نتایج یک پژوهش نشان داد: نمره كیفیت زندگی بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن چشمی در کشورمان نسبت به سایر كشورها در سطح پایین‌تری قرار دارد كه نیاز به مطالعات بیشتر جهت بررسی علل تفاوت‌ها را آشكار می‌سازد.

مطالعه مقطعی تحلیلی توسط سهیلا عسگری و همکارانش در بیمارستان چشم پزشكی نور با روش نمونه‌گیری متوالی انجام شد. ابزار پژوهش پرسشنامه ۳۹ ایتمی national eye institute-visual functioning questionnaire بود كه در ایران روان‌سنجی شده است. پرسشنامه دارای ۱۱ دامنه مرتبط با بینایی و یک دامنه مرتبط با سلامت عمومی است. امتیاز قابل كسب در دامنه‌های پرسشنامه صفر تا ۱۰۰ است كه امتیاز بالاتر نشانگر كیفیت زندگی بهتر است. جهت آنالیز از آزمون آماری تی مستقل، ضریب همبستگی پیرسون و مدل رگرسیون خطی ساده و چندگانه استفاده شد.

میانگین (و فاصله اطمینان ۹۵درصد) نمره كلی كیفیت زندگی در بیماران ۵۴.۵ و در افراد سالم ۹۶ بود. در میان بیماران، افراد با كم بینایی با دید ۲۰.۷۰ و كمتر دارای پایین ترین نمره كیفیت زندگی با عدد ۴۱.۹ و بیماران مبتلا به كاتاراكت دارای بالاترین نمره ۶۴.۶ بودند. نمره كیفیت زندگی ارتباط معناداری با سن و تحصیلات نشان داد.

پایینترین نمره كیفیت زندگی متعلق به بیماران با دید ۲۰.۷۰ و كمتر بود كه كمتر از نیمی از نمره كیفیت زندگی را داشتند. بعد از این گروه به ترتیب بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی، دژنراسیون چشمی ناشی از پیری، گلوكوم و كاتاراكت وضعیت بهتری داشتند. در این مطالعه نمره كیفیت زندگی بیماران نسبت به سایر كشورها در سطح پایین تری قرار داشت كه نیاز به مطالعات بیشتر جهت بررسی علل تفاوت‌ها را آشكار می‌سازد.

این پژوهش در مجله تخصصی اپیدمیولوژی ایران چاپ شده است.