قاب اول:دستهای پیر پیرزن؛ دستهای رنج كشیده كه یك قاب را روی دو زانوی پیرش گذاشته. توی قاب عكس گنبد طلایی حرم امام

رضا(ع) است. یك قاب كوچك كه در دستهای زن جا گرفته. صورتی در عكس پیدا نیست. فقط دو دست پیر گویای تمام اجزای خسته صورت پیرزن است.

قاب دوم:دخترك با چادر سفید روی دو پا بلند شده تا عصای عطرآگین خادم حرم را ببوسد. دخترك كوچك است و قدش كوتاه. اما رسیدن به خواسته اش او را بلند كرده. به شوق بوسیدن، می خندد.

قاب سوم:زن كاسه مسی آب سقاخانه را دستش گرفته. دستش را به سمت گنبد طلا دراز كرده. چه چیزی را می طلبد؟

قاب چهارم: زن ایستاده در تاریكی، منتظر، نگاهش به سمت حرم.

قاب پنجم: دستهای پر از تمنای زن به پنجره فولاد گره خورده.

قاب ششم: مرد نشسته با عصایی به دست. نگاهش به جایی است. نمی دانم كجا. اما چشمانش پر از اشك و التماس است.

۴۳ قاب عكس، در نگارخانه رضوان كنار هم چیده شده اند. عكسها به بهانه دهه كرامت به نمایش درآمده اند. حال و هوای عكسها حرم و زیارت است. فریبا بروفر، بهناز سیدی و مینو زائرنیا سه عكاسی اند كه عكس هایشان در این جا كنار هم چیده شده است.

فریبا بروفر؛ یكی از عكاسها می گوید: من عكاس خبری نیستم. عكس های من در اطراف حرم گرفته شده. بیشتر دوست دارم چهره زائران را عكاسی كنم. مسأله ای كه در این نوع عكاسی برای من جالب است در كنار هم بودن اقشار مختلف مردم است. آدمها وقتی به زیارت می آیند از هر جای دنیا كه باشند در یك نقطه با هم مشتركند و آن عاشق بودن آنهاست. دوست داشتم این حس عاشقانه را در عكسها نشان دهم.

بروفر از خاطرات عكاسی اش می گوید: به نظرم زیارت فقط از حضور در حرم ائمه(ع) حاصل نمی شود. حتی در كنج خانه هم عاشقان به زیارت محبوبشان می روند. پیرزنی كه كنج خانه اش بود قاب عكس حرم امام رضا(ع) را چنان عاشقانه می بوسید كه من به حس او غبطه خوردم. دوست داشتم احساس او را عكاسی كنم.

بروفر ادامه داد: اگر به عكس های گرفته شده از حرم نگاهی بیندازید، می بینید كه حتی از آیین های مخصوصی كه در حرم برگزار می شود تا به حال عكاسی نشده است. یكی از این آیین ها، آیین زیبای عقد و پیمان ازدواج میان جوانان در حرم مطهر است؛ آیینی كه فقط منحصر به حرم امام رضا(ع) است و هیچ جای دیگر دنیا این آیین وجود ندارد.

در ادامه مینو زائرنیا؛ عكاس جوان گفت: اگر به عكس های گرفته شده از حرم نگاهی بیندازید می بینید اكثر عكس های گرفته شده از حرم، عكس های گنبد و گلدسته است و عكسی با محتوای مستند اجتماعی از حرم، وجود ندارد یا بسیار كم است.

این عكاس ادامه داد: من دوست دارم نیاز زائران را عكاسی كنم و سعی می كنم در عكس هایم به این محور نزدیك شوم.

بهناز سیدی عكاس دیگری است كه عكس هایش در نمایشگاه به چشم می خورد. از او می پرسم: بیشتر دوست دارد چه سوژه هایی را در حرم عكاسی كند؟ سیدی پاسخ می دهد: دوست دارم حالت تضرع زائران زن را عكاسی كنم. دوست دارم آغاز زیارت یك زن روستایی، یك زن شهری، یك زن خارجی را نشان دهم و آنها را در كنار هم قرار دهم تا تفاوت های زیارت زائران مخصوصاً زنان را نشان دهم.

سیدی هم خلا موجود در عكاسی حرم را همان نكاتی می داند كه بروفر و زائرنیا به آن اشاره كرده بودند و آن عكاسی از بارگاه حرم امام رضا(ع) است نه زائران.

او می گوید: بارگاه حرم مطهر حضرت رضا(ع) چنان با عظمت است كه شكوهش عكاسان را وسوسه به عكاسی می كند. در حالی كه همه می دانیم اگر بخواهیم معنویت موجود در حرم را به نمایش بگذاریم باید به سراغ زائر برویم، در حالی كه عكسهایی كه تا به حال از حرم مطهر گرفته شده به معماری توجه كرده اند؛ معماری صرف، نه ارتباط انسان با معماری.

نمایشگاه «سایه های نگاه» امروز تمام می شود. این نمایشگاه به مدت ۷ روز در نگارخانه رضوان دایر بود تا حال و هوای آدمهای عاشقی كه به شوق زیارت امام رضا(ع) به حرم می آیند را نشان دهد.