حراج آثار «بونامز» دوبی در حالی به کار خود پایان داد که هنرمندان شرکت کننده از فروش آثار خود در این حراج رضایت چندانی نداشتند. در این حراج ۱۵۰ تابلوی نقاشی متعلق به هنرمندان معاصر کشورهایی چون ایران، هند، لبنان، امارات، سوریه، عراق و پاکستان در موزه «رویال میراژ» دوبی به مزایده گذاشته شد. تابلویی از حسین زنده رودی بیشترین قیمت پیشنهادی را در این حراج دریافت کرد و به قیمت ۲۷۶ هزار دلار به فروش رفت.

این درحالی است که در حراج «کریستی» محمد احصایی که بالاترین قیمت پیشنهادی را داشت، اثرش را به قیمت ۴۸۰ هزار دلار به فروش رساند. بعد از تابلوی «حسین زنده رودی»، آثار فرهاد مشیری و آیدین آغداشلو بیشترین قیمت های پیشنهادی را دریافت کرده اند که به ترتیب اولی به قیمت ۲۶۴ هزار دلار و دومی به قیمت ۱۳۲ هزار دلار به فروش رسید. تابلوی «محبت» محمد احصایی(۱۲۰+۸۰) نیز در این حراج به قیمت ۷۲هزار دلار فروخته شد. احصایی که در حراج کریستی بالاترین رقم فروش را داشت در رابطه با افت قیمت در حراج اخیر در گفت وگو با «اعتماد» می گوید؛ «شرایط اقتصاد جهانی در تجارت هنر تاثیر گذاشته و قیمت ها به همین دلیل کاهش پیدا کرده است.»او به تاثیر اقتصاد جهان بر وضعیت اقتصادی کلکسیونرها اشاره می کند و می گوید؛ «بعضی از کلکسیونرها واقعاً نمی دانند چقدر پول دارند و چقدر می توانند خرید کنند. بحران اقتصادی باعث می شود ثروتمندان نتوانند روی ثروت شان حساب کنند.»احصایی به شرکت کنندگان این حراج اشاره می کند و می گوید؛ «می دانم در این حراج هم خیلی از کلکسیونرها شرکت کرده اند. حتی کارهایی را هم در نظر گرفته اند اما خرید نکرده اند.» او درباره برگزاری این حراج ها در ایران می گوید؛ «این حراج ها یکسری مقدمات و برنامه ریزی می خواهد.» احصایی با اشاره به وضعیت کشورهای برگزارکننده حراج می گوید؛ «همه این کشورها در برگزاری حراج ها سابقه ۲۰۰، ۳۰۰ ساله دارند.»

این هنرمند به حراج بونامز دوبی هم اشاره می کند و می گوید؛ «در خاورمیانه هم یکسری مقدمات برای برگزاری این حراج برگزار شد. دولت امارات اقتصادش را ساماندهی و بعد برای اقتصاد هنر برنامه ریزی کرد.» احصایی درباره برنامه ریزی هم توضیح می دهد و می گوید؛ «دعوت از هنرمندان، کلکسیونرها، دفتر نمایندگی در محل، رفت و آمد و برنامه ریزی هایی است که برای برگزاری این حراجی ها لازم است.» او دید ایران را درباره اقتصاد هنر تشریح می کند و می گوید؛ «در ایران اقتصاد هنر وجود ندارد. تجارت هنر وجود دارد. اقتصاد هنر در جهت منافع ملی ترتیب داده می شود.» صاحب تابلوی «محبت» فعالیت اقتصاد هنر ایران را به تلویزیون مدار بسته تشبیه می کند و می گوید؛ «برگزاری حراج داخلی مثل تلویزیون مداربسته است، مخاطب کاملاً مشخص است و تقلای تکنیکی صورت نمی گیرد.» او در پایان اظهار امیدواری می کند که شرایط برگزاری این حراج ها در داخل کشور فراهم شود. در حراج بونامز تابلوهایی از رضا لواسانی، ابوالقاسم سعیدی، مارکوس گریگوریان، رضا درخشانی، عباس کیارستمی و بهمن جلالی هم به فروش رسیده است.