پژوهشی تازه نشان می‌دهد: خطر بروز رفتارهای مشکل‌ساز در دوران کودکی به ویژه در پسرها، چنانچه برای این گونه رفتارها زمینه‌های ژنتیکی نیز وجود داشته باشد، با تنبیه بدنی والدین، تا حد زیادی افزایش می‌یابد.

به گزارش سرویس پژوهشی ایسنا، دکتر «جی.سی. بارنز»، استادیار جرم‌شناسی دانشگاه تگزاس و یكی از نویسندگان گزارش این پژوهش، اظهار كرد: ما دریافتیم که عوامل ژنتیکی در بروز رفتارهای پرخاشگرانه تاثیر می‌گذارد؛ اما همچنین متوجه شدیم که عوامل ژنتیکی هنگامی که کودکان در معرض تنبیه بدنی و دیگر روش‌های انضباطی قرار دارند، اثر بیشتری می‌گذارد.

این پژوهش، با عنوان «تنبیه بدنی و پرخاشگری دوران کودکی: نقش اثر متقابل جنسیت و محیط ژنتیک» به تازگی در مجله علمی «رفتار پرخاشگرانه» منتشر شده كه در آن پژوهشگران داده‌های مربوط به کودکان ۹ ماهه تا پنج سال را بررسی كرده‌اند.

«بارنز» در این باره اظهار كرد: پژوهشگران رابطه میان زمینه ژنتیکی و تاثیر تنبیه بدنی بر پرخاشگری كودكان را مورد بررسی قرار دادند. طبق یافته‌ها، پسرانی که تنبیه بدنی شدند و از نظر توارثی بالاترین زمینه پرخاشگری را نیز داشتند، بیشترین رفتارهای پرخاشگرانه را در مقایسه با پسرانی كه تنبیه بدنی نشده بودند، از خود نمایش دادند.

در این پژوهش، رفتارهای پرخاشگرانه، برای نمونه شامل جیغ و داد زدن و رفتارهای بر هم زننده بود.

یافته‌های این پژوهش همچنین حاكیست: عامل محیطی تنبیه بدنی بر بروز پرخاشگری پسران بیش از دختران است.

«بارنز» گفت: پژوهشگران میزان پرخاشگری دوران کودکی را مطالعه کرده‌اند تا دریابند چگونه و چرا این رفتارها تحت تاثیر مخاطرات توارثی قرار دارد. خطر ژنتیک با استفاده از آنچه که به عنوان روش دوقلو شناخته می‌شود، اندازه گیری شد. این روش به گونه‌ای طراحی شده است که مقایسه هم شیبی دوقلو، به عنوان راهی برای شناسایی تاثیرات توارثی بر یک خصوصیت را اجازه می‌دهد.