توجه به دانش فنی روز و رعایت اصول زیبایی شناختی در طراحی یك وسیله كاربردی، نقطه ای است كه لزوم حضور رشته ای به نام طراحی صنعتی را آشكار می سازد. با گذر زندگی انسان از دوره ساخت مصنوعات با دست و ورود ماشین آلات صنعتی به كارگاهها و كارخانه ها، فرصتی فراهم شد تا تولیدكنندگان و نیز مشتریان به دو فاكتور كیفیت و كمیت محصول، در كنار هم توجه كنند. كم كم با تجهیز بیشتر ماشین آلات و مكانیزه شدن خط های تولید، شكل های زودگذر و گوناگونی از كالاها بوجود آمد و نیاز به طراحان صنعتی با طرح ها و فكرهای نو روزافزون گشته است. طراحی صنعتی در تمام زوایای زندگی روزمره حضور دارد. از طراحی مسواك، اجاق غذاپزی تا خودرو و هواپیما. در طراحی صنعتی گرایش ها و سبك های مختلفی وجود داشته و دارد. معمول ترین آنها سبكی است كه در آن طراح بدون توجه به كاربرد وسیله، طرحی را برای آن در نظر می گیرد. در این حالت تنها توجه به المان های زیبایی شناسی و مشتری پسند مورد توجه قرار می گیرد. این روش از ضعف های عمده ای رنج می برد. بهترین مثال برای این نوع، طرح یكی از اولین لوكوموتیوهای شركت راه آهن یونیون پاسیفیك بود كه وقتی در عمل آن را آزمایش كردند، علیرغم زیبایی ظاهری آن متوجه شدند كه برای هر بار روغنكاری آن می بایست تمام بدنه موتور را از جای خود بلند كنند.

در مثالی دیگر می توان به طراحی صندلی های اتوبوس های بین شهری اشاره كرد. در صورتی كه طراح، صرفاً به زیبایی محصول خود بیاندیشد ومدت زمانی را كه فرد می بایست بر روی صندلی قرار بگیرد را از یاد ببرد، نتیجه جز نارضایتی مسافر نخواهد بود. شناسایی آلیاژها و مواد از دیگر مواردی است كه یك طراح صنعتی باید در طراحی خود بدان توجه كند. این نكته سبب می شود كه در تولیداتی با ارقام انتشار بالا، صرفه جویی در هزینه های تولید و نیز اقبال بیشتر كالا در بازار پدید آید. مهم ترین موضوع مورد انتقاد در طراحی صنعتی، موضوع از مد افتادن و یا منسوخ شدن سریع یك طرح است. این موضوع گرچه در ظاهر برای طراح مشكل ایجاد می كند ولی در بازار رقابت و تولید یك حسن تلقی می شود.

دونیس ادانیس در كتاب مبادی سواد بصری با اشاره به این نكته در توضیح آن آورده است: «برای بالا نگاه داشتن میزان تولید فراورده ها، به طرزی حساب شده چنان ساخته می شوند كه شكل ظاهری آنها در مدت كوتاهی به اصطلاح از نظرها بیفتد و شكل یا مد دیگری مطلوب انظار شود.» بدین ترتیب در بازار اقتصادی همیشه برای جلب نظر مشتری طرح تازه می تواند تضمین كننده فروش آن محصول باشد. كار یك طراح صنعتی در صورتی موفق خواهد بود كه سودآور باشد. طرح های او در واقع جزئی از تولید اقتصادی است كه محصول آن باید برای فروش عرضه شود. البته در چنین جوی،طراحی و بوجود آوردن كالایی كه هم اصول زیبایی و هم استحكام و انسجام و قابلیت كار كردن در آن در نظر گرفته شده باشد دشوار است. كارخانه ها و شركت های تولیدی دریافته اند كه در كنار توجه به امكانات و تجهیزات وسیله تولیدشان می بایست به ظاهر و نمای آن نیز توجه نمایند. در نتیجه لازم است كه میان نقطه نظرات تجار و طراحان نوعی تعادل برقرار شود.