یك هنرمند مجسمه‌ساز معتقد است: مجسمه‌سازی محروم‌ترین هنر در میان هنرهاست و موجب بی‌مهری بیشتر مسؤولان هم واقع شده است، به‌گونه‌ای كه گویا با القاب و عناوین مختلف سعی در مسکوت گذاشتن این هنر دارند و آن کار فرهنگی که شاید بتواند بسیار کارگشا در بعضی از مسائل باشد، صورت نپذیرد.

عبدالرضا آراسته در منطقه‌ی مرکزی، اظهار داشت: یک مجسمه‌ساز ضروری است کلیه‌ی هنرها و حرفه‌ها را ازجمله طراحی، خیاطی، جوشکاری را بلد بوده و با خیلی از حرفه‌های دیگر آشنا باشد؛ همچنین باید از مقاومت مصالح، ایستایی اثر در مقابل لرزه‌های احتمالی و شناخت سنگ‌های مختلف شناخت کافی داشته باشد تا در مجموع این حرفه‌ها، هنرها و تجارب یک اثر خوب را پدید آورد.

آراسته درباره‌ی بخش‌بندی هنر مجسمه‌سازی گفت: یک مجسمه یا حجم بیشتر از لحاظ نوع جنس مصرفی در اثر مثل کچ یا گل و یا هر جنسی که بتواند حجم پذیر باشد، تقسیم می‌شود. یک تندیس در یک میدان می‌تواند به مردم آن منطقه هویت بخشد و تاثیر بسیاری در نوع تفکر مردم از آن تندیس در تبدیل شدن و یا نزدیک کردن حالات و اعمال خود به یک چنین شخصی را در مردم پدید آورد و نیز نوعی قدردانی از زحمات آن بزرگانی باشد که هیات آن‌ها به‌صورت مجسمه و نماد در آمده‌اند.

او گمان می‌كند، مردم قدرت خرید کالاهای بزرگ را ندارند و با روی آوردن به آثار کوچک و با توجه کردن بیشتر به زرق و برق اثر، بدون در نظر گرفتن جنبه‌ی فرهنگی و مناسبت آن اثر با مکان نصب آن اقدام به خرید می‌کنند و این باعث می‌شود مجسمه‌های کوچک جنبه‌ی تزیینی به خود پیدا کنند و آن مجسمه‌های بزرگ که نشان‌دهنده فرهنگ مردم آن منطقه و موجب بالا بردن اطلاعات عمومی افراد می‌شود با حمایت ضعیف کنار گذاشته شود.

وی بیان کرد: یک کار خوب قابل تشخیص برای تمام افراد است، اما در پدید آمدن یک اثر خوب یک هنرمند باید شناخت کامل از آناتومی - فرم دهندگی و اسکلت بندی - شیء یا انسان داشته باشد و باید سعی کند کلیه نسبت‌ها را رعایت کند و هر چقدر آناتومی استخوانی، ماهیچه‌ای و شکل‌دهنده پوستی را بهتر بشناسد، اثر خوب‌تری را تولید می‌کند.

عبدالرضا آراسته سازنده مجسمه‌های امیر کبیر در پارک امیر کبیر، قائم مقام فراهانی در میدان اراک و فرمهین و مجسمه اذان در میدان نماز اراک است.

وی در حال حاضر مجموعه آثاری چون کتاب زندگی حضرت علی (ع) در چهار صفحه‌، ابراهیم تا علی اصغر و دایناسورها را در دست تکمیل دارد.