰۰۰،۰۰۰ ريال نيز نشان‌دهندهٔ مبلغى است که از بهاء تمام‌شده دارائى‌هاى ثابت کسر شده است (با توجه به طول عمر اين اقلام، هزينه استهلاک از درآمدهاى سالانه شرکت، به‌صورت هزينه جاري، کسر شده است). با محاسبه تفاوت بين بهاء تمام‌شده دارائى‌هاى ثابت و استهلاک انباشته مربوط به آنها مى‌توان ”خالص دارائى‌هاى ثابت“ را محاسبه کرد.


”استهلاک فرآيندى است که بدان‌وسيله، بهاء تمام‌شده دارائى‌هاى ثابت بر سال‌هائى که برابر با عمر مفيد اين اقلام است تقسيم مى‌شود و به آنها تخصيص مى‌يابد. در صورت سود و زيان شرکت مى‌توان هزينه‌هاى استهلاک يک سال را در بهاء تمام‌شده کالاهاى فروش‌رفته (يا در هزينه‌هاى اداري) آن سال گنجانيد (اگرچه امکان دارد اين رقم به‌صورت جداگانه نوشته نشود). به اين ترتيب، هزينهٔ استهلاک نشان‌دهنده جريان نقدى که از سازمان خارج مى‌شود نيست. يادآورى اين نکته مهم است که نمى‌توان با اضافه کردن هزينهٔ استهلاک (در صورت سود و زيان) و استهلاک انباشته (در ترازنامه) کاهش واقعى ارزش يک قلم دارائى ثابت را تعيين کرد.

دارائى‌هاى جارى ـ current assets

اين اقلام بالاترين قدرت نقدينگى را دارند؛ يعنى مى‌توان آنها را به پول نقد تبديل کرد، به فروش رسانيد يا در مدت يک سال آن را به‌صورت پول نقد درآورد؛ از اين‌رو، گاهى جمع دارائى‌هاى جارى را ”سرمايه در گردش ـ working capital“ مى‌نامند. دارائى‌هاى جارى عبارتند از: وجه نقد و بانک، اوراق بهاءدار قابل‌معامله، بدهکاران، موجودى کالا و هزينه‌هاى پيش‌پرداخت‌شده که در مدت يک‌سال به مصرف مى‌رسد.