اختلاف میان چین و آمریکا در پرونده «چن گوانگ چنگ» نشان داد که باید دادگاهی بین‌المللی تشکیل شود تا از این طریق دخالت مستقیم آمریکا در روابط این کشور با سایر کشورها مشکل ایجاد نکند.

به گزارش فارس، اندیکشده «نیو آمریکا» در مقاله‌ای پرونده «چن گوانگ چنگ» را شاهدی بر لزوم به وجود آمدن یک دادگاه بین‌المللی رسیدگی به امور پناهندگان می‌داند. «رابرت رایت» در این مقاله می‌نویسد پرونده یک شخص خاص نباید رابطه بین دو کشور را به هم بزند؛ باید دادگاهی برای رسیدگی به این نوع پرونده‌ها تشکیل شود تا بدون دخالت دو کشور مسئله را حل و فصل نماید.

* پرونده «چن» می‌تواند اوضاع سیاسی آمریکا را هم تحت تأثیر قرار دهد

«چن گوانگ چنگ» متفکر چینی، در طی سال‌های گذشته به اندازه کافی سرکوب سیاسی را تجربه کرده است؛ اما در حال حاضر یکی از با‌نفوذترین افراد در جهان است. دلیل خروج «چن» از سفارت آمریکا و تصمیم‌های آینده وی می‌تواند: اولاً، شانس انتخاب مجدد اوباما را به عنوان رئیس‌جمهور افزایش یا کاهش دهد (مواضع فعلی «چن» به هیچ وجه به نفع اوباما نیست)؛ و دوماً، روابط آمریکا و چین را به شدت دچار مشکل کند.

* پرونده یک شخص نباید روابط بین دو کشور را با مشکل مواجه کند

من از یک سو به خاطر علاقه‌ام به متفکران از این موضوع خوشحال هستم؛ اما از سوی دیگر به دلیل تمایلم به تداوم صلح میان قدرت‌های بزرگ از این موضوع ناراحت هستم. به نظر من درست نیست یک فرد به تنهایی، حتی با نیتی ارزشمند، بخواهد در روابط میان آمریکا و چین اختلال ایجاد کند؛ آن هم در زمانی که جهان مسلماً به ناآرامی بیشتر نیاز ندارد.

آیا راهی وجود دارد که بتوان بین هر دو سوی این مسأله مصالحه ایجاد کرد؟ آیا می‌توان شرایطی را فراهم کرد که در آینده افرادی که در سفارتخانه‌ها جویای پناهندگی هستند، بتوانند بدون ایجاد مشکل در روابط میان کشورها، به حق خود برسند؟

حال «فرض کنیم» همه چیز خوب پیش برود

چه می‌شد اگر دادگاهی بین‌المللی برای بررسی چنین پرونده‌هایی وجود داشت؟ اگر چنین دادگاهی وجود داشت می‌توانستیم به چین بگوییم: مطابق روند معمول پرونده «چن گوانگ چنگ» را به فلان سازمان بین‌المللی واگذار می‌کنیم و بر اساس حکم صادر شده عمل می‌نماییم. تا قبل از صدور حکم هم «چن» می‌تواند در سفارتخانه ما بماند. به همین سادگی اختلافات میان آمریکا و چین ناپدید می‌شد.

* برای حل مشکل بین کشورها در پرونده‌هایی مثل پرونده «چن»، تصمیم‌گیری باید به یک نهاد ثالث واگذار شود

البته پرونده «چن گوانگ چنگ» مثال بدی است، چرا که در حقیقت مسئله پناهندگی نیست. اولین باری که «چن» به سفارت آمریکا پناه آورد، نمی‌خواست چین را ترک کند. اما پس از آزاد شدن از سفارت آمریکا، نظرش عوض شد و تصمیم گرفت از چین خارج شود. به هر حال مسئله اصلی این است که در چنین پرونده‌هایی اختلاف میان دو کشور در صورتی حل می‌شود که تصمیم‌گیری در مورد پرونده به عهده خود آن‌ها نباشد.

* «سازمان تجارت جهانی» مثالی ناقص از یک دادگاه بین‌المللی

البته یک سازمان جهانی قضایی برای کاهش اختلافات دو جانبه وجود دارد. به لطف «سازمان تجارت جهانی» (WTO)، آمریکا و چین به جای این که یکدیگر را متهم کنند و جنگ اقتصادی راه بیندازند، می‌توانند یکدیگر را متهم کنند و سپس علیه یکدیگر به «سازمان تجارت جهانی» شکایت کنند و پس از مدتی، اگر از نتیجه راضی نباشند می‌توانند «سازمان تجارت جهانی» را مقصر بدانند.

* لزوم تشکیل یک دادگاه بین‌المللی برای رسیدگی به امور پناهندگان

واضح است که استفاده از «سازمان تجارت جهانی» یک اشکال بزرگ دارد. با این که چین تصمیم گرفت به «سازمان تجارت جهانی» ملحق شود؛ اما احتمالش بسیار کم است که بگذارد یک سازمان بین‌المللی حل مشکلات پناهندگی این کشور را به عهده بگیرد. اما مهم نیست. حتی اگر چین و دیگر کشورها موافق تشکیل چنین دادگاهی نباشند آمریکا باز هم می‌تواند سیاست قرص و محکمی را با پشتوانه قانونی وضع کند (که دست رئیس‌جمهور را در این پرونده‌ها ببندد) تا به موجب آن، برای حل چنین پرونده‌هایی به دادگاه بین‌المللی رجوع شود. بنابراین رئیس‌جمهور ما دیگر نمی‌تواند از لابی‌گری‌های چین در پرونده پناهندگی استفاده کند و چین نیز مجبور می‌شود این را بپذیرد.

* تشکیل دادگاهی برای رسیدگی به امور پناهندگان به سفارت‌خانه‌ها، کار ساده‌ای نیست

تردیدهای بسیاری در مورد این پیشنهاد وجود دارد و جزئیات بسیاری باید بررسی شود تا این نظریه به یک نظریه قانع‌کننده مبدل شود. البته ممکن است این پیشنهاد تاب این تردیدها را نیاورد و هیچ وقت آن چنان قانع‌کننده نشود؛ به همین دلیل است که در ابتدا گفتیم «فرض کنیم» همه چیز خوب پیش برود.