آیدین آغداشلو؛ هنرمند ونویسنده هنرهای تجسمی؛ گفت: «برای حفظ و بقای هنر تذهیب به شكل متعالی آن باید دانشكده ای خاص این هنر تاسیس شود و از استادان بازمانده گذشته كه هنوز زنده هستند برای تدریس در این دانشكده دعوت شود.»

آغداشلو در گفت و گو با ایرنا، افزود: «آخرین استاد بزرگ تذهیب ایران مرحوم حاج حسین اسلامیان بود كه آثارش از هر حیث معادل و همتراز آثار استادان گذشته بود و با درگذشتش این عرصه به كلی خالی مانده است و تذهیب معاصر ایران در سطح وسیع و تجاری خود هیچ ویژگی چشمگیری ندارد.» او افزود: «تذهیب در ایران به یمن بركت قرآن شكل گرفت و به حد كمال خود دست یافت. نسخه های نخستین قرآن بسیارساده خوشنویسی می شدند. خوشنویسی قرآن به خط كوفی شیوه مرسوم كتابت قرآن در قرون دوم تا چهارم هجری قمری بوده است. » آغداشلو گفت: «هدف هنرمندان آن زمان ادای سهم و وظیفه خود در تجلیل كلام خدا بود و به همین دلیل رویكرد به هنر خوشنویسی آغاز شد و به حد اعلای خود رسید. تذهیب بعدها و به آرامی نقش خود را بازیافت. » این هنرمند تاكید كرد: «نخستین تذهیب ها چنانكه از نامش پیداست با آب طلا گرداگرد سوره و درمحل نقطه گذاری آیات به كار رفت و در گذر زمان ظریف تر، زیبا تر و پیچیده تر شد.» كتاب های علمی، دیوان های اشعار و متون مذهبی به تذهیب آراسته می شده اند. آغداشلو در پایان گفت: «اوج هنر تذهیب ایران از قرن هشتم تا یازدهم است و عالی ترین نمونه ها به شكل عمومی در قرآن های خطی كار می شود.»