عبدالمجید حسینی‌راد گفت: با عدم برنامه‌ریزی دقیق در برگزاری دوسالانه‌ها، هر بار همه چیز در دوره بعدی تكرار می‌شود.

عبدالمجید حسینی‌راد كه در گذشته ۹ ماه مدیریت مركز هنرهای تجسمی و موزه هنرهای معاصر تهران را بر عهده داشته است در مراسم سومین روز از همایش دوسالانه نقاشی معاصر ایران، درباره دوسالانه نقاشی در ایران و هنرمندان جوان صحبت كرد.

حسینی‌راد گفت: بعد از هفت دوره برگزاری دوسالانه انتظار داریم كه هر بار نسبت به بار قبل دوسالانه بهتر و پربارتر و ثمربخش‌تری را برای هنر معاصر برگزار كنیم كه البته انتظار بی‌جایی نیست.

وی افزود: من قصد ندارم روی دوسالانه هفتم ذره بین بگذارم بلكه به دوسالانه نقاشی به عنوان یك رخداد هنری در ایران نگاه می كنم كه همیشه با چالش هایی كه ادامه نیافته مواجه بوده است.

● با برنامه‌ریزی و هدفمندی دقیق،‌نتیجه بهتری را در دوسالانه شاهد بودیم

حسینی‌راد با تأكید بر این كه دوسالانه‌ به عنوان یك رخداد بزرگ هنری در كشور، می‌توانست بیش از این مؤثر باشد افزود: اگر برنامه‌ریزی منسجم و هدفمندی برای دوسالانه‌ها می‌داشتیم، قطعاً نتیجه هفتمین دوسالانه میتوانست چشمگیرتر از آن چه هست بشود و بسیاری از تعارضات در برگزاری دوسالانه‌ها پیش نمی‌آمد.

● هر بار همه چیز در دوسالانه بعدی تكرار می‌شود

وی با اشاره به چهار سالانه شدن هفتمین دوسالانه نقاشی گفت: دوسالانه نقاشی دو سال به تأخیر افتاد كه اگر چه قصد من بازگشایی این پرونده نیست و دوستان من تلاش كردند كه به هر حال این دوسالانه را برگزار كنند،اما

به طور كلی با عدم برنامه‌ریزی در برگزاری دوسالانه‌ها، همواره با كنتری كه صفر می‌شود عمل می‌كنیم و هر بار همه چیز دوباره تكرار می شود كه این تكرارها به دلیل عدم هدفمندی و برنامه‌ریزی صحیح در دوسالانه‌هاست.

این استاد دانشگاه گفت: با این كه هر بار می‌شنویم، دوسالانه ها برگزار می شوند تا میزان پیشرفت، نوآوری و خلاقت هنرمندان در طول دو سال ارزیابی و به چالش كشیده شود ولی متأسفانه كمتر این اتفاق افتاده و بیشتر حواشی در دوسالانه‌ها مطرح بوده است.

حسینی‌راد تأكید كرد: فرقی نمی‌كند كه ما ۷ دوسالانه برگزار كنیم یا ۷۰ تا، چون اگر قرار باشد در آینده با این وضعیت دوسالانه ها برگزار شوند،همچنان در پله اول هستیم و درجا می‌زنیم.

وی ازمسئولین خواست تا دوسالانه‌ها را جدی‌تر از آن‌چه در حال حاضر هست و قبلا بوده برگزار كنند و همچنین گفت: دوسالانه ها برگزار می‌شود و بعد از گذشت یك ماه از برگزاری آن همه چیز تعطیل می‌شود و به دست فراموش سپرده می‌شود. هیچ كس به این فكر نمی‌كند كه دوسالانه چه مشكلی داشت، چه تأثیری بر هنر معاصر ما گذاشت و چگونه میتوانست بهتر برگزار شود كه اگر این اتفاق می‌افتاد میتوانستیم در برگزاری دوسالانه‌های بعدی قدم‌های مثبت‌تری برداریم.

● نیاز به نقد و بررسی دوسالانه‌ها داریم

حسینی‌راد به لزوم نقد،بررسی و پژوهش در برگزاری هر دوسالانه اشاره كرد و گفت:‌ اگر در حین برگزاری هر دوسالانه و پس از آن پژوهشگرانی بر اساس برنامه‌ریزی می توانستند ارزیابی‌های روشنگرانه درباره اتفاقات هنری در كشور ما داشته باشند،استعدادهای جوان را بیشتر بشناسانند و مسیر شكوفا شدن آنها را فراهم كنند، هنر ما میتوانست بالنده‌تر ظاهر شود و در عرصه جهانی حضور چشمگیر‌تری داشته باشد.

