در نخستین سال بی‌سال‌های یكی از آخرین بازماندگان نسل هنرمند نقاشی قهوه‌خانه‌یی ایران، موزه و بنیاد پژوهشی و هنری "چلیپا" گشایش می‌یابد.

كاظم چلیپا – فرزند زنده‌یاد استاد حسن اسماعیل‌زاده – از برگزاری مراسم گشایش این بنیاد، ساعت ۱۵ روز ۲۴ بهمن‌ماه جاری در تهران خبر داد.

به گفته‌ی او، نمایشگاهی از آثار استاد چلیپا، در محل آتلیه‌اش تدارك دیده شده كه به‌جای مراسم رسمی سالگرد برگزار خواهد شد و دربر گیرنده‌ی نقاشی‌هایی از این هنرمند خیالی‌ساز و ماندگار در هنر سنتی ایران است.

چلیپا با بیان اینكه این بنیاد برای پژوهش و تحقیق درباره‌ی نقاشی قهوه‌خانه‌یی، راه‌اندازی شده است، یادآوری كرد: هیچ نهاد یا ارگانی راه‌اندازی این مركز را مورد حمایت قرار نداده است.

حسن اسماعیل‌زاده معروف به استاد چلیپا، یكی از آخرین بازماندگان نسل هنرمند نقاشی قهوه‌خانه‌یی ایران، با "خیالی‌سازی"‌هایش، بیستم بهمن‌ماه سال ۱۳۸۵، در سن ۸۲ سالگی ماندگار شد.

او كه در شهر زنجان متولد شده، در کودکی به‌همراه خانواده‌اش به تهران آمد؛ هفت ساله بود که مادر به شاگردی زنده‌یاد محمد مدبر سپردش و تا پایان حیاتش تابلوهای بسیاری در زمینه‌ی حماسه‌های مذهبی، ملی و موضوع‌های رزمی و بزمی خلق كرد.

چلیپا را یكی از چهره‌های ماندگار و از ستون‌های نقاشی "خیالی‌ساز" قهوه‌خانه‌یی می‌دانستند.

چلیپا را یكی از مهم‌ترین‌های نسلی از نقاشان قهوه‌خانه‌یی یا هنر مردمی ایرانی می‌دانستند كه تا آخرین لحظات عمرش به خلق آثار متعددی ادامه داد و عنوان، مقام و منزلتش به‌طور قطع در میان مهمترین‌های این نسل قرار داشت.

منتقدان هنری باور دارند كه وی بار امانت و نقاشی سنتی - مردمی - قهوه‌خانه‌یی را با افزوده‌هایی كه در شكل‌گیری كامل‌تر آن انجام می‌شد، ادامه داد و در حقیقت، برخلاف تعدادی از هنرمندانی كه در انتهای دوران یك سبك و شیوه كار می‌كنند، تغییر و تبدیلی كه شیوه را از شكل بیاندازد، اعمال نكرد و همان مهارت و استادی استادان دیگرش را با قدرت و ظرافت انجام داد.

حسن اسماعیل‌زاده می‌گفت: تابلوهایش را در ذهنش طراحی و سپس روی بوم می‌آورد.

او تابلوهای بسیاری از حماسه‌های مذهبی، ملی و موضوع‌های رزمی و بزمی و آداب و سنن زندگی مردم خلق كرده بود. خیمه‌گاه سیدالشهدا(ع)، جنگ‌ها و شمایل امیرالمومنین حضرت علی(ع)، سیاوشان، كشته‌شدن دیو سفید به‌دست رستم، بهرام و گل‌اندام، پرده‌های درویشی به جا مانده از اوست.

این استاد چیره‌دست آداب و سنت‌های مردم ایران را نیز در آثارش ماندگار كرده است. تابلوهایی با عنوان عقدكنان، حنابندان، شب یلدا، آیین خواستگاری و… از آن جمله‌اند.

وی مدت‌ها بود به‌خاطر ضعف بینایی در خانه‌اش طراحی می‌كرد و تا پایان حیاتش، برپایی نمایشگاه‌های متعدد انفرادی و شركت در چند نمایشگاه جمعی داخلی و خارجی ازجمله نمایشگاه‌هایی در خانه‌ی آفتاب، موزه‌ی هنرهای معاصر تهران، نگارخانه‌ی سعدآباد، فرهنگسرای ارسباران، خانه‌ی هنرهای ایرانی، موزه‌ی نقاشی پشت شیشه، فرهنگسرای نیاوران، مجموعه‌ی فرهنگی هنری صبا، فرهنگسرای بهمن، فرهنگسرای خاوران و یك نمایشگاه جمعی در آلمان را در كارنامه‌ی كاری‌اش ثبت كرد و رفت.