سهراب هادی گفت: کشمکش های داخلی انجمن باعث شد که این دوسالانه با یک سال و نیم تاخیر برگزار شود.

سهراب هادی گفت: مجموعه نمایشگاه های دوسالانه فرصتی را فراهم می می کند تا چند نسل در کنار هم آثار خود را به نمایش گذاشته و تفاوت هایی را که اتفاق افتاده از نزدیک بررسی شود.

دو سالانه ها در کشورهای مختلف برگزار می شوند و فراز و فرودهای تکنیک های هنر معاصر را نشان می دهند به گونه ای که مخاطب با مراجعه به آن می تواند به اوج خلاقیت دست یابد.

وی افزود: البته این گونه نمایشگاه ها باید عاری از نگاه های تعصبی و غیرمنصفانه باشد. داوران باید کارهای همه افراد را به دقت بررسی کنند.

هادی گفت: کشمکش های داخلی انجمن باعث شد که این دوسالانه با یک سال و نیم تاخیر برگزار شود. معمولا در حاشیه این گونه نمایشگاه ها افرادی هستند که فعالانه کار می کنند ولی فرصت حضور نمی یابند و همین باعث می شود فکر کنند انتخاب آثار به ناحق صورت گرفته است.البته این موضوع می توانند به دلیل نبودن فضای کافی برای به نمایش در آوردن آثار باشد.

این عکاس همچنین خاطر نشان کرد : من به داوری در هنر اعتقادی ندارم در یک نمایشگاه نباید بین دو نسل انتخاب صورت گیرد. در علوم طبیعی انتخاب وجود دارد اما در هنرکه دوره های مختلف متفاوت است، نمی توان بین یک صاحب هنر و صاحب هنر دیگر انتخابی باشد در این گونه سمینارها باید فرصت حضورهمه هنرمندان عرصه هنر فراهم گردد.

هادی در پاسخ به تاثیر برگزاری این دو سالانه ها گفت: این دوسالانه موجب شکستن تردیدها و ایجاد باور و یقین و قائم به رای بودن در جوانان می شود . بهتر است در دو سالانه ها آثار کمتری از پیشکسوتان استفاده کرده و یک اثر جاودانه از آنها را به نمایش گذاشته شود تا با ایجاد فرصت بیشتر برای جوانان استعدادهای تازه را کشف کنیم. همه چیز باید در خدمت نسل نو باشد.ما در هنر معاصر کمتر شاهد این مساله هستیم و اکثر شاگردان مقلد استادان خود هستند.

وی در مورد انتخاب داوران تصریح کرد: در این دوره ترکیب مناسب و خوبی را دیدیم. حضور افرادی مانند احمد توکلی، ترقی جاه و خانم ایران درودی می تواند نشان دهنده شکستن مرزبندی ما و نگاه های حزبی دوره های قبلی باشد ترکیب های متغیر نگاه های تازه برای تنوع در هنر نقاشی را فراهم می کند.

ایشان در ادامه اظهار داشت: در دو سالانه امسال سه وجه را می توان مشخص کرد: بخش مربوط به هنرمندان که در قید حیات نیستند و تنها آثاری از آنها به نمایش گذاشته شده بود. بخش خیال که آثار هنرمندان پیشکسوت که در قید حیاتند و بخش آیینه که به کارهای هنرمندان جوان پرداخته بود که در این بخش فرصت کمتری به جوانان داده شده بود که باید در دوره های قبل مورد توجه قرار گیرد.