«تذهیب» یكی از هنرهای ایرانی اسلامی است،این هنر را می توان مجموعه ای از نقشهای بدیع و زیبا دانست كه نقاشان و مذهبان برای هرچه زیباتر كردن كتابهای مذهبی و دیوان اشعار به كار می برند. استادان تذهیب، این مجموعه های زیبا را در قرآن كریم به كار می گیرند تا صفحه های زرین ادبیات جاودان كلام الهی را زیبایی دیداری ببخشند. اما تذهیب بیشتر در قرآن كریم كاربرد دارد . تاریخ آرایش و تذهیب قرآن را می توان همزمان با نوشتن آن دانست، به این معنی كه نخست به منظور تعیین سر سوره ها، آیه ها، جزوه ها و سجده ها آن را به نوعی تزیین می كردند. رفته رفته علاقه مفرط مسلمانان به قرآن و همچنین عشق به زیبایی ، هنرمندان را بر آن داشت تا در تذهیب قرآن كریم دقت بیشتری به كار برند و نتیجه آن تكامل فن تذهیب بود. هنر تذهیب از دوران ساسانیان به صورت گچبری های دیواری و حتی پیش از آن، به صورت نقوش، روی سفالینه وجود داشته است كه بعد از اسلام این نقوش و حجاری ها وارد كتابها می شود و نمود بیشتری می یابد .

قدیمی ترین قرآنهای به جای مانده از قرون اولیه اسلام همگی به خط كوفی است، نقش و تزیین آنها تقریبا یكنواخت بوده و فقط در صفحه اول و گاهی دو صفحه آخر با نقوش هندسی آرایش می شدند. سر سوره ها نیز اغلب دارای نقوش تزیینی بوده و در سمت راست آنها یك یا چند گل درشت و ترنج طرح می زدند. شروع سوره و اسم آن را هم به قلم زر می نوشتند و نقطه های حروف را با رنگ قرمز، سبز یا زعفران و آب طلا مشخص می كردند. محل حزب و سایر علامات هم به همین شیوه مزین می شد. به گزارش مهر مبدا تذهیب، این هنر دینی - مذهبی به طور دقیق مشخص نیست، اما كارشناسان اعتقاد دارند كه هنر تذهیب در ایران تكامل یافته و نظم هندسی خاصی به خود گرفته است . چرا كه تنها در ایران است كه تذهیب به این شكل ، با این نظم و با این هندسه دیده شده است. كارهای مشابهی كه عربها یا چینی ها انجام داده اند در مقابل آثار ایرانی بسیار ضعیف است .

در قرون اولیه دوران اسلامی به همان اندازه كه به خوشنویسی توجه می شد ، فن آرایش و تذهیب نیز مورد علاقه بزرگان و امیران بود تا جایی كه در نقاط مختلف ایران ، به ویژه خراسان، مراكزی جهت تعلیم و پرورش علاقمندان به این فن بوجود آمد و رفته رفته فن تذهیب راه كمال را طی كرد. در قرون اولیه دوران اسلامی، خطاطان كار تذهیب را به عهده داشتند ولی به تدریج تقسیم كار بین هنرمندان متداول و مرسوم شد. دوره تیموری از دوره های بسیار مهم و پررونق و اعتلای هنر مذهب كاری است. سلاطین تیموری همگی مشوق هنر كتاب نویسی بوده اند كه بزرگترین و مهمترین آنها«بایسنقر میرزا» پسر شاهرخ بوده است. طلا و لاجورد یكی از عوامل اصلی كار تذهیب كاران بوده و در همه حال برای آرایش و تذهیب كتاب و قرآن از آنها استفاده می شده است. صنعت تذهیب كه در دوره تیموری راه كمال پیمود ، در زمان صفویه نیز ادامه یافت . تذهیب كاری و نقاشی با طلا در دوره صفویه ترقی كرد. بسیاری از نسخ باقیمانده از این زمان حاشیه بزرگی دارد كه مناظر طبیعی، اشكال انسان و حیوان بر آن نقاشی شده و رنگ طلایی، سبز و زرد در آنها به كار رفته است. هنرمندان در تذهیب های امروز پایبند به اصول سنتی این هنر هستند. آثار این گروه از نظر فرم و شكل متنوع تر از گذشته شده است اما ساختار شكنی صورت نگرفته است.