یك هنرمند زیست محیطی انگلیسی که سال‌هاست در تقابل با سیاست‌های مصرف‌گرایی غرب در یک "خانه-درخت" زندگی می‌كند، برای آنكه به اذعان خود ایران را بدون پرده‌ی تبلیغات غرب ببیند به ایران آمده تا اثر محیطی اجرا کند.

بنجامین هیوت - هفتمین میهمان خارجی مركز بین‌المللی پردیس است كه از هفت ماه گذشته تا امروز برای آفرینش و اجرای هنر محیطی به ایران آمده‌اند.

بنجامین هیوت این روزها در ایران - تهران زندگی می‌کند؛ او مجسمه‌سازی است که بیشتر نقش برجسته‌های سنگی می‌سازد و گفته می‌شود كه از خانواده‌ای اصل و نصب‌دار و متمول است. خودش می‌گوید: من تجارت خوبی داشتم، اما ناکامی در عشق و تقابل با زندگی مصرفی و سرمایه‌داری موجب شده که زادگاهم لندن را ترک و به" ولز" در غرب بریتانیای کبیر بروم.

او بالای یک درخت ۵۰۰ ساله بلوط، خانه‌ای کوچك احداث كرده و همان‌جا زندگی می‌کند. این خانه‌ی کوچک هشت متر از سطح زمین ارتفاع دارد و برق آن از انرژی خورشید تامین می‌شود و در داخل آن بخاری هیزمی وجود تعبیه شده است. این خانه بالکن كوچكی هم دارد و بنجامین گویا با کاشت سیفی‌جات در اطراف این درخت نیازش را بر طرف می‌كند.

وی می‌گوید، در این "خانه درخت" احساس خوبی دارد. به هنگام وزش باد خانه‌اش همانند ننو تکان می‌خورد و او طبیعت را با تمام وجود احساس می‌كند.

او تصریح دارد: ساخت این خانه بالای درخت در قوانین انگلستان غیرقانونی است. اما توجیه من اینست که این خانه یک مجسمه است و زندگی من در آن یک هنر اجرا.

بنجامین ادعا می‌كند که پیش از این به مدت ۱۰ سال در تقابل با سیاست‌های مصرف‌گرایی غرب از مواد غذایی تاریخ گذشته استفاده کرده است. او این عمل را انسانی و بازیافت موادی می‌داند که می‌شود آن‌ها را مصرف کرد.

به‌زعم او، درج تاریخ برای هر کالا یا مواد غذایی ضرورت ندارد و در شرایط بسیار متغیر کالایی بسیار دیرتر و یا شاید هم سریع تر فاسد شوند. اما چرا تاریخ معینی قید می‌شود، دلیلش سلطه سرمایه‌داری برای کسب مالیات بیشتر و دسترسی ارزان به کار کشاورزان است.

وی درباره‌ی تجربه‌اش در ایران می‌گوید: اینکه شما [ایرانی‌ها] - با احساسات و چشمتان تشخیص می‌دهید که آیا این مواد غذایی قابل خوردن است یا نه، بسیار خوب است. از طرف دیگر تنوع‌طلبی غرب منجر به تولید مواد غذایی همچون ماست‌های میوه‌یی متنوعی شده که با اضافه‌کردن نگهدارنده‌ها و طعم‌های مصنوعی زود فاسد می‌شوند و این دلیلی برای اصراف است.

بنجامین برای سفر به ایران انگیزه‌های متفاوتی را بیان می‌کند. دوری از عادات بدی که جزو زندگی روزمره در فرهنگ عمومی غرب است، مورد اشاره‌ی او به‌شمار می‌رود.

وی تاكید دارد: من ایران را در پس پرده تبلیغات غرب دیده‌ام که چهره‌ای غیر واقعی و مخدوش از آن ارایه می‌دهند. این خیلی دشوار است که متوجه شوید که شما ما را یک هم‌پیمان و شریک آمریکا ببینید؛ ولی واقعیت این است كه ما عروسکی بیش نیستیم!

بنجامین در حال حاضر در کارگاه نادعلیان مشغول حجاری است؛ آن‌ها پروژه‌ی مشترکی را در طبیعت ایران اجرا خواهند کرد.

احمد نادعلیان - مدیر مركز بین‌المللی پردیس - به خبرنگار ایسنا گفت: هنر حجاری بنجامین برای من عامیانه و معمولی است، اما نوع زندگی و انگیزه سفر او به ایران مرا تحت تاثیر قرار داد.

او تاكید كرد: انگیزه مشترک همه‌ی هنرمندانی كه در طول این مدت به ایران سفر ‌كردند، این بوده است كه می‌خواهند خودشان ایران را بفهمند.

وی گفت: میشل هالیسمن - هنرمند آمریکایی - مدتی قبل درخواست خود را برای سفر به ایران اعلام كرده و علاقه دارد در صورتی‌كه بتواند روادید دریافت كند، مجموعه‌ای از آثار هنریش را در ایران خلق كند. در فصل بهار گذشته دو هنرمند هلندی به‌نام‌های "رولینا نل" و "پل جیسن" به ایران آمده و با اقامت در پردیس آثار هنری خود را خلق کردند.

