ورود مجدد آب رودخانه مرزی هیرمند بارقه امیدی برای مردم سختكوش سیستان بود.

هر چند كه ممكن است، ورود آب هیرمند به مرز ایران مقطعی باشد اما نشانه های امید در چهره های تك تك مردم این سامان به چشم می خورد.

سیستان كه به سرزمین خورشید معروف است در سال های گذشته با قطع جریان هیرمند و نیز خشكی دریاچه هامون تشنگی سخت و طاقت فرسایی را تحمل كرده است.

اما این روزها كار و تلاش بار دیگر در این خطه از كشورمان آغاز شده و مشاهده پیرمردان و جوانان و البته با پشتیبانی پیرزنان با بیل و تیشه در اراضی كشاورزی نوعی احساس بازگشت طراوت و سرسبزی به هر بیننده ای كه شرایط این سرزمین را دیده و لمس كرده، دست می دهد.

البته نباید از حق گذشت كه طی سال گذشته نیز با ورود آب هیرمند بخشی از آب آشامیدنی مردم سیستان در چاه نیمه ها ذخیره شد و بخشی نیز به كشاورزی اختصاص یافت.

چاه نیمه های ۱و۲و۳ در واقع همان گودال های طبیعی ذخیره آب است كه در مجموع ظرفیت ذخیره سازی ۶۵۰ میلیون مترمكعب آب داشته و نقش مضاعفی برای ساكنان سیستان ایفا می كند.

البته مردم سیستان معتقدند كه آب هیرمند باید به طور دائم و مستمر دراین خطه جریان داشته باشد تا جهشی اساسی در روند توسعه بخش های مختلف از جمله صیادی و كشاورزی در این سامان ایجاد شود.

جریان رودخانه هیرمند پس از طی مسیر ۸۰۰ كیلومتری از خاك افغانستان به مرز ایران می رسد و این در حالی است كه موانع مختلف موجب كاهش این جریان می شود.

هر چند كه آب هیرمند در وضع فعلی به دلیل بارش باران های فصلی در افغانستان به مرز ایران رسیده، اما نیاز اساسی مردم این دیار اجرای تفاهمنامه سال ۱۳۵۱ است.

در قالب این تفاهمنامه افغانستان متعهدشده بود كه در هر ثانیه ۲۶ مترمكعب آب از رودخانه هیرمند وارد دشت سیستان شود.

البته خشكسالی های متعدد در افغانستان نیز یكی از دلایلی است كه اجرای كامل این تفاهمنامه را در سال های اخیر با مشكل مواجه ساخته است.