بهمن جلالی معتقد است: «موزه هنرهای معاصر تهران هیچ راه دیگری ندارد جز اینكه به برای خودش چند كوریتور یا مشاور در بخش های مختلف هنرهای تجسمی، انتخاب كند. هنرمندان هم بپذیرند كه كسی به عنوان كوریتور حق دارد انتخاب خودش را داشته باشد و نظمی را ارائه كند كه خودش فكر می كند درست است. در همه دنیا این اتفاق می افتد.»

این هنرمند عكاس در گفتگو با خبرگزاری دانشجویان، درباره نمایشگاه «چشم درون» گفت: «نمی دانم علت دعوت از ریكاردو زیپولی چه بوده و چه زمانی انجام گرفته است، ولی می دانم از او دعوت شده كه نمایشگاهی از عكس های ونیزش برگزار شود. اما نخستین پرسشی كه پیش می آید این است كه آیا میان موزه هنرهای معاصر تهران و یك گالری، فرقی در مدیریت هنرهای معاصر وجود دارد یا خیر ؟ » وی افزود: «موزه هنرهای معاصر تهران معمولاً نمایشگاه هایی را باید برگزار كند كه دست كم شش ماه تا یك سال كار پژوهشی متمركز بر یك موضوع مشخص كرده باشد، تا بتواند این فضای نسبتا بزرگ را پوشش دهد. حال چگونه موزه فكر كرده است با ۴۰ عكس نمایشگاه را شروع كند، مبنایش روشن نیست و تنها می توان یك دلیل ارتباطی پیدا كرد.» این مدرس دانشگاه چنین استدلال كرد كه موزه برنامه ندارد و نتیجه اینست كه نمایشگاه قرار می شود در فلان تاریخ به ایران برسد، خب بقیه موزه را با چه چیزی پر كنیم ؟ آیا وقت داریم چیزی را درست كنیم ؟ به سمتی می رویم كه نمایشگاه قبلی را یك ماه تمدید كنیم، تا وقتی پیدا كنیم موزه را پر كنیم. این اتفاقی است كه افتاده است.

بهمن جلالی با برشمردن این مسائل، نتیجه گرفت: «این نوع نمایشگاه برپا كردن، نمایشگاه گذاشتن بی برنامه است ما در دنیای بی برنامه زندگی نمی كنیم. با این شكل مقطعی كار كردن جز اتلاف پول و وقت هیچ خاصیت دیگری ندارد.» او افزود: «آرام آرام باید به این سمت حركت كنیم كه به افرادی كه قابلیت كوریتور شدن دارند بها دهیم و این كه آن ها را در انتخاب كاری كه از هر كس می خواهد ارائه كند، محق بشناسیم.» این هنرمند عكاس و مدرس دانشگاه تصریح كرد: «كوریتورها ایده و دیدگاهشان را به یك مركز فرهنگی ارائه می دهند و اگر آن مركز قبول كرد باید در پی همه آن چیزی باشد كه می خواهد عرضه كند و معمولاً یك سال تا یك سال و نیم طول می كشد. منابع، هنرمندان، طراحی صحنه، طراحی مكان و... زیر نظر كوریتور انجام می شود، كوریتور حق دارد انتخاب خود را با مشورت با خود هنرمند داشته باشد و حتی در برخی موارد به هنرمند می گوید كه چه كار كند. اگر قبول می كنیم باید بپذیریم. انتخاب، راهنمایی و طراحی تمام نمایشگاه ها هم بپذیریم. ما در ایران چنین آدمی را نداریم.»