ملی‌پوش سنگین‌وزن تیم ملی كشتی آزاد كشورمان كه مدال‌هایی چون برنز جهان، ۴ طلای آسیا، نقره بازی‌های آسیایی، مدال‌های مختلف از تورنمنت‌های گوناگون و عنوان پهلوان كشور را در كارنامه افتخارات خود دارد، این بار هم در آستانه مسابقه‌های جهانی دانمارك به عنوان كاپیتان تیم ملی و یكی از نفرات باتجربه تیم، از امیدهای مسلم كسب مدال در این رویداد بزرگ به حساب می‌آید‌. معصومی ‌كه در المپیك پكن ثانیه‌هایی با كسب مدال برنز فاصله داشت و با یك اشتباه از كسب مدال این رویداد بزرگ بازماند، در مسابقه‌های جام جهانی تهران نیز با اشتباه مشابهی مغلوب حریف آذربایجانی شد و آن خاطره تلخ در ذهن علاقه‌مندان به كشتی نقش بست‌. او هنوز هم معتقد است نفر اول كشتی ایران در سنگین‌وزن است و تا زمانی كه مغلوب حریفانش نشود، همچنان در دنیای قهرمانی باقی می‌ماند، دست‌كم تا المپیك لندن‌. این سنگین‌وزن آزادكار كه با پشتك‌هایش در پایان هر مبارزه، قدرتش را به رخ حریفان می‌كشد بسیار امیدوار است كه با توجه به وضعیت تیم ملی و همچنین كادر فنی جوان این تیم بتواند در دانمارك هم قدرت‌نمایی كرده و ۲ سال ناكامی‌ در مسابقه‌های جهانی و المپیك را به بوته فراموشی بسپارد‌.

به بهانه در پیش بودن مسابقه‌های جهانی دانمارك، سلسله گفتگوهایی را با ملی‌پوشان كشتی انجام دادیم كه گفتگوی ما با فردین معصومی‌ در پی می‌آید.

در آستانه مسابقه‌های جهانی دانمارك به عنوان یكی از نفرات باتجربه تیم وضعیت آمادگی ملی‌پوشان و به طور كلی شرایط حاكم بر اردوی تیم ملی را چطور ارزیابی می‌كنی؟

وضعیت كلی تیم و وضعیت آمادگی تمامی ملی‌پوشان خوب است‌. در آستانه مسابقه‌های جهانی هرچند در تورنمنت سنگین جام زیلكوفسكی لهستان شركت كردیم، اما خوشبختانه با نتایجی كه در این مسابقه‌های كسب شد، همه اعضای تیم با روحیه‌ای عالی به كشورمان بازگشتند‌. نكته بارز این مسابقه‌ها این بود كه برای اولین بار قلب نفرات تیم برای همدیگر می‌تپید و همه نگران نتایج سایر هم‌‌تیمی‌هایشان بودند‌. یعنی فضای تیم واقعا طوری بود كه همه نفرات تیم دلشان می‌خواست هم‌تیمی‌هایشان برنده از تشك خارج شوند‌. این مساله از آن جهت حائز اهمیت است كه اگر تیمی‌ صددرصد آماده باشد، اما روحیه تیمی‌ نداشته باشد به هیچ عنوان نمی‌تواند به موفقیت دست یابد‌. در مقابل اگر یك تیم تنها به ۶۰ درصد آمادگی رسیده باشد و روحیه تیمی ‌داشته و یكدل باشد، مطمئنا موفق خواهد بود‌.

همان‌طور كه گفتی، وجود روح تیمی‌ در میدان ورزش عامل اصلی برای دستیابی به موفقیت است، هرچند كشتی یك رشته انفرادی است، اما باز هم روح تیمی‌ در موفقیت رشته‌های انفرادی هم بسیار موثر است، حال سوال اینجاست كه به نظرت این روح تیمی ‌چگونه در تیم ملی كشتی آزاد ایجاد شد؟

