یک هنرمند صنایع دستی گفت: بی‌توجهی و بی‌مهری مسوولان به شرکت نکردن هنرمندان در نمایشگاه‌ها منجر شده است.

مصطفی حسین زاده، معرق کار، با بیان این مطلب یادآور شد: صنایع دستی، هویت هر شهر و کشوری است.

وی معرق چوب را یکی از هنرهای اصیل ایرانی عنوان کرد و افزود: در ۸۰۰۰ سال پیش در شهر سوخته زابل، نشانه‌ای از قطعات معرق کاری پیدا شده که حاکی از این امر دارد که این رشته (معرق کاری) را باید به تمام جهان معرفی کرد زیرا دیده می‌شود در بعضی از گالری ها می‌نویسند، معرق ایتالیا در صورتی که فقط روکش کار از ایتالیا است.

وی گفت: باید در ترویج این هنر به صورت عملی کارکنیم تا مردم یک کار اصیل ایرانی را از کارهای دیگر تشخیص دهند.

وی افزود: کارهایی که اکنون در بازار به عنوان هنر ایرانی و یا هنر کار مشهد عرضه می شود، متاسفانه آن گونه که باید هنری نیست و این کارها در حد کارهای بازاری است.

وی تصریح کرد: کارهایی را با قلم و رنگ نقاشی کرده و به عنوان معرق عرضه می‌کنند که البته عامه پسند و زیباست ولی زمانی که مخاطب با یک کار معرق برخورد می‌کند در صورتی که آشنایی نداشته باشد، هنرمند را دچار مشکل می‌کند.

وی گفت: از لحاظ قیمت این دو کار با هم متفاوت است و هنرمند باید این امر را توضیح دهد، زیرا کار با رنگ، تلفیق نقاشی و معرق است ولی یک کار معرق ابتدا با اره مویی و دست، برش خورده و سپس کار می‌شود.

حسین زاده اظهار كرد: مشهد در زمینه معرق کارهای خوبی ارائه می‌کند، ولی متاسفانه مغازه داران از کارهای اصفهان و تهران استفاده می‌کنند در صورتی که کار معرق مشهد از کار جاهای دیگر بسیار مطلوب‌تر است.

وی با اشاره به تلاش‌هایی برای نزدیك كردن معرق كاری به زمینه‌های كاربردی اظهار داشت: در این زمینه بر روی کارها و مصنوعات دیگر نیز طرح هایی دادیم که امیدواریم این کارها نیز نتیجه بخش باشد.

این هنرمند معرق کار ادامه داد: در کار معرق، سنتی بودن و طرح‌های سنتی بهتر است و اگر صنایع دستی واقعا هنری باشد، برای عرضه مناسب‌تر است، ولی یک تولید کننده، مبلغی را که برای کارش می‌گیرد نسبت به شخص واسطه کمتر است، به همین علت هنرمندان زیاد تمایل به عرضه ندارند، مگر این که شخص هنرمند توانایی مالی آن را داشته باشد که خود به طور مستقیم اقدام به عرضه کند.

این هنرمند اضافه کرد: کاری را که با دست انجام می‌گیرد یک حس دیگری دارد؛ البته آموزش نیز نقش بسیار موثری را ایفا می‌کند و باعث ایجاد علاقه می‌شود.

وی خاطرنشان ساخت: بی‌توجهی، بی‌مهری و برخورد نامناسب مسوولان باعث شده است که هنرمندان حاضر به شرکت در نمایشگاه ها و ارائه آثار هنری نشوند.

حسین زاده در خصوص مصوبه اخیر پیرامون قرارگرفتن صنایع دستی در ویترین بانک‌ها و بیمارستان‌ها و ... اظهار داشت: این کار بسیار خوب است، زیرا بعضی هنرمندان کارهای خود را در کشورهای خارجی می فروشند و چون در حال حاضر قدر آن کارها را نمی‌دانیم باید در سالیان بعد، از کشورهای دیگر با قیمت های زیاد آن ها را خریداری کنیم مانند کاری که امروز انجام می‌دهیم.

وی ادامه داد: البته این امر را بازگو می کنیم، ولی در جواب می گویند « شما بفروشید، ارز آوری می‌شود» ولی بعد از سال‌ها باید همین کارها را که ارزش هنر ایرانی دارند، با قیمت بسیار خریداری کنند؛ این موضوع(مصوبه مربوطه) می‌تواند برای هنرمند یک دل گرمی نیز ایجاد کند.

وی با اشاره به عمده‌ترین مشکلات هنرمندان صنایع دستی، گفت: وام‌های اشتغال‌زایی که به عنوان بنگاه‌های اقتصادی زود بازده ارائه می‌دهند، بیشتر مورد استفاده‌ی کارگاه های تولیدی بازاری قرار گرفته است و برای کارگاه‌های تولیدی هنری زیاد موثر نبوده است، زیرا بیشتر به تولید و کمیت توجه می‌کنند و به کیفیت بهایی نمی‌دهند.

این معرق کار به بازار هنری که در کوهسنگی مشهد است، اشاره کرد و گفت: این بازار را با هزینه بسیار برای هنرمندان تراز اول دایر کردند، ولی به علت هزینه بالایی که دارد، مورد استفاده بازاریان قرار گرفت و هیچ کدام از هنرمندان انتخاب شده برای این بازار حاضر نشدند به این مکان بروند و به نوعی به نام هنرمند و به کام بازاریان شد.