مقامات بانک جهانی اظهار کرده اند، اگر دولت ها شبکه آب های شرب را تعمیر کرده و زیرساخت های جدیدی را سامان دهند و همچنین از گیاهان شوری پسند استفاده کرده و مردم را به استفاده بهینه از منابع محدود آب آموزش دهند، هنوز می توان این بحران را به تاخیر انداخت. با این وجود خاورمیانه با استفاده از منابع آب محدود، باید تلاش کند سرانه آب قابل دسترس را تا سال ۲۰۵۰ به نصف کاهش دهد.

در خاورمیانه و شمال آفریقا که از مناطق خشک جهان هستند، دسترسی به منابع آب شرب مشکل است. بانک جهانی با توجه به افزایش جمعیت و تغییرات آب و هوایی که انتظار می رود بارش ها به میزان ۲۰ درصد تا سال ۲۰۵۰ کاهش یابد، اصلاحات فوری را خواستار شده است.

جولیا باکنال کارشناس مدیریت منابع طبیعی در بانک جهانی در «رباط» مرکز مراکش اعلام کرد؛ ما می توانیم استفاده از آب را به خصوص در بخش کشاورزی که به میزان ۸۵ درصد است، کاهش دهیم. همچنین شرکت های آب باید عوامل تبخیر را کاهش داده و بیشتر بر شبکه های آبرسانی مدرن و کارآمدتر سرمایه گذاری کنند. کشاورزان نیز باید از روش های آبیاری که نیاز به آب کمتری دارد، استفاده کنند.بانک جهانی، «تانزانیا» و «اردن» را جزء کشورهایی می داند که برای مدیریت آب قابل دسترس، برنامه ریزی کرده اند. کشورهای واقع در شمال آفریقا به طور فزاینده یی وابسته به واردات محصولات کشاورزی شده اند و زمین کشاورزی مناسب کاهش یافته و جمعیت نیز افزایش یافته است. به عنوان مثال مراکش از زمانی که بارش های قابل دسترسی را با شبکه یی از سدها کنترل کرد، همین اقدام ( روش مدیریت غلط آب) موجب شد در مناطق کشاورزی Souss و اطراف Agadir سفره های آب زیرزمینی نسبت به سال ۱۹۸۲ که در عمق ۱۰ متر پایین بوده اند، تا ۷۰ متر باز هم پایین تر بروند.

در سال ۲۰۰۶ خبرگزاری رویترز در زمان برگزاری جلسه کارشناسان آب در استکهلم گزارش داده بود؛ «مدیر مرکز مدیریت منابع آب در جهان سوم در مکزیکوسیتی، اسیت بیتواز، اعلام کرده است؛ با وجود اینکه در گزارش های انستیتو بین المللی مدیریت آب (IWMI) اعلام شده بود یک سوم مردم دنیا در مناطقی زندگی می کنند که با کمبود آب مواجه هستند، ولی در خاورمیانه بیشتر مردم با بحران مدیریت منابع آب مواجه اند.

وی می گوید؛ «بسیاری از کشور های در حال توسعه به غلط ترجیح می دهند با سدسازی های پرهزینه روی رودخانه ها یا تغییر مسیر آنها، منابع آبی را افزایش دهند. در صورتی که با پیش بینی های ساده یی مانند جلوگیری از نشت آب از تاسیسات می توان از اتلاف آن جلوگیری کرد. در شهرهای بزرگ تقریباً ۴۰ تا ۶۰ درصد آب به علت نبود نگهداری از تاسیسات، به دست مصرف کنندگان نمی رسد. تعمیر این تاسیسات هر دو سال یک بار کمتر از ساختن سد، هزینه بر است. کشورهایی مانند هند، مکزیکو، چین و برزیل از این روش ها نتیجه گرفته اند.»

او معتقد است؛ آب به اندازه کافی حتی در خاورمیانه وجود دارد و مخالف نظر بسیاری از کارشناسانی است که مدعی اند بحران آب و یا حتی جنگ آب در حال وقوع است. وی می گوید؛ تقاضا برای تولید محصولات کشاورزی، برای غذا و همچنین برای سوخت های فسیلی با ازدیاد جمعیت رو به افزایش است. چین که تا سال ۲۰۵۰ به بزرگ ترین قدرت اقتصادی دنیا تبدیل می شود و به دنبال آن امریکا، هند، ژاپن و برزیل، که غول های بزرگ اقتصادی خواهند بود، نیاز به مقدار بیشتری آب دارند. اگر بحران آب به وجود بیاید به علت کاهش کیفیت آب است نه دسترسی به آن.

از طرفی به علت بالا رفتن قیمت نفت دیدگاه کاشت گیاهان سوختی در بسیاری از مناطق در حال انجام است. اما کاشت این گیاهان مستلزم استفاده از مقدار زیادی آب است که قبلاً آن را محاسبه نکرده بودند. ارزش آب را از اینجا می توان درک کرد که برای تامین یک کالری غذا تقریباً یک لیتر آب مصرف می شود، اما برای کاشت یک کیلو دانه نیاز به ۵۰۰ تا ۴ هزار لیتر آب است در صورتی که تولید محصولات به صورت صنعتی نیاز به ۱۰ هزار لیتر آب است. طرح کاشت گیاهان سوختی ذرت و نیشکر در هند و چین که بالا ترین میزان جمعیت جهان را دارند باعث از بین بردن ذخیره آب مردم شده و از نظر غذایی آنها را دچار مشکل خواهد کرد. در چین قصد دارند میزان مواد سوختی از سوخت های فسیلی را به ۱۵ میلیون لیتر تا سال ۲۰۲۰ یا ۹ درصد تقاضا برای گازوئیل در کشور برسانند که برای رسیدن به این هدف چین باید کشت ذرت را برای این منظور به میزان ۲۶ درصد افزایش دهد. ذرت کاشته شده جهت سوخت زیستی و تولید یک لیتر اتانول نیاز به ۲۴۰۰لیتر آب دارد. همین مقدار اتانول حاصل از کاشت نیشکر نیاز به ۳۵۰۰ لیتر آب دارد. در صورتی که در برزیل برای همین مقدار اتانول نیاز به ۹۰لیتر آب است.

منبع؛کانون دیده بانان زمین