رولینا نل و پل جیسن با یک ماه اقامت در خانه پدری نادعلیان در محله پیروزی چیدمان محیطی اجرا كردند.

نادعلیان اضافه كرد: هنرمند عراقی، محمد عبدالله، که در ۱۶ سال گذشته در هلند، آلمان، اسپانیا و انگلستان زندگی می‌کرده است، به ایران آمد و به مدت یک ماه میهمان ما بود. در مدت اقامت در ایران محمد عبدلله چیدمان‌هایش و اجرای‌های محیطی‌اش را در جمع هنرمندان جوان ارایه داد و آثارش در جمع دانشجویان هنر مورد بحث و بررسی قرار گرفت. پاییز گذشته نیز هنرمند بلژیکی "ژان فرانسوا پیرسون" به ایران آمد.

بنا بر این گزارش، "محمد عبدلله" به‌همراه نادعلیان در طبیعت ایران عکاسی و طراحی تهیه کرد. در حاشیه طرح‌ها یاداشت‌هایی می‌نوشت که روند سفر و این ملاقات را گزارش می‌کرد. سفرنامه‌های او تاكنون به صورت چند کتاب منتشر شده‌اند.

● دو میهمان آلمانی پردیس ایران را ترک كردند هنرمند انگلیسی از راه رسید

دومین جشنواره هنر محیطی میزبان چند هنرمند بین‌المللی بود. شاخص‌ترین میهمان جشنواره سال جاری "برنارد بوب" - موسس و بنیان‌گذار گروه نمایش آنتاگون - بود. برنارد ۱۷ سال پیش گروه نمایش آنتاگون را تاسیس کرده است. این گروه که بیش از ۲۰ نفر عضو دارد در ۱۷ سال گذشته در گوشه و کنار دنیا اجراهای متعددی داشته اند.

احمد نادعلیان که به‌عنوان میهمان ویژه در دومین جشنواره حضور داشت درباره‌ی چگونگی حضور برنارد بوب عنوان كرد: قبل از جشنواره‌ی سال جاری، پریسا کریمی، از اعضای گروه آنتاگون با من تماس گرفت و گفت که به‌واسطه اینترنت با مرکز پردیس آشنا شده و قصد دارند که به‌همراه برنارد بوب که راهی ایران شده، از مرکز بین المللی پردیس بازدید و در جشنواره محیطی آن شرکت کنند.

وی افزود: پریسا کریمی که پدر و مادر ایرانی دارد در آلمان متولد شده و فارق التحصیل رشته رسانه‌یی تصویری و صوتی است و به‌عنوان عضو گروه آنتاگون کارهای چند رسانه‌یی و مستندسازی آن را انجام می‌دهد.

نادعلیان اضافه کرد: از آنجا که زمستان فصل مناسبی نبود که مرکز پردیس در پلور را ببینند، از برنارد بوب و پریسا کریمی دعوت کردم که در جشنواره خلیج فارس مشارکت کنند. در طول جشنواره آن‌ها برای هنرمندان جوان کارگاه نمایش ترتیب دادند. در یکی از شب‌ها نمونه اجراهای گروه آنتاگون و فیلمی از پریسا کریمی برای هنرمندان جشنواره به نمایش درآمد و پرسش و پاسخ صورت گرفت.

این مدرس دانشگاه تاكید كرد: از ویژگی کار آن‌ها این است که اجراهایشان در فضاهای عمومی اجرا می‌شود. بسیاری از اجراهای آن‌ها توام با نمایش‌های پنهان است که بیننده واقعه با نمایش را اتفاق تلقی می‌کند. علاوه بر موارد بالا گروه آنتاگون به میزان زیادی از فناوری جدید و هنر چند رسانه‌یی استفاده می‌كنند.

برنارد بوب و پریسا کریمی دو روز بعد از پایان جشنواره در بندر عباس برای هنرمندان جوان هرمزگان کارگاه نمایش تشكیل دادند؛ آن‌ها علاوه بر بندر عباس از جزیره قشم و شهرهای اصفهان، شیراز و چند شهر در شمال ایران سفر كردند.

● طبیعت ایران بهشت دست نخورده است

برنارد بوب درباره‌ی آثار هنرمندان، به خبرنگار ایسنا گفت: کارهایی که ما در جشنواره هرمزگان دیدم فوق‌العاده بودند. او طبیعت ایران بهشت دست نخورده است.

او قصد دارد سال آینده گروه آنتاگون را برای اجرا به ایران بیاورد. برنارد بوب و پریسا کریمی پس از یک ماه اقامت در ایران روز گذشته ایران را به مقصد آلمان ترک کردند.

احمد نادعلیان همچنین به خبرنگار ایسنا گفت: در شرایط کنونی به‌عنوان یک فرد یا نهاد غیردولتی کار کردن با خارجی‌ها مخاطرات بسیاری را برای ما به‌دنبال دارد. اما حضور آنها دید من را نسبت به دنیای که در آن زندگی می‌کنم عوض کرده و من سعی می‌کنم به سهم خودم به‌واسطه هنر این میهمانان دید دنیا را نسبت به ایران عوض و به واقعیت نزدیک کنم.