ساعت ۵ بعدازظهر دیروز مراسم افتتاحیه نمایشگاه نقاشی‌های پیش و پس از انقلا‌ب میرحسین موسوی همان مرد خاموش این روزهای عرصه سیاست كه وقت خود را صرف فعالیت‌های هنری و فرهنگی می‌كند، برگزار می‌شود.

قرار است در این نمایشگاه بیش از ۱۸۰ اثر از آثار نقاشی و تصاویر معماری این نخست‌وزیر سابق از سال‌های پیش از انقلا‌ب تاكنون به نمایش در‌آید. ‌

● مرد سال‌های دور سیاست ‌

از دیروز صبح كه پیامك برپایی و گشایش این نمایشگاه به تلفن‌های همراه می‌رسد، واكنش‌ها گوناگون بوده است: <میرحسین موسوی نامش آشنا است، همان نخست‌وزیر زمان جنگ، مگر او كار نقاشی می‌كند، كار هنری، چرا در این زمینه، چی شد نقاشی؟ مگر مهندس معمار نبود. شنیدم چند ساختمان مهم ساخته است. كاش آن‌قدر از محیط سیاست دور نمی‌شد. كاش در زمان انتخابات دولت نهم می‌آمد.> اما سوال همان‌ها این است راستی نقاشی‌هایش چطور است؟ ‌

● نقاشی‌ها و عكس‌های معماری ‌

در این نمایشگاه قرار است آثار نقاشی میرحسین موسوی كه سابقه آن به اوایل دهه ۴۰ بازمی‌گردد، نشان داده شود. این آثار روندی را ترسیم می‌كند كه در آن گرایش‌های آبستره، انتزاعی و هنر مفهومی با بهره از تكنیك‌های متنوعی چون كولا‌ژ،‌رنگ و روغن، تجلی یك روح سنتی و نشانه‌شناسی حكمت، معنا و سنت‌های فرهنگی و معرفتی شرقی را در قالب‌های مدرن به نمایش می‌گذارد. ‌ او در سال‌های دورتر یعنی در سال ۶۹ و ۷۹ نیز نمایشگاهی از آثارش را به نمایش گذاشته بود؛ سال ۶۹ در موزه هنرهای معاصر تهران و ۷۹ در فرهنگسرای نیاوران. این بار نقاشی‌هایی برای این نمایشگاه انتخاب شده‌اند كه از فاصله نمایشگاه قبلی تاكنون را در بر می‌گیرد و در واقع آثار جدید این هنرمند هستند كه نگاه، طرز فكر و پیشرفت او در عرصه تكنیك نقاشی را نشان می‌دهد. ‌

● عكس‌های متفاوت ‌

وجه معمار بودن میرحسین موسوی بر وجه نقاش بودن او غلبه دارد. این را می‌توان به حساب شهرت ۴۰ساله او در ساختن و طراحی ساختمان‌ها و بناهای گوناگون گذاشت. بناهایی كه البته نشان از جایگاه سیاسی او نیز دارد مانند بناهای شركت آب اصفهان،‌كانون توحید، مسجد سلمان فارسی ریاست جمهوری، بقعه شهدای ۷۲ تن در بهشت زهرا(س)، ساختمان مركز تحقیقات استراتژیك مجمع تشخیص مصلحت نظام، دانشگاه شاهد و... است. اما همه اینها سبب نشده است تا او وجه هنری نگاهش را در این آثار نشان ندهد. كامران عدل در ایسنا درباره یكی از این ساختمان‌ها می‌نویسد:< با دیدن این نما فكر كردم او در اثر نقدهای منفی‌ای كه بر كارهای سنتی‌اش شده است، تصمیم گرفته است كه منتقدان خود را سرجایشان بنشاند و به‌آنها بگوید كه من هم قادرم برج‌های شیشه‌‌ای و سنگی بسازم، بدون آنكه وارد وادی بی‌هویتی و روزمرگی و ساده‌پنداری و ساده‌انگاری بشوم. چند روز بعد، این پرسش را از ایشان كردم كه چرا این برج؟ جواب، همان بود كه فكر كرده بودم.> البته ساخت بناهایی در عرصه هنر نیز از تجربه‌های دیگر اوست مانند: مجموعه فرهنگی صبا، رستوراسیون و بازسازی موزه‌هنرهای معاصر فلسطین. ‌ به گفته عدل، در نگاه اول،‌آثار معماری مهندس میرحسین موسوی، یك معماری سنتی به‌نظر می‌رسد.

