غلامرضا اعوانی با تأكید بر حفظ قدرت و قوت فرهنگی خویش، یادآور شد: ادعاهای دیگران نسبت به مفاخر فرهنگی ما نباید باعث شود در قبال فرهنگ خود سستی كنیم.

رییس مؤسسه‌ی پژوهشی حكمت و فلسفه‌ی ایران درباره‌ی انتساب مفاخر فرهنگی ایران به برخی كشورها، گفت: متأسفانه از طرف برخی كشورها كوشش‌هایی می‌شود تا برخی از شاعران و بزرگان ما را از آن خود بدانند؛ درحالی كه همه اذعان دارند این بزرگان ایرانی‌اند. خب این از ناحیه‌ی كشورهایی مطرح می‌شود كه در آن زمان، فرهنگی هم نداشته‌اند و برخی از این كشورها كه مدعی‌اند بزرگانی چون ابن سینا و دیگر متفكران به آن‌ها تعلق دارند، در همان زمانی كه این متفكران زندگی می‌كردند، یك اجتماع انسانی نداشتند كه فرهنگی داشته باشند.

اعوانی تصریح كرد: این بزرگان متفكران اسلام بودند و به جهان اسلام تعلق داشتند و دارند. آثار خود را به زبان عربی نوشته‌اند و الآن یك عده‌ای بلند شده‌اند و ادعا می‌كنند كه این‌ها عرب‌اند. نه! این‌ها مسلمان ایرانی بودند كه آثار خود را به زبان اسلام یعنی زبان عربی می‌نوشتند. ضمن این‌كه بسیاری از این بزرگان آثار متعددی به زبان فارسی دارند.

استاد فلسفه‌ی دانشگاه شهید بهشتی یادآور شد: علاوه بر ایرانی و مسلمان بودن، این‌ها یك افق جهانی دارند و تفكرشان یك تفكر جهانی است و هركسی می‌داند این چهره‌ها، چهره‌هایی جهانی‌اند؛ ولی این بزرگان نیز مانند هر انسان دیگری در یك فرهنگ رشد و نمو كرده‌اند و در یك سرزمین متولد شده‌اند و به زبانی سخن گفته‌اند. چنان‌چه مولانا، ابن سینا، غزالی و بسیاری از متفكران دیگر در این سرزمین متولد شده‌، در هوای این فرهنگ رشد كرده‌، با زبان فارسی سخن گفته‌ و بسیاری از آثار خود را به این زبان نوشته‌اند.

او در ادامه متذكر شد: این‌كه اندیشمندی به زبان بین‌المللی زمانی بنویسد كه دلیلی بر عرب بودنش نیست و این اصلا درست نیست. این مایه‌ی افتخار فرهنگ و تمدن ایرانی است كه بزرگانی تربیت كرده است كه همه مدعی آن‌ها شده‌اند.

اعوانی با تأكید بر این مطلب كه دانشمندان ایرانی در دوره‌هایی از تاریخ، علوم را به حد كمال رسانده‌اند، درباره‌ی درست معرفی نشدن بزرگان ایرانی از سوی دیگر كشورها، اظهار كرد: الآن فرهنگ‌ها به مرزهای جغرافیایی محدود نیستند و كتاب‌ها به زبان‌های مختلفی ترجمه می‌شوند؛ از این جهت ضرورتی ندارد احساس خطر كنیم. اما باید قدرت و قوت فرهنگی خود را حفظ كنیم و این ادعاها نباید باعث این شود كه در قبال فرهنگ خود سستی كنیم؛ بلكه باید مفاخر فرهنگی و بزرگان فرهنگ خود را بشناسیم و بشناسانیم و سعی در انتشار آثار آن‌ها و همچنین تدریس جدی آثارشان داشته باشیم.

اعوانی خاطرنشان كرد: نسبت به معرفی بزرگان نباید اغماض كرد و باید تأكید داشت كه این‌ها ایرانی‌اند؛ اما مهم‌تر آن‌كه باید پیام آن‌ها را درست گرفت و درست منتقل كرد و ضرورت دارد در مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها، آثار بزرگان فرهنگی بویژه «مثنوی معنوی» را تدریس كنیم.

رییس مؤسسه‌ی پژوهشی حكمت و فلسفه‌ی ایران در پایان یادآور شد: بزرگانی چون ابن سینا، مولوی، رودكی و... به فرهنگ ما تعلق دارند. البته دیگران هم می‌توانند فعالیتی داشته باشند؛ اما ضرورت دارد ما جدی‌تر به این بزرگان بپردازیم و در معرفی‌شان به جوانان تعلل نكنیم؛ چرا كه با كوچك‌ترین تعلل، این میراث سست می‌شود. از سویی، این ادعای آن‌ها می‌تواند دلیل بر این باشد كه فرهنگ ما جهانی است.