بيمهٔ عمر عبارت است از قراردادى که به ‌موجب آن بيمه‌گر در برابر دريافت حق بيمه متعهد مى‌شود که در صورت فوت شخص بيمه‌شده يا در صورت زنده ماندن بيمه‌شده در سررسيد تعيين شده در قرارداد مبلغ بيمه تعيين شده را به بيمه‌گذار (بيمه‌شده) يا استفاده‌کنندهٔ تعيين شده از سوى او بپردازد.


در اين تعريف حقوقى چند اصطلاح به‌کار رفته است که نياز به توضيح دارند:


- بيمه‌گذار:

شخصى است که قرارداد بيمه را با بيمه‌گر مى‌بندد و حق بيمهٔ مقرر را تعهد و پرداخت مى‌کند.


- بيمه‌شده:

شخص طبيعى (حقيقى) است که فوت يا زنده ماندن او در پايان مدت بيمه موجب ايفاء تعهد اساسى بيمه‌گر مى‌شود. بيمه‌شده ممکن است خود بيمه‌گذار يا شخص ديگرى باشد که قرارداد بيمه روى هستى او بسته مى‌شود.


- استفاده‌کننده:

شخص يا اشخاصى است که بيمه‌گر متعهد است سرمايهٔ بيمه (مبلغ بيمه‌شده) را در صورت تحقق خطر موضوع بيمه (فوت يا زنده ماندن بيمه‌شده در پايان مدت بيمه) به او يا به آنان بپردازد. استفاده‌کننده از سرمايهٔ بيمهٔ عمر ممکن است خود بيمه‌گذار باشد (مانند بيمهٔ عمر يک‌نفر به سود خود در صورت حيات او). گاهى نيز بيمه‌شده حيات خود را به سود ديگرى بيمه مى‌کند (مانند بيمهٔ عمر به سود همسر) و زمانى ممکن است که بيمه‌گذار سرپرست يا مدير مؤسسه‌اى باشد که حيات و هستى کارکنان خود را به سود افراد زير سرپرستى آنان بيمه کند.