«عکاسی صحنه‌آرایی شده» در نخستین نشست تخصصی جشنواره عکس دانشکده هنرهای زیبا بررسی شد.

رامیار منوچهرزاده با مجموعه عکس مشترک خود با علی ناجیان تحت عنوان «ما در جامعه‌ای دوگانه زندگی می‌کنیم» و گوهر دشتی با دو مجموعه «زندگی امروز و جنگ» و «تجزیه آهسته» به عنوان عکاسانی که در حوزه عکاسی صحنه‌پردازی شده کار كرده‌اند در این نشست سخنرانی كردند.

بلوری‌زاده در آغاز این نشست به صورت كوتاهی به طرح مباحثی از تاریخ عکاسی تا زمانی که عکاسان به حوزه عكاسی صحنه‌آرایی شده روی آوردند پرداخت و گفت: در عكاسی مستند کار اصلی عکاس، یافتن عکس است و حال آنکه در عکاسی صحنه‌آرایی شده، ساختن عکس مدنظر است. در این نوع عکاسی عکاس برای به تصویر کشیدن ذهنیات خود از ابزار عکس استفاده می‌کند.

او همچنین به معرفی تعدادی از شاخصه‌های این سبک پرداخت و ساختگی بودن عکس در عین توجه دادن به واقعی بودن لحظه‌ها و ارجاع به زندگی روزمره را از اولین ویژگی‌های این سبک از عکاسی برشمرد.

او همچنین کیفیت بالای آثار از لحاظ رنگ مایه و ابعاد را یکی دیگر از شاخصه‌های این سبک عکاسی دانست و بیان كرد: هدف مهم این عکس‌ها،نقد اجتماعی و در عین حال نقد هنری است.

گوهر دشتی نیز در ادامه این نشست درباره تفاوت‌های عکاسی صحنه آرایی شده در ایران با آنچه در عرصه جهانی می‌گذرد، گفت: آنچه در ایران به عنوان عکاسی صحنه‌پردازی شده یاد می‌شود در واقع هیچ ربطی به آنچه در دنیا می‌گذرد ندارد. بلکه وقتی عکاسی مستند جایگاه خودش را در ایران پیدا نمی‌کند کسی که عکاسی می‌کند ترجیح می دهد به عکاسی صحنه‌آرایی شده روی آورد.

منوچهر زاده نیز اضافه كرد: از آنجایی که تاریخ هنر ایران با تاریخ هنر جهان تفاوت‌هایی دارد و ایده‌های هنرمندان ایرانی از نوع زندگی جامعه ایران نشأت می‌گیرد، بنابراین نوع نگاه عکاسان غرب با نگاه عکاسان ایرانی تفاوت دارد و این شامل عکاسی صحنه پردازی شده هم می‌شود. پس از این مجرا باید وارد مقایسه و تحلیل آثار ایران و جهان بشویم.

دشتی و منوچهرزاده هر دو بر این باور بودند که منبع اصلی الهام آنان به نوعی «هنر سینما» بوده است.

درواقع دشتی در عکس‌های خود به دنبال روایت سینمایی است و منوچهرزاده با حافظه بصری خود که از فیلم‌های کودکی او پر شده، به عکاسی می‌پردازد.

گوهر دشتی در بیان تفاوت کار خود با منوچهرزاده به سورئالیستی و تخیلی بودن عکس‌هایش اشاره کرد.

منوچهرزاده نیز شروع کار را از یک ایده و نوشتن بیانیه‌ای برای آن به همراه علی ناجیان و جستجو برای تصویرهایی که بیانگر ایده‌شان باشد دانست و مرحله بعدی را اتود زدن، انتخاب صحنه، مدل، ساختن عکس و بعد عکسبرداری بیان کرد. گوهر دشتی هم از همراهی با گروه کوچکی از مرحله ایده تا پیدا کردن لوکیشن و مدل و لوازم صحنه و در نهایت عکاسی و به نوعی کارگردانی عکس سخن گفت.