سروش صحت در كارگاه فیلمنامه جشنواره «طنز مكتوب» گفت، در فیلمنامه‌نویسی، به معنی خوب كلمه، نویسنده می‌تواند دزد و دروغ‌گو باشد.

صحت در ابتدای این جلسه درباره‌ی اولین نكته مهم در فیلمنامه‌نویسی گفت:‌ ما برای نوشتن هر نوع فیلمنامه به یك ایده اولیه احتیاج داریم. این ایده می‌تواند از همه جا به ذهن ما خطور كند؛ از اتفاق‌های اطراف ما در خیابان‌، روزنامه‌‌، دعواهای زن و شوهری و ... هر كدام از این‌ها می‌تواند یك ایده باشد. بسیاری از فیلم‌هایی هم كه در ایران یا خارج می‌بینیم، از همین ایده‌ها شكل می‌گیرد؛ از فیلم‌های خیلی بد تا فیلم‌های خیلی خوب.

او در ادامه درباره فیلمنامه‌نویسان تازه‌كار گفت: فیلمنامه‌نویس تازه‌كار بهتر است بیش‌تر به سراغ موضوعاتی برود كه آشنایی و علاقه بیش‌تری به آن‌ها دارد. مثلا كسی كه علاقه‌اش فیلم‌های ترسناك است، بهتر است به سراغ سوژه‌های كمدی نرود. مثلا خود من به فیلم‌های فانتزی علاقه ندارم و به سراغ این‌چنین فیلم‌هایی نمی‌روم. اما هستند نویسندگانی مانند اصغر فرهادی كه هم در زمینه‌های طنز و هم سوژه‌های اجتماعی توانمند هستند.

صحت درباره استفاده از واقعیت‌ها در فیلمنامه گفت: ما در فیلمنامه‌نویسی از واقعیت‌ها استفاده می‌كنیم؛ اما مهم نوع روایت این واقعیت‌هاست؛ به این معنی كه باید سوژه‌ها را دراماتیك كنیم و شاخ و برگ‌های خوبی به آن‌ها بدهیم تا تاثیرگذار و تكان‌دهنده باشد.

او در ادامه افزود: در دو نوع از گونه‌های سینما معمولا به دراماتیك كردن نیاز نداریم؛ یكی سینمای كمدی و دیگری سینمای وحشت است. در سینمای كمدی و وحشت می‌توان خیلی به قصه وابسته نبود، به این شرط كه بتوان بدون قصه بخندانیم و بدون قصه بترسانیم.

سروش صحت درباره مراحل بعدی فیلمنامه‌نویسی اظهار كرد: مرحله بعد از شكل‌گیری ایده و طرح فیلمنامه، سیناپس زدن فیلمنامه است؛ به این معنی كه باید اتفاقات و سكانس‌های فیلم را مشخص كنیم، این‌كه داستان از كجا شروع می‌شود و یا در كجا تمام می‌شود. در فیلمنامه‌نویسی جهان در برخی از فیلمنامه‌ها می‌بینیم كه هر بخش از كار فیلمنامه را یك فرد انجام می‌دهد؛ مثلا ایده‌، سیناپس زدن، دیالوگ‌نویسی و ... جداگانه انجام می‌شود.

او سپس درباره اهمیت دیالوگ‌نویسی در فیلمنامه گفت: نوشتن گفت‌وگوها و دیالوگ در فیلمنامه بسیار مهم است و كاری بسیار تخصصی است. ما جمله‌ای كه می‌خواهیم در دهان آدم‌ها بگذاریم، باید واقعی باشد. البته این واقعی‌ها متفاوت است. واقعی اجتماعی با واقعی كمدی با واقعی ترسناك فرق می‌كند. برای این‌كه هر كدام از این‌ها جهان خاص خود را دارند. فیلمنامه‌نویس باید بتواند برای مخاطب جهان خودش را خلق كند؛ جهان كمدی‌، جهان ترسناك و... .

او در ادامه همین بحث افزود: متاسفانه ذهن خیلی از ما در موقع دیالوگ‌نویسی تحت تاثیر سریال‌های ایرانی است و از جملاتی استفاده می‌كنیم كه بسیار تكراری و غیرواقعی هستند. در فیلمنامه‌نویسی، به معنی خوب كلمه، نویسنده می‌تواند دزد و دروغ‌گو باشد.

صحت در پایان سخنان خود درباره به نتیجه رسیدن فیلمنامه‌های افرادی كه شناخته‌شده نیستند، گفت: این فیلمنامه‌ها را هیچ كاری نمی‌توانیم بكنیم، مگر با مرارت،‌ سختی‌، سماجت، زحمت كشیدن و پارتی شاید بتواند به نتیجه برسد. فیلمنامه‌نویس شناخته‌نشده در ابتدای كارش باید به دنبال تهیه‌كننده باشد تا فیلمنامه‌اش خوانده شود و اگر خوانده شد و مورد قبول واقع شد، می‌تواند برای آینده امیدوار باشد. یعنی مهم این است كه اول شناخته بشویم، بعد به سراغ‌مان می‌آیند.