بانك جهانی اخیرا اعلام كرده چنانچه دولت‌ها با ایجاد زیر ساخت‌های جدید به تعمیر شبكه آب‌رسانی در كشورهایشان اقدام كنند و مردم را به استفاده بهینه از منابع محدود آب آموزش دهند و در امر كشاورزی نیز كشت گیاهان شورپسند و كم‌آب ترویج كنند، می‌توان امیدوار بود كه بحران آب در جهان تا حدی به تاخیر بیفتد. با این وجود كشورهای منطقه خاور میانه با استفاده از منابع آب محدود، باید تلاش كنند سرانه آب قابل دسترس را تا سال ۲۰۵۰ به نصف كاهش دهند چرا كه پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد با توجه به افزایش جمعیت وتغییرات آب وهوایی میزان بارش تا سال ۲۰۵۰ به میزان ۲۰ درصد كاهش یابد، از این رو دولت‌ها باید هر چه سریع‌تر اصلاحات فوری را در مدیریت آب صورت دهند.

كانون دیده‌بانان زمین با اعلام این هشدار به نقل از سایت بانك جهانی می‌افزاید: در خاورمیانه و شمال آفریقا كه از مناطق خشك جهان هستند، دسترسی به منابع آب شرب مشكل است. جولیا باكنال، كارشناس مدیریت منابع طبیعی در بانك جهانی در «رباط» مركز مراكش می‌افزاید: ما می‌توانیم استفاده از آب را به‌ویژه در بخش كشاورزی كه به میزان ۸۵ درصد است كاهش دهیم. همچنین شركت‌های آب باید عوامل تبخیر را كاهش داده و بیشتر بر شبكه‌های آبرسانی مدرن وكارآمدتر سرمایه‌گذاری كنند. كشاورزان نیر باید از روش‌های آبیاری كه نیاز به آب كمتری دارد، استفاده كنند.

در گزارش بانك جهانی كشورهای«تانزانیا» و«اردن» به عنوان دو كشور نمونه در بحث مدیریت آب اعلام شدند. این دو كشور موفق شدند برنامه‌ریزی‌های نسبتا خوبی را برای جلوگیری از هدررفت آب و بهره‌برداری بهینه منابع آبی به اجرا ‌گذارند. اما در كشورهای شمال آفریقا وضعیت چندان خوبی گزارش نشده است. رشد جمعیت، از بین رفتن منابع آبی و زمین‌های كشاورزی در حال حاضر نیاز به واردات محصولات كشاورزی را در این كشور افزایش داده است. به عنوان مثال، در كشور مراكش از زمانی كه كنترل آب سطحی با استفاده از سد‌ها صورت گرفته است سفره‌های آب زیرزمینی در مناطق كشاورزی همچون Souss و Agadir، نسبت به سال ۱۹۸۲ از ۱۰ متر به ۷۰ متر افت كرده‌اند.

این در حالی است كه پیش از این «اسیت بیتواز» مدیر مركز مدیریت منابع آب در جهان سوم در مكزیكوسیتی هشدار داده بود یك سوم مردم دنیا در مناطقی زندگی می‌كنند كه با كمبود آب مواجه هستند و در خاور میانه نیز بیشتر مردم با بحران مدیریت منابع آب مواجه هستند. وی می‌گوید: بسیاری از كشور‌های در حال توسعه به غلط ترجیح می‌دهند با سدسازی‌های پرهزینه بر روی رودخانه‌ها و یا تغییر مسیر آنها منابع آبی را افزایش دهند. در صورتی‌كه با پیش‌بینی‌های ساده‌ای مانند جلوگیری از نشت آب از تاسیسات می‌توان از اتلاف آن جلوگیری كرد. در شهرهای بزرگ تقریبا ۴۰ تا ۶۰ درصد آب به علت عدم‌نگهداری و مراقبت اصولی از تاسیسات، هدر می‌رود. در حالی كه اگر این تاسیسات هر دوسال یكبار تعمیر شوند نیاز به ساخت سدهای بیشتر هم مرتفع می‌شود. خوشبختانه كشورهایی مانند هند، مكزیكو، چین و برزیل از این روش‌ها نتیجه گرفته‌اند.

او بر خلاف كسانی كه مدعی هستند خاورمیانه با كمبود منابع آب مواجه است، می‌گوید: آب به اندازه كافی در خاورمیانه وجود دارد اما بهینه از آن استفاده نمی‌شود. وی در عین حال می‌افزاید: همزمان با رشد جمعیت، تقاضا برای تولید محصولات كشاورزی، غذا، سوخت‌های فسیلی و. . . نیز بالا می‌رود به طوری كه كشور چین كه تا سال ۲۰۵۰ به بزرگ‌ترین قدرت اقتصادی دنیا تبدیل می‌شود و نیز آمریكا، هند، ژاپن و برزیل كه غول‌های بزرگ اقتصادی خواهند بود، نیاز به آب بیشتری دارند بنابراین اگر بحران آب در این كشورها به‌وجود بیاید به علت كاهش كیفیت آب است نه دسترسی به آن.

از طرفی به علت بالا رفتن قیمت نفت دیدگاه كاشت گیاهان سوختی در بسیاری از مناطق در حال شكل‌گیری است. اما كاشت این گیاهان مستلزم استفاده از مقدار زیادی آب است. ارزش آب را از اینجا می‌توان درك كرد كه برای تامین یك كالری غذا تقریبا یك لیتر آب باید مصرف شود، در عین حال برای كاشت یك كیلو از دانه‌های خوراكی به طور متوسط به ۵۰۰ تا۴۰۰۰ لیتر آب نیاز است در صورتی‌كه برای فرآوری محصولات به‌صورت صنعتی نیاز به ۱۰۰۰۰ لیتر آب است. در حال حاضر طرح كاشت گیاهان سوختی ذرت و نیشكر در هند و چین كه بالاترین میزان جمعیت جهان را دارند باعث از بین بردن ذخیره آب مردم شده و از نظر غذایی آنها را دچار مشكل خواهد كرد. درچین دولت قصد دارد تولید گازوئیل از منابع فسیلی را كاهش دهد كه برای رسیدن به این هدف چین باید كشت ذرت را برای این منظور به میزان ۲۶ درصد افزایش دهد. ذرت كاشته شده جهت سوخت‌زیستی و تولید یك لیتر اتانول نیاز به ۲۴۰۰ لیتر آب دارد. همین مقدار اتانول حاصل از كاشت نیشكر نیاز به ۳۵۰۰ لیتر آب دارد. درصورتی‌كه در برزیل برای همین مقدار اتانول نیاز به ۹۰ لیتر آب است.