جمشید حقیقت شناس تاكید كرد، «هنرجدید» مدیومی است كه در گذشته نیز تجربه شده و درواقع به این شكل كه خارج از محیط زندگی استفاده شود، نبوده است. مثلا زمانی كه در یك كار از شیئی استفاده می كنیم كه در مكان خودش نیست، تلقی تازه ای از آن شیء داشته ایم. ضمن آنكه جابه جایی مكان و نحوه ارایه آثار، به ارتباط استنباط هنر هنرمند با مردم كمك می كند.

این هنرمند نقاش به ایسنا گفت: «تفاوت امكاناتی هنر جدید را با هنرهای دیگر در این می بیند كه اگر در گذشته در كادر نقاشی پیام خود را منتقل می كرد، اكنون برای آن فضا ایجاد كرده، بیننده را وارد دنیایی می كند كه خودش قسمتی از اثر و وارد تخیلات موضوع می شود. در هنر جدید، هنرمند چیزی را بیان نمی كند، بلكه فضایی را ایجاد می كند تا گفت وگویی انجام شود.»به گمان او، زمانی كه محدودیت هنرهای كلاسیك برداشته می شود، قسمتی از جهان را در اختیار می گیرید كه محدود به مكان نیست و در هر جایی می توان پیام را انتقال داد؛ مثل تماشای یك رویداد كه در خیابان قرار می گیرد. این خصوصیت، هنرجدید را با زندگی و طبیعت مرتبط می كند و آن بخشی كه در ویدیوآرت هست، حذف می شود و هنرمندان قسمتی از فیلم می شوند.او همچنین عنوان كرد: «آن چه از كودكی برای ما باقی مانده، جز یك یادگار و خاطره نیست و مادیت آن از بین می رود. هنر جدید بر ذهنیت، حافظه و خاطره افراد تكیه دارد و فضایی را ایجاد می كند تا مخاطب صاحب یك خاطره بزرگ شود. می توان یك مجسمه ساخت كه در آن كودكی یك فرد به تصویر كشیده شده باشد. مالكیت، مكان و جسمیت یك شیء مهم نیست؛ برای همین، میر و در عین حال، در ذهن مخاطب ماندگار است.»به گفته حقیقت شناس این هنر در ایران شكل آزمایشی دارد، اما در غرب از آن در تجارت، فروش محصولات و حتی رقابت های سیاسی استفاده می شود. یك فروشنده كالای ایرانی هنوز متوجه نشده است كه با استفاده از این هنر، كالایش دیده می شود و یا یك سیاستمدار نمی داند كه با كمك این هنر، می تواند پیام خود را به مردم برساند.او به رغم آنكه یكی از مشكلات هنر جدید را در تكثیر و منتشر نشدنش دانست، در عین حال تصریح كرد: «این مهجور بودن باعث شده است كه هنرجدید در اختیار همگان قرار نگیرد و نیز اینكه هنرجدید در ایران مانند سایر رشته ها رشد نكرده و از سوی دیگر هم این هنر با تجربه است كه شكل می گیرد و نه آموزش و از محدودیت ها برای بیان ذهنیاتش استفاده می كند و خلق آثارش را همیشه با یك محدودیت شروع می كنم.»