استاد حبیب نقاش از دزفول به تهران آمده است تا در نمایشگاه گنجینه‌های از یاد رفته هنر ایران آخرین اثر خود را خلق كند.

او فرزند ملا حسن نقاش است و در سال ۱۳۱۱ شمسی در دزفول به دنیا آمده است. او با الهام از آثار پدر بزرگوارش هم اكنون در سنین كهولت به خلق آثار هنری با شیوه‌ای جدید می‌پردازد.

"استاد حبیب نقاش" نقاشی پشت شیشه را از پدر و پدربزرگش یاد گرفته است. او سال‌هاست صحنه‌هایی از زندگی ائمه را روی شیشه ثبت می‌كند.

او علاوه بر نقاشی پشت شیشه پرده‌های نقالی و مینیاتور را نیز به تصویر می‌كشد. شاگردانی هم در دزفول دارد البته با خنده می‌گوید دختر‌ها بهتر پشت شیشه نقاشی می‌كنند.

شیشه‌ای كه زیر دستان استاد حبیب نقاش در حال شكل گرفتن است ۱۰ روز دیگر به تابلویی نفیس در نمایشگاه گنجینه‌های از یاد رفته هنر ایران تبدیل می‌شود. علاقه‌مندان می‌توانند به مؤسسه فرهنگی - هنری صبا وابسته به فرهنگستان هنر مراجعه كنند.

نقاشی روی شیشه یا به عبارتی دیگر نقاشی پشت شیشه به دو صورت انجام می شود یكی به نوعی تقلید آن از هنر «ویترا»ی فرانسوی است كه پنجره شیشه ای نام دارد و از پنجره‌های بسته و شیشه‌های رنگین درست می شود. بدین صورت كه رنگ شفاف را روی شیشه می زنند و در فاصله رنگ‌ها خمیری غلیظ را اضافه می‌كنند كه فضای بین رنگها را می‌سازد.

اما نوع دیگر نقاشی پشت شیشه یكی از رشته‌هایی است كه در «مكتب شیراز» و در دوره‌های زند و قاجار مكتب شیراز به وجود آمده است. در آن زمان هنرمندان صحنه هایی از زندگی ائمه اطهار(ع) را به تصویر می‌كشیدند.

علت اینكه هنرمندان شیشه را برای شمایل سازی به جای چوب انتخاب كردند این بود كه برای شمایل سازی روی چوب مراحل سختی باید طی می‌شد. رنگ روی چوب دوام زیادی نداشت و رنگها در اثر برخورد با هوا و نور آفتاب تغییر می‌كردند. برای جلوگیری از این كار باید یك لایه روغن جلای براق روی آن می‌زدند.

روغن جلا، بعد از مدتی ترك می خورد و شكست‌هایی در سطح نقاشی ایجاد می‌كرد. اما نقاشان شیراز با این ابداع به جای چوب، از شیشه استفاده كردند و مستقیماا بدون جلا روی شیشه نقاشی كردند. ضمن اینكه رنگ از پشت شیشه تغییر چندانی نمی‌كرد و به نوعی شیشه كار روغن جلا را انجام می داد.