● نمایشگاه در مكانی كه خود او ساخته است

به هر روی این نمایشگاه اینك قرار است در مكانی برگزار شود كه میرحسین موسوی در سال‌های قبل به ساخت و بازسازی آن اقدام كرده است. در سال ۱۳۸۱، ساختمان و فضای اصلی مجموعه‌فرهنگی صبا را فرهنگستان هنر ایران، از بنیاد مستضعفان خریداری كرد. به گزارش ایسنا، قبل از انقلا‌ب، این ساختمان متعلق به شخصی به‌نام <ایسه> و محل سفارت ژاپن، در تهران بود. در محل شرقی این فضا، مهندس میرحسین موسوی طرح گالری خیال را ریخت. با خریداری تكه‌زمینی كه مابین فضای گالری خیال و خیابان ولیعصر(عج) بود، راهی به آن خیابان باز كرد. طرحی كاملا‌ ایرانی، برای سردر ورودی این گالری در نظر گرفت، كه در كنتراست شدیدی با مغازه‌های كامپیوترفروشی اطراف آن است. نمای شرقی گالری، در خیابان ولیعصر(عج) كاملا‌ ساده است ولی در طرف غرب، مهندس موسوی با به‌كارگیری المان‌های معماری ایرانی، گچ، آجر و پنجره‌های مشبك، كاراكتری ایرانی به‌آن داد. با ایجاد جوی‌ها و حوض‌ها و فواره‌های متعدد و با آجرفرش كردن سطح راهروها، باغچه ساختمان گالری تازه‌ساز مجموعه فرهنگی صبا را با ساختمان قدیمی آن مربوط ساخت. با اضافه كردن و تغییر كاربری پاركینگ عمومی واقع در جنوب مجموعه، مجموعه فرهنگی صبا را به بزرگ‌ترین محل نمایشگاهی آثار تجسمی در سراسر ایران تبدیل كرد. امروز سطح زیربنای كل گالری‌های این مجموعه ۷۵۰۰ متر مربع است؛ طول دیوارهای آن كه قابلیت پذیرش تابلو را دارند، بالغ بر دو كیلومتر است ‌

‌● نمایشگاه‌های دیگر ‌

این روزها البته نمایشگاه‌های دیگری هم در گالری صبا برپا است. صبح دیروز مراسم گشایش نمایشگاه‌های <گنجینه هنرهای از یاد رفته ایران> و <نمایشگاه نقاشان نوگرای قرقیزستان> با حضور میرحسین موسوی رئیس فرهنگستان هنر برگزار شد. در این مراسم از ۱۴ هنرمند پیشكسوت در همایش <گنجینه‌های از یاد رفته هنر ایران> تقدیر شد. در این برنامه از محمدكاظم اخویان (نیشابور) هنرمند تیشه‌داری، علی‌اكبر اسماعیلی قوچانی هنرمند خوشنویسی هفت‌قلم، غلا‌م آق (گنبد كاووس) هنرمند بخش زیورآلا‌ت تركمن، معصومه مهین‌دخت‌ایمانی (كاشان) بافنده فرش، فرهان چحیلی (اهواز) هنرمند مینای صائبین، علی رشتی‌زاده (قم) تولیدكننده فرش، حمید سهیلی‌مظفر (تهران) سازنده فیلم‌های مستند هنرهای سنتی، ماشاءا... عنایتی (كاشان) هنرمند زری‌باف، حاج عبدا... مجیدی‌عنایتی‌عروه (دزفول) و محمد گلیار (قم) معماران سنتی، حسین مصدق‌زاده (اصفهان) هنرمند كاشی‌كار، علی میراحمدی (كرمان) هنرمند شال‌باف، ابوالفضل نظم‌پرور (زنجان) چاقوساز و مهتاب نوروزی (ایرانشهر) هنرمند سوزن‌دوز تقدیر شد.