آثار آلبان برگ (Alban Berg) ،(۱۸۸۵ - ۱۹۳۵)، از شاگردان شونبرگ، آمیزه‌ای بی‌همتا از عناصر سنتی و سدهٔ بیستمی است. برگ جلوه‌های رمانتیک و فرم‌های تثبیت‌شدهٔ قدیمی را با تکنیک‌های آتونالیتهٔ آزاد و نظام دوازده صوتی درآمیخته است. بسیاری از شنوندگان، مجذوب گرمای تغزلی، رنگ‌آمیزی‌های شاداب و کیفیت‌های تئاترگونهٔ آثار او شده‌اند.


آلبان برگ
آلبان برگ

برگ نیز همچون استادش در وین زاده شد. او تحصیل خصوصی نزد شونبرگ را در نوزده سالگی آغاز کرد و از ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۱ آن را پی‌گرفت. پس از خدمت در ارتش اتریش طی جنگ جهانی اول، همراه با شونبرگ (در مقام مدیر) به سرپرستی انجمن کنسرت‌های خصوصی در وین پرداخت. هدف این انجمن، که از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ دوام آورد، ”برخوردار ساختن هنرمندان و دوستداران موسیقی از دانشی صحیح و دقیق نسبت به موسیقی مدرن“ بود و آن را با اجراء کنسرت‌هائی مکرر که خوب آنها تمرین شده بود دنبال می‌کرد.


برگ در ۱۹۲۵ و با اولین اجراء اپرایش وُتِسک، در برلین برای نخستین‌بار توجه جهانیان را برانگیخت. گرچه زبان آتونال این اپرا سبب بر آشفتن بسیاری از منتقدان شد، اما وُتِسک چنان تأثیری بر شنوندگان داشت که اندکی بعد در سراسر اروپا و ایالات‌متحد اجراء شد.


برگ به اجراء و رهبری ارکستر نپرداخت و آثاری انگشت‌شمار آفرید که این شاید به سبب رنجوری مزمن او بود. آثاری که او پس از به پایان رساندن وُتسک (۱۹۲۲) تا هنگام مرگ در پنجاه سالگی ساخت عبارتند از: کنسرتوی مجلسی برای پیانو، ویولون و سیزده ساز بادی چوبی (۱۹۲۵)؛ سوئیت غنائی برای کوارتت زهی (۱۹۲۶)؛ اپرای لول (Lulu) ،(۱۹۲۹-۱۹۳۵، که ارکستراسیون آن کامل نشده است)؛ و کنسرتو ویولون (۱۹۳۵).