قرارداد بيمهٔ دريائى معمولاً به‌صورت کتبى تنظيم و بيمه‌نامهٔ حمل و نقل (باربري) کالا خوانده مى‌شود. به‌موجب مادهٔ ۶ قانون بيمه، بيمه‌نامهٔ حمل و نقل ممکن است بدون ذکر نام به اسم حام تنظيم شود. بيمه‌نامه مبين وجود رابطه‌اى قراردادى بين بيمه‌گذار و بيمه‌گر است و چارچوب اين روابط را مشخص مى‌کند. با وجود تفاوت‌هائى که در ماهيت حقوقى قراردادهاى بيمهٔ باربرى وجود دارد بيمه‌نامه عموماً از جمله اسناد ضرورى در معاملات تجارى بين‌المللى محسوب مى‌شود. مفاد مندرج در بيمه‌نامه‌هاى حمل دريائى کالا مطابق با قوانين ملى کشورى که بيمه‌نامه در آن صادر مى‌شود تعيين مى‌گردد. با وجود اين، در تمامى آنها موارد زير را مى‌توان مشاهده کرد:


۱. نام بيهم‌گذار يا نام شخص يا مؤسسه‌اى که بيمه‌‌نامه به‌نام او يا از طرف کسى ديگر به‌نام او خريدارى شده است.


۲. نام بيمه‌گر يا بيمه‌گران.


۳. مورد بيمه؛ کالاى ارسالى يا کالائى که قرار است ارسال شود؛ ماهيت؛ کيفيت نوع بسته‌بندى و جزء آن. اطلاعات مربوط به آنها.


۴. مبلغ بيمه‌شده.


۵. سفرى که بايد انجام گيرد يا مدت زمان آن و در برخى موارد هردو با هم.


۶. نام کشتى يا ساير وسايل حمل و تاريخ شروع سفر يا آغاز ريسک.


۷. خطرهاى بيمه‌شده يا استثناءآت.


۸. نام ذى‌نفع بيمه‌نامه در صورت در رهن‌بودن محموله.


۹. در نهايت امکان دارد نرخ حق بيمه‌هاى توافق‌شده نيز در بيمه‌نامه درج شود.


دربارهٔ مورد سوم بايد توضيح داد که منظور از مورد بيمه، محموله‌اى است که با مقاصد تجارى حمل شود و شامل اموال شخصى مسافران نمى‌شود. برخى محمولات، ماهيت خاصى دارند و نمى‌توان آنها را به‌شيوه‌هاى معمول پوشش داد. احشام، مسکوکات و اشياءِ گرانبهاء، مواد منفجره و مواد مخدر (مشروط به حمل قانونى آنها) از اين جمله هستند. در بيمه‌نامه‌هاى حمل کالا روى عرشه، به‌علت در معرض خطربودن بيشتر، کالا بيمه نمى‌شود، اما با اعلام موضوع به‌طور مشخص به بيمه‌گر، وى قادر به ارزيابى خطر و ارائه نرخ مناسب خواهد بود و در نتيجه امکان بيمه‌کردن آن فراهم مى‌آيد. در برخى کشورها، بيمه‌گذاران موظف مى‌شوند در مورد کالاهائى که فسادپذير هستند يا امکان نشت آنها وجود دارد به‌طور مشخص توضيح بدهند و زمانى از اين وظيفه معاف مى‌شوند که بيمه‌نامه صريحاً چنين محصولاتى را نيز پوشش دهد.


در کليهٔ موارد، مشخصات مورد بيمه بايد به‌طور روشن در بيمه‌نامه قيد شود تا شناسائى آن در زمان بروز خسارت يا صدمه امکان‌پذير باشد. بيمه‌نامه‌هاى دريائى از اصل غرامت تبعيت مى‌کنند لذا مبلغ بيمه‌شده بايد با نفع بيمه‌پذير بيمه‌گذار برابر باشد. بيشتر بيمه‌نامه‌هائى که بابت يک نوع حمل صادر مى‌شوند، از نوع بيمه‌نامه‌هاى ”سفر معين“ هستند و بندرهاى حمل و مقصد در آنها ذکر مى‌شود. چنانچه سفرهاى متعدد يا اضافى ديگرى مورد نظر باشد، اين سفرها نيز بايد در بيمه‌نامه مشخص شوند. ”بيمه‌‌نامه‌هاى مدت‌دار“ غالباً به دو گروه ”اظهارنامه‌اي“ يا ”عمومي“ تقسيم و براى تأمين هدف‌هاى بيمه‌گذار گواهينامه‌هائى صادر مى‌شوند که بخشى از اسناد حمل را تشکيل مى‌دهند. در اين مورد ذکر نام کشتى براى شناسائى محموله در وقوع حادثه ضرورى است. ذکر نام کشتى از جنبه‌هاى ديگر حايز اهميت است. اولاً کيفيت کشتى و قابليت دريانوردى بر نرخ حق بيمه مؤثر است، ثانياً اعلام نام کشتي، بيمه‌گر را قادر مى‌سازد تا از مجموع تعهداتى که روى کشتى پذيرفته است آگاه شود.