یقینا این روح تیمی‌ را كادر مربیان یك تیم به وجود می‌آورند‌. البته منظورم این نیست كه كادر مربیگری پیشین تیم خیلی بد بوده یا كار مربیان فعلی بسیار خوب است‌. در واقع هنر یك پدر در خانواده این است كه همه فرزندانش را به یك چشم ببیند و هیچ تبعیضی میان آنها قائل نشود‌. مربی هم مثل پدر یك خانواده است؛ مربی باید بین شاگردانش مهربانی و صمیمیت ایجاد كند‌. طبیعی است كه پدر یك خانواده به فرزندان خود نمی‌تواند یا نمی‌شود كه به یك اندازه امكانات بدهد، چراكه شرایط همه متفاوت است‌. یكی در ورزش مستعد است و دیگری در اقتصاد، برای این كه بین این دو نفر اختلاف و كدورتی به وجود نیاید، اگر به یكی امكانات جداگانه یا یك امتیاز ویژه‌ای بدهد، نباید نفر دوم بفهمد، به این می‌گویند مدیریت اصولی‌. در جمع و در گفتار نباید طوری عمل كرد كه حس حسادت در تیم ایجاد شود، در گذشته این قبیل مسائل در اردوهای تیم ملی بود و خوشبختانه امروز دیگر شاهد آن شرایط نیستیم‌.

تحولی كه در كادر فنی تیم ملی پس از بازی‌های المپیك ایجاد شد، این بود كه فدراسیون یك كادر فنی جوان را برای هدایت تیم ملی انتخاب كرد. به نظرت همین جوان بودن كادر فنی و اختلاف سنی كم میان مربی و كشتی‌گیر در ایجاد روحیه همدلی تیم موثر بوده است؟

من احترام بسیار زیادی برای پیشكسوتان قائل هستم، اما به نظرم در هر صنفی افراد باید حرف همدیگر را بفهمند‌. یك مربی هم باید حرف شاگردش را بفهمد و برعكس‌. حال اختلاف سنی كم باشد یا زیاد مهم نیست‌. در مقابل اگر حرف همدیگر را درك نكنند، اگر مربی قهرمان جهان و المپیك هم باشد یا یك كشتی‌گیر بدون مدال باشد، نمی‌توانند با هم كار كنند‌. مثالی در این باره می‌زنم؛ وقتی یك كشتی‌گیر ملی‌پوش روی تشك مسابقه حاضر شود و احساس كند آن مربی كه در كنار تشك حضور دارد دلش با او نیست یقینا نمی‌تواند موفق باشد‌. یعنی وقتی یك ورزشكار این احساس را داشته باشد كه پشت سرش كسی هست كه دلش می‌خواهد او نتیجه بگیرد، بسیار در نتیجه كار او موثر خواهد بود‌. خوشبختانه هم‌اكنون این وضعیت در تیم ایجاد شده و همه ملی‌پوشان با همدلی در كنار یكدیگر قرار دارند.

از وجود روح تیمی ‌به عنوان یك عامل موفقیت تیم ملی در جام زیلكوفسكی نام بردی‌. موفقیتی كه می‌تواند یك شارژ روحی پیش از شركت در مسابقه‌های جهانی دانمارك باشد‌. سوال دیگری كه وجود دارد این كه موفقیت در لهستان در چه شرایط فنی به دست آمد، به عبارت دیگر سطح فنی مسابقه‌ها چطور بود؟

در این زمینه فكر می‌كنم اگر تنها یك جمله را به زبان بیاورم شما هم پی می‌برید كه سطح فنی مسابقه‌ها بالا بود‌. این كه در همه اوزان از ۵۵ گرفته تا ۱۲۰ كیلوگرم شاهد حضور قهرمانان جهان و المپیك بودیم‌. در ۵۵ نفر سوم المپیك، در ۶۰ نفرات دوم و سوم المپیك، در ۷۴ و ۸۴ مدال‌داران المپیك، در ۹۶ قهرمان المپیك و جهان و در ۱۲۰، هم شیماروف حضور داشت و هم موتالیموف‌. خوشحالم كه كل تیم و از جمله خودم در این مسابقه‌ها به موفقیت دست یافتیم و همه دیدیم كه مزد حضور پنج شش ماهه در اردوهای تیم ملی ما را به جایی رساند كه از همه حریفان و رقیبانمان به مراتب آماده‌تر باشیم‌. جام زیلكوفسكی نشان داد روند آماده‌سازی تیم ملی بسیار خوب پیش می‌رود، امیدوارم با حفظ و تداوم این روند در مسابقه‌های جهانی هم بتوانیم موفق باشیم‌.