وی با اشاره به موفقیت های هنرمندان درحراج های جهانی گفت:‌این كمترین دستاورد برای جامعه‌ای است كه ۷ دوسالانه برگزار كرده است این در حالی است كه كشورهایی با توان كمتر از هنرمندان ما توانستند جایگاهی برای خود درهنر دنیا داشته باشند.

وی افزود: با توجه به درخشش هنرمندان ما در عرصه‌های جهانی كه علیرغم نارسایی‌ها و محدودیت‌های بسیار بود، می‌توان این فرصت را در دوسالانه ها بیشتر برای جوانان هنرمند فراهم كرد.

● فرصت بروز و شكوفایی استعدادهای جوانان را بیشتر فراهم كنیم

حسینی‌راد با تأكید بر لزوم توجه به هنرمندان جوان گفت:هنرمندان پیشكسوت ما سالهاست كه كار می‌كنند و برای نمایش آثارشان فرصت زیادی داشته‌اند و ماحصل تجربه،استعداد و آموزش آنها شكوفایی استعداد جوانان هنرمند است ولی آنچه در دوسالانه‌ها بسیار مهم است،توجه به همین استعدادهای جوانتر و تازه‌تر است.

● صراحت،شجاعت و توان هنری از خصوصیات آثار هنرمندان جوان است

حسینی‌راد آثار دوسالانه هفتم را فاقد دسته‌بندی مناسب در چیدمان آنها عنوان كرد و درباره خصوصیات آثار جوانان در این دوسالانه گفت: صراحت بیان،شجاعت برای ابراز ایده‌ها، صراحت در استفاده از تكنیك‌های مختلف و همچنین توان تكنیكی،محتوایی و عمقی از جمله خصوصیات آثار هنرمندان جوان در این دوسالانه بود.

حسینی همچنین سردرگمی را از دیگر خصوصیات آثار هنرمندان جوان دراین دوره از دوسالانه عنوان كرد وگفت:

این سردرگمی در آثار هنرمندان جوان مربوط به هنر جوانان نیست بلكه مربوط به هنر معاصر كشور ماست كه باید بسترسازی مناسبی صورت بگیرد تا جوانان بتوانند مسیر هنری خود را پیدا كنند.

وی همچنین درباره چهره‌نگاری‌های جوانان هم توضیح داد و گفت: حرف‌های نگفته بسیاری در درون چهره‌نگاری‌های آنهاست كه خاموشانه به نمایش گذاشته شده است.

● برنامه روشنی برای تبیین سیاست‌های دوسالانه‌ها ارائه شود

حسینی‌راد در ادامه به لزوم برنامه‌ریزی و تبیین سیاست‌های هنری دربرگزاری نمایشگاه‌ها و دوسالانه‌ها تأكید كرد و گفت: باید برنامه روشنی برای تبیین سیاست‌های دوسالانه‌ها داشت تا معیارها برای هنرمندان واضح باشد و برای آن كه دوسالانه بعدی به همین شكل تكرار نشود باید برای آن برنامه‌ریزی و آینده‌نگری شود.

وی افزود: اگر پتانسیل زیاد هنرمندان جوان را با برنامه‌ریزی و مطالعه به ساماندهی نرسانیم، آینده هنر معاصر ما روشن و امیدواركننده نخواهد بود.

وی همچنین ابراز امیدواری كرد كه میزگردی در كنار این دوسالانه‌ها به منظور تحلیل و بررسی بازخوردهای دوسالانه برگزار شود و برنامه روشنی برای تبیین فعالیت‌های هنری و برگزاری دوسالانه‌ها وجود داشته باشد.

● جای دوسالانه هنرهای تجسمی خالی است

عبدالمجید حسینی‌راد در خاتمه جای دوسالانه هنرهای تجسمی را در میان دوسالانه‌های فعلی خالی دانست و گفت: جای دوسالانه هنرهای تجسمی كه بتواند فضای مناسبی برای هنر جدید و رخدادهای تازه‌تر را در هنر فراهم آورد هنوز خالی است.