بزرگ‌ترین چیدمان محیطی ایران به‌یاد شهدای پرواز ایرباس در تاریخ هنر ثبت و در ساحل نیلگون خلیج فارس اجرا شد.

جشنواره‌ی هنر محیطی خلیج فارس با حضور بیش از یک‌صد نفر در پانزدهمین دور همراه بود.

در اجرای چیدمان هواپیمای ایرباس، تصویر هواپیما به اندازه‌ی تقریبا واقعی در ساحل جنوب‌شرقی جزیره‌ی هرمز با استفاده از سنگ و خاک سرخ جزیره‌ی هرمز به‌تصویر کشیده شد.

طراحی این اثر به‌گونه‌ای پیش‌بینی و مطالعه شده بود که با بالاآمدن آب دریا هواپیما در ساحل محو شد و بالا آمدن آب دریا تدریجا خاک سرخ مورد استفاده در طراحی این اثر را روانه دریا ‌کرد.

برای دسترسی به این مکان که برای مکان‌یابی آن از نقشه‌های هوایی گوگل استفاده شده بود، سختی‌ بسیاری وجود داشت. هنرمندان صبح زود از داخل آب دریا که امواج آن به صخره‌ها و کوه‌های ضلع جنوب شرقی جزیره وجود داشت، در زمانی محدود، وقتی كه آب در کم ارتفاع‌ترین حد بود، به‌سختی خاك‌، و سنگ و تجهیزات‌شان را از این محل عبور داده و اثر را اجرا كردند؛ پس از اجرا، هنرمندان از بالای کوه‌های اطراف روند پنهان‌شدن و یکی‌شدن هواپیما با آب را عکاسی و تصویر برداری می‌کردند.

محمد بانوج، محمد سایبانی، احمد کارگران، فرح امینی، اسماعیل پاکدامن، عقیل دادی‌زاده، بهرنگ عباسپور و حمیدرضا صادقی هنرمندان حرفه‌یی بومی شركت‌كننده در جشنواره‌ و طاهره گودرزی، محمود مکتبی، عاطفه خاص، زهرا شفیع‌آبادی، شهرناز زرکش، حسام‌الدین محمدیان، میترا سلطانی، زهره دلداده، حجت امانی و راحله زمردی‌نیا هم هنرمندانی بودند که از شهرهای مختلف ایران، عموما از مسیر تهران به بندر عباس رفته و در شکل گیری اثر پرواز ۶۵۵ نقش داشتند.

احسان راطبی و ماکان آشوری روند جشنواره را با تاکید بر اثر پرواز ۶۵۵ تصویربرداری كرده و قرار است آن را در قالب فیلم مستند ارایه دهند.

هنرمند انگلیسی، بنجامین هیوت، طراحی حروف را به‌عهده داشت. هنرمند آلمانی - آنیا همپل - از جشنواره محیطی در جزیره هرمز بازدید و از آثار انجام‌شده شگفت‌زده بود.

آثار اجرا‌شده در این جشنواره ازسویی مظلومیت مردم بی‌گناهی را روایت می‌کرد که در جنگی که بر ما تحمیل شد به شهادت رسیدند. از‌سوی دیگر هنری زیست محیطی بود.

احمد نادعلیان - دبیر جشنواره - به خبرنگار ایسنا گفت: برای این جشنواره از هیچ نهاد یا مرکزی درخواست حمایت و كمك نشد. هزینه سفر به منطقه و غذای روزانه توسط هنرمندان شرکت‌کننده پراخت شد. این خواست ما بود که بدون حمایت این حرکت را انجام دهیم و اهمیت هنر خصوصا هنر محیطی را یادآور شویم. گمان نمی‌کنم که مدیرانی که کارشان با ما مرتبط باشد از حرکت‌های ما بی اطلاع باشد. البته در جشنواره کنونی فقط یک مینی‌بوس ارشاد هنرمندانی که از تهران به بندر عباس رفته بودند به اسکله شهید حقانی برد و هنرمندان شب‌ها در مقر محیط زیست در جزیره هرمز ساکن بودند؛ اما آن‌ها در طول هفته گذشته روی موکت خوابیدند و با پتوهایی که از تهران آورده بودند خود را گرم نگهداشتند. با این وجود از محبت آن‌ها متشکریم و امیواریم این حمایت‌ها توسعه یابند.

احمد نادعلیان تاکید کرد، تا آنجا که شواهد نشان می‌دهد در دولت نهم سیاست‌گذاری کلانی که از هنر تجسمی حمایت بشود، وجود ندارد و این امر مسوولانی را که با هنرمندان در ارتباط هستند، با مشکلات زیادی مواجه می‌کند.

او باور دارد، نهادهایی که بتوانند از ما به عنوان هنرمندان عرصه‌ی هنرهای تجسمی حمایت کنند، بسیار محدود هستند. بسیاری از نهادهای هنری سیاست‌گذاری‌هایش بیشتر بیشتر معطوف به گذشته و نقاشی است. هنرهای جدید جایگاه تثبیت شده‌ای ندارد.

وی افزود: ما از حمایت دولت استقبال می‌کنیم و قدردان هستیم، اما کار با برخی ارگان‌ها سخت است. کسی به شما نه نمی‌گوید. بلكه به شما می‌گویند درخواست بنویسید بررسی شود. اگر بررسی شود با کفش آهنی ماه‌ها باید تلاش کنی تا پول را مطالبه کنی. در چند سال گذشته یک‌بار مطالبه‌ای از بخشی دولتی داشتیم به میزان آن مطالبه وقت تلف کنیم. کجای دنیا یک هنرمند برای اینکه یک میلیون تومان از دولت بگیرد باید ۱۰ میلیون تومان وقت تلف کند. با این وجود هیچ چیز نباید مانع رشد هنر شود جشنواره‌های بعدی را هرچه با شکوه‌تر برگزار خواهیم کرد.