خاطره تلخی كه از كشتی ایران پس از المپیك در اذهان علاقه‌مندان به ورزش باقی مانده مسابقه‌های جام جهانی تهران بود، آن شكست تلخ تو در آخرین دیدار تیم و در نتیجه مغلوب شدن تیم، اما موفقیت در لهستان توانست آسیب روحی ناشی از شكست در جام جهانی را جبران كند؟

جام جهانی برای من مشكل روحی ایجاد نكرد، آن شكست تنها یك اتفاق بود‌. هر بزرگی در هر كاری اشتباه مرتكب می‌شود. ما در چند سال اخیر بزرگ‌تر از علیرضا حیدری در كشتی نداشتیم كه او هم در مسابقه‌های جهانی در ۱۲ ثانیه مدالی را كه شایستگی گرفتن آن را داشت، از دست داد‌.

پیش از اشتباه جام جهانی تهران، در المپیك هم در چند ثانیه مدال را از دست دادی؟ چرا باید این اشتباهات ادامه داشته باشد؟

به نظر من اشتباه اجتناب‌ناپذیر است و در طول دوران قهرمانی برای هر ورزشكاری پیش می‌آید‌. همه بزرگان هم اشتباه می‌كنند، در المپیك هم من اشتباه كردم‌. خوشحالم از این كه در ۱۰ سال اخیر كه عضو تیم ملی شدم حق هیچ كشتی‌گیری را ضایع نكرده و حق هیچ‌كس را نخورده‌ام‌. یعنی بهترین نفر سنگین‌وزن ایران هستم كه دوبنده تیم ملی را پوشیده‌ام‌.

البته در مقطعی هم حقت برای پوشیدن دوبنده تیم‌‌ملی نایده گرفته شد‌.

تصمیمی ‌بود كه مربیان تیم ملی در آن زمان گرفتند و به نظر خودشان تصمیم درستی گرفتند، تاكید می‌كنم كه به نظر خودشان‌.

اما غیبت‌ات در مسابقه‌های انتخابی این مساله را به دنبال داشت كه عده‌ای انتقاد ‌كنند فردین معصومی‌ بدون شركت در انتخابی به عضویت تیم ملی درآمده و این یك نوع حق‌خوری است‌.

این بی‌انصافی است‌. در این سال‌ها همواره با شركت در مسابقه‌های انتخابی به عضویت تیم ملی درآمده‌ام و همه حریفانم را شكست داده‌ام‌. اگر امسال در مسابقه‌های انتخابی شركت نكردم به دلیل این بود كه در دو سه میدان بزرگ كشتی گرفتم‌. مسابقه‌های جام جهانی تهران، مسابقه‌های جام تختی و مسابقه‌های قهرمانی آسیا‌. من همه حریفان داخلی‌ام را سه چهار بار شكست داده‌ام‌. این كه برخی جوانان می‌گویند بدون انتخابی به عضویت تیم ملی درآمده‌ام، اصلا حرف درستی نیست و نباید ذهن مردم را با این اظهارنظرها مغشوش كنند‌. همیشه این برایم مهم بوده و هست كه فرداروزی كه كشتی را كنار گذاشتم كسی نتواند بگوید با سلام و صلوات به عضویت تیم ملی درآمده‌ام‌. من همیشه با توكل به خدا و پشتكارم به تیم ملی رسیده‌ام‌. ضمن این كه نباید این حرف را نادیده گرفت كه تصمیم كادر فنی هم این بوده كه به دلیل شركت در ۳ مسابقه سنگین، در مسابقه‌های انتخابی شركت نكنم‌.

بی‌شك در آستانه رقابت‌های جهانی باید از حاشیه‌ها پرهیز كرد تا به نتیجه لازم رسید‌.

