نتایج یک پژوهش نشان داد: افزودن متفورمین به انسولین در درمان بیماران دیابتی نوع یك در سنین بلوغ می‌تواند موجب كاهش و كنترل بهتر قند خون ناشتا و تری گلیسیرید در این گروه از بیماران شود.

به گزارش سرویس پژوهشی ایسنا، منطقه علوم پزشکی تهران، كنترل متابولیك در بیماران دیابتی نوع یك در دوران بلوغ به علت افزایش مقاومت به انسولین با مشکلاتی مواجه است، لذا آن گونه كه بعضی مطالعات نشان داده‌اند،‌ یك روش درمانی مانند افزودن متفورمین به انسولین ممكن است در بهبود كنترل قند خون و وضعیت متابولیك این بیماران مفید باشد.

دکتر امیر ضیایی، دانشیار گروه داخلی و عضو مرکز تحقیقات بیماری‌های متابولیک دانشگاه علوم پزشکی قزوین مطالعه‌ای را با هدف تعیین اثر افزودن متفورمین به انسولین در كنترل قند خون بیماران جوان مبتلا به دیابت نوع یك انجام داده است.

این كارآزمایی بالینی كنترل شده سه سوكور بر روی ۳۲ بیمار به مدت ۳ ماه انجام شد. بیماران در دو گروه ۱۶ نفری متفورمین و پلاسبو قرار گرفتند. متفورمین و دارونما بر اساس وزن به رژیم درمانی آنان افزوده شده و در طول ۳ ماه بیماران ماهی یك بار تحت ویزیت قرار گرفتند و هفته‌ای یك بار پایش تلفنی شدند. در نهایت وزن، شاخص توده بدنی(BMI) و دوزاژ انسولین، قند خون ناشتا FBS)، HbA۱C)، تری گلیسیرید(TG)، كلسترول و LDL در هر گروه مقایسه شدند. داده‌ها با آزمون‌های آماری تی، مجذور كای و دقیق فیشر تجزیه و تحلیل شدند.

یافته‌ها نشان داد که میانگین FBS بعد از مطالعه در گروه متفورمین به طور معنی داری پایین‌تر از گروه دارونما بود. همچنین تری گلیسیرید بعد از مطالعه در گروه متفورمین به طور معنی‌داری پایین‌تر از گروه دارونما بود. میانگین سایر متغیرها شامل BMI، دوزاژ انسولین،HbA۱C، كلسترول و LDL در دو گروه از نظر آماری تفاوت معنی‌داری با هم نداشتند.

نتایج بررسی یافته‌های بدست آمده نشان داد: افزودن متفورمین به انسولین در درمان بیماران دیابتی نوع یك در سنین بلوغ می‌تواند موجب كاهش و كنترل بهتر FBS و TG شود، اما تأثیر قابل ملاحظه‌ای در BMI و كاهش دوزاژ انسولین و كلسترول و LDL و HbA۱C ندارد.