معمولا رسم این است كه هر وقت نام آدم‌های پیشكسوت یا اسمی‌ها پای اثری می‌آید،‌ برای مخاطبان جذاب می‌شود.

كمتر شده منتقدی رد خلاقیت را در كارهای هنرمند زیر ۲۵ساله‌ای بگیرد و جسارت كند مصرانه پای هنرمندی او فارغ از سن و سال بایستد و او را در قد و قامت بزرگان ببیند.

اما قصه این است كه در این چند سال - فارغ از داد و بیدادهای حاشیه‌ای و فراهنری - در گوشه‌های ذهن و آتلیه هنرمندان جوان، اتفاقاتی جلورونده و هنرآفرین در حال شكل‌گیری است یا حتی شكل گرفته.

سال گذشته در جشنواره هنرهای تجسمی دامون‌فر، چهره‌هایی دیده شدند كه از بسیاری جهات، مسیرشان با آنچه پیش از این بوده فرق داشت و از طرفی، فقط مدیون تفاوتشان نبودند و چیزی برای ارائه داشتند.

یك سال دیگر به برگزاری دومین دوره این دوسالانه مانده است و ابتكار برگزاركنندگان این بوده كه امسال ۲۳نفر از برگزیدگان دوره اول، تازه‌ترین كارهایشان را به نمایش بگذارند. این نمایشگاه دوشنبه ۲۲مرداد به پایان رسید و در آن بیش از ۸۰ طراحی، نقاشی و تصویرسازی در سبك‌های مختلفی نظیر آبستره، رئال، هایپررئال و... با موضوعات متنوعی نظیر فیگوراتیو، طبیعت و... ارائه شده بود.

آثار اولین دوره این دوسالانه را سیدمحمد احصایی، حسین خسروجردی، فرح اصولی، آریا اقبال و سیدمهدی حسینی داوری كرده بودند و آیدین آغداشلو رئیس هیات داوران بود. آثار برگزیدگان این جشنواره در فرهنگسرای نیاوران به‌نمایش درآمده بود.

از رنگ و لعاب و نقش و نگار زنان نقاشی‌های قجری خبری نیست اما یك زن قجر را كه روبنده‌اش را برداشته می‌بینیم. بی‌چشمی و جنس بافت به همراه بازی با سایه‌روشن‌ها، حس و حال عجیبی به این اثر داده.

انگار با موجودی مسخ‌شده یا مرده‌ای كه جان گرفته طرفیم. وحید چمانی چند وقت پیش مجموعه‌ای از كارهایش را در نمایشگاهی انفرادی به تماشا گذاشت؛ نمونه‌ای از كارها با شخصیت‌های قجری كه بیش از آنكه تزئینات و رنگ‌بازی‌های آثار آن دوره را نشان دهد، تجسمی از خشونت قهوه قجری بود. چمانی نفر پنجم این جشنواره شد.

تزئینات و عناصر تصویری همین‌طور دور خود چرخیده‌اند و تصویر زیر را شكل داده‌اند. نكته قابل توجه این كار كنترل نشدن تزئینات است. از ساختار غالب و اسكلت‌بندی غالب خبری نیست و تزئینات به شكل توده‌واری شكل گرفته‌اند. یك‌جور رسیدن از جزء به كل بدون الگوی اولیه. این اثر كار خدیجه حیدرپور است.

ماده اولیه این اثر، یك عكس خانوادگی است. ژست بچه‌ها و حتی انعكاس نور فلاش ۲ عنصر آشنا و حتی غیرحرفه‌ای عكس‌های خانوادگی است. هنرمند خیلی نمور، تصویر اولیه را با تك‌رنگ كردن و شاید تصرف در تركیب‌بندی، دستكاری كرده و علاوه بر القای حسی نوستالژیك و ایجاد غرابت، به یك فرم قابل ارائه دست یافته است. این كار اثر مقداد لرپور و یكی از آثار نمایشگاه «عكس‌های خانوادگی» اوست كه اسفند سال گذشته در خانه هنرمندان برپا بود. لرپور نفر دوم این جشنواره شد.

ماده اولیه این اثر عكس یا واقعیت عكاسانه است. دخل و تصرف طراحانه هنرمند در چیدمان یا دیزاین اجزای این خانه بوده. با وجود واقع‌گرایانه بودن عكس، پرسپكتیو مرسوم آثار رئالیستی كاملا از بین رفته. امیرحسین ابن‌الدین نفر اول این جشنواره بود كه در یك سال اخیر، علاوه بر شركت در نمایشگاه گروهی، یك نمایشگاه انفرادی هم گذاشته است. ابن‌الدین دستی قوی در طراحی دارد.

به سر و شكل بچه‌ها هم می‌خورد كه روسی باشند. در این كار، نقطه حركت هنرمند یك عكس بوده. هرچند وفاداری او به عکس زیاد نیست و با نوع رنگ‌گذاری - كه چندان به تصویر بعد نمی‌دهد - تکنیک اجرایی‌اش از عكس فاصله گرفته. در چند كار دیگر بهمن محمدی هم عكس همین نقش را داشت. در کارهای او معمولا یك چهره در مرکز است و انگار نقاش به حس لحظه‌ای نگاه‌ها ارادت دارد.

انگار می‌خواهد از چیزی بكند یا چیزی در سرش دارد له‌اش می‌كند. با آنكه نمی‌توان نقش رنگ را در این كار ندید اما خطوط غالب‌اند و انگار رنگ را تراشیده‌اند. این اثر، كار شهریار حاتمی است.

رضا مختاری