من نباید پاسخگوی عدم شركتم در مسابقه‌های انتخابی باشم، چرا كه این صلاحدید سرمربی تیم ملی بودبعضی‌ها می‌خواهند من را وارد حاشیه كنند، غافل از این كه خیلی باتجربه‌تر از این حرف‌ها هستم‌. من برای نفر هفتم تیم ملی و همه حریفانم احترام قائلم، اگر آنها نبودند امروز من هم نبودم‌. من نباید پاسخگوی عدم شركتم در مسابقه‌های انتخابی باشم‌. این صلاحدید سرمربی تیم است و این اختیار را او دارد كه كشتی‌گیران را از شركت در مسابقه‌های انتخابی معاف كند‌. هر كس باید جایگاه خود را بداند‌. پهلوانی فقط مدال نیست‌.

گفتی مسابقه‌های جام زیلكوفسكی نشان داد روند آماده‌سازی تیم ملی خوب پیش می‌رود، در این چند‌‌ماه اخیر وضعیت امكانات اردوهای مختلف هم راضی‌كننده بوده است؟

امكانات در اردوهای مختلف و از جمله اردوی اردبیل بسیار خوب بود كه امروز می‌گوییم روند آماده‌سازی تیم بخوبی پیش می‌رود‌. در این میان نكته‌ای كه باید مد نظرمان باشد این است كه نباید تنها به فكر كسب مدال باشیم‌. لذتی كه در محبت و خوشحالی مردم وجود دارد، بالاترین پاداش است. واقعا مردم آنقدر به من محبت دارند كه شرمنده آنها هستم‌. همین محبت مردم محركی است كه مرا وادار می‌كند با جان و دل برای كشورم روی تشك بجنگم و افتخارآفرین باشم‌. این همه امكانات در اختیار ما قرار می‌گیرد كه دل هموطنانمان را شاد كنیم، باید پرچم كشورمان را به اهتزاز دربیاوریم، پرچمی ‌كه اگر امروز برافراشته است به بركت خون شهدای گرانقدری است كه در برابر دشمن متجاوز با شهامت ایستادند و ما هم باید با جان و دل برای این كشور مبارزه كنیم‌. اگر امروز در خیابان به من می‌گویند پهلوان سلام، نباید فراموش كنم كه خون جوانان زیادی ریخته شده كه كشور ما به دست دشمن نیفتد‌. باید قدردان این محبت‌های مردم باشیم و خود را بالاتر از مردم نبینیم‌.

با توجه با این كه در جهان حریفان شناخته‌شده‌ای داری، طی این مدت چه كار كرده‌ای تا با رفع نقاط ضعف خود، با قدرت بیشتری در مقابل آنها در دانمارك قرار بگیری؟

در چند وقت اخیر با كمك مربیان روی نقاط ضعف و قوتم خیلی كار كردم‌. كشتی ورزش بی‌ركوردی است و نمی‌توان گفت امروز كه موتالیموف را بردم هفته دیگر هم می‌برم‌. همه آنهایی را كه شكست دادم باز هم حریفان بسیار جدی‌ام هستند‌. با توجه به این نكته، باید روی نقاط ضعفم بیشتر از اینها كار كنم‌. از طرفی با توجه به این كه ۲ سال اخیر در مسابقه‌های جهانی و المپیك ناكام بوده‌ام همه تلاشم را می‌كنم كه در دانمارك با كسب یك مدال خوشرنگ جبران‌‌مافات كنم‌. هرچند به نوعی بدشانسی آورده‌ام، اما امیدوارم در دانمارك با كسب مدال من و همه هم‌تیمی‌هایم بتوانیم دل مردم را شاد كنیم‌. در مسابقه‌های جهانی دانمارك برای مدال طلا می‌جنگم‌. وقتی در المپیك حریف آمریكایی را بردم، احساس می‌كردم مدال المپیك در دستم است و آن اشتباه بزرگ در ثانیه‌های آخری پیش آمد‌. یك چیزی را فراموش كرده بودم كه اگر خدا نخواهد یك برگ هم از درخت نمی‌افتد‌. همه تلاشم را می‌كنم به خوشرنگ‌ترین مدال دست یابم؛ هرچند كشتی قابل پیش‌بینی نیست اما قول می‌دهم كم‌فروشی نكنم‌.

به هر حال و به دنبال ناكامی‌ در المپیك پكن، كل كشتی ما باید در دانمارك نتیجه بگیرد تا بدهكاری خود را جبران كند.

واقعیت این است كه هر وقت كشتی ما رو به جلو حركت كرده و افتخارآفرین بوده كل ورزش ما رو به جلو حركت كرده است‌. چون كشتی ورزش اول است و نتایجش در المپیك به عنوان سنگ محك همه ورزش ایران مورد توجه قرار می‌گیرد‌. رشته‌های تیمی‌ با حدود ۲۰ نفر به رقابت‌های آسیایی و المپیك می‌روند و تنها شانس كسب یك مدال دارند، اما كشتی شانس كسب هفت مدال را دارد‌. این در حالی است كه شاید هزینه حضور كشتی در میادین بزرگ به اندازه هزینه لباس‌های فوتبالیست‌هاست! البته نمی‌خواهم بگویم فوتبال را تعطیل كنند، این رشته هم خیلی علاقه‌مند دارد، اما وقتی می‌گوییم كشتی ورزش اول كشور ماست و ریشه تاریخی دارد، باید به كشتی بیشتر برسند‌. در دوحه تا وقتی كشتی شروع نشده بود، همه جایگاه ورزش ایران را دیدند و پس از طلاهای ارزشمند كشتی شرایط عوض شد‌.

یعنی تنها نیاز واقعی كشتی ایران برای رسیدن به اوج را در تامین امكانات می‌بینی؟

البته در كنار تامین امكانات باید به فكر فرهنگ‌سازی در كشتی بود‌. زمانی كه من ۱۰ سال پیش به عنوان یك كشتی‌گیر جوان در اردوی تیم ملی بودم و بزرگانی مثل برادران خادم، محمدی، طلایی، جدیدی، دبیر، حیدری و ... حضور داشتند ما جوان‌ترها حتی به خود جرات حرف زدن نمی‌دادیم، اما متاسفانه امروز برخی جوانان حرمت‌ها را از بین می‌برند‌. باید یك فكر اساسی در این زمینه كرد‌.

به نكته جالبی اشاره كردی‌. روزی جوان تیم ملی بودی و امروز بزرگ‌تر تیم، این اتفاق چه احساسی را در تو ایجاد كرده است؟

احساس مسوولیت خیلی سخت و آزاردهنده است‌. همه كشتی را یك ورزش پهلوانی می‌دانند، شاید اگر در ورزش‌های دیگر اتفاقی بیفتد بازتاب چندانی ندارد، اما وقتی یك كشتی‌گیری كه نفر سوم جهان است اشتباه كوچكی مرتكب می‌شود، هیچ‌كس نمی‌تواند آن را هضم كند‌. بنابراین هر فردی كه كشتی را انتخاب می‌كند باید همه جوانب آن از جمله مردمی ‌بودن و آداب پهلوانی را در نظر بگیرد‌. در اردوی تیم ملی هم باید همین وضعیت باشد‌. مدال گرفتن چند صباحی است و روزی به آخر خط می‌رسد‌. ادب، معرفت و پهلوانی ماندگار است. جوانان باید بیشتر احتیاط كنند و باید بدانند این روز، فردا هم برای آنها وجود دارد‌. آنها روزی بزرگ می‌شوند و جوان‌تر‌ها می‌آیند و اگر مسائل مشابه پیش بیاید، اذیت خواهند شد‌. البته شاید بعضی‌ها اذیت نشوند چون گذشته را ندیده‌اند و با بزرگان نبوده‌اند‌.

زمزمه‌هایی مبنی بر خداحافظی‌ات از دنیای قهرمانی به گوش می‌رسد. این شایعه‌ها تا چه حد صحت دارد و به طور كلی تا چه زمانی به كشتی گرفتن ادامه می‌دهی؟

برخلاف صحبت‌هایی كه درباره زمان خداحافظی من می‌شود، باید بگویم من دوبنده تیم ملی را به سختی از آقای رضایی تحویل گرفتم و تا زمانی كه در ایران از كسی شكست نخورم، به حضورم در تیم ملی ادامه می‌دهم‌. اگر روزی احساس كنم به آخر خط رسیده‌ام، خودم می‌روم. البته فعلا تا المپیك هستم و امیدوارم بتوانم در المپیك لندن مدال بگیرم‌.

امید توفیقی