عضو انجمن نقاشان و مدرس دانشگاه، ارتباط بنگاه های اقتصادی با مراكز هنری و هنرمندان در ایران را ناقص عنوان كرد و گفت كه اگر هم این كارها صورت می گیرد، در شكل حرفه ای نیست یا با جریانات حرفه ای نتوانسته ایم تماس برقرار كنیم.

خسرو خسروی اعتقاد دارد، سرمایه گذاری در زمینه هنرهای تجسمی ایران بسیار جواب می دهد اما توجهی به آن نشده در صورتیكه یك نمایشگاه هنرمندان در خارج، می تواند ۱۰ برابر تیم ملی ورزشی در گسترش ارتباطات فرهنگی یا سرمایه گذاری اقتصادی جواب دهد.خسرو خسروی، مدرس دانشگاه و عضو انجمن نقاشی كه در نخستین سمپوزیوم نقاشی ایران نیز شركت كرد، درمورد وضعیت این هنر به میراث خبر گفت: «نقاشی ما در سطح خوبی است و نقاشان ما حرفه ای هستند. موقعیت هایی هم كه در عرصه بین الملل به دست می آورند، خیلی خوب است منتهی امكانات كم و هزینه ها بالا است.ما می شنویم كه تئاتری ها یا نمایندگان آنها كلی گله و شكایت می كنند كه چرا سرمایه گذاری در تئاتر كم اما به مراتب همین امر در حوزه نقاشی یا هنرهای تجسمی بسیار كمتر است و نسبت به رشته های دیگر، به نقاشی كم بها می دهیم.»

او در دنباله سخنانش نقاشی را برای سرمایه گذاری، دارای ظرفیت بالایی دانست: «نقاشی پتانسیل بسیار بالایی دارد و كشورهایی كه به لحاظ فعالیت فرهنگی بالا و منتظر نتیجه گرفتن از سرمایه گذاری های خود هستند، در زمینه هنرهای تجسمی و نقاشی سرمایه گذاری می كنند كه خیلی هم جواب می دهد. نقاشی و هنرهای تجسمی در ایران بسیار می تواند جواب بدهد.»او در مورد این ادعای خود افزود: «یك نمایشگاه از هنرمندان ایرانی در خارج از كشور، ۱۰ برابر تیم ملی ورزشی جواب می دهد ولی این كار انجام نمی شود چون دانش آن وجود ندارد. خیلی كم در این زمینه انرژی می گذاریم و همكاران و مسوولین كشور، سرمایه گذاری كمی در این بخش انجام می دهند. در صورتیكه تبادل فرهنگی قوی می تواند از این طریق شكل بگیرد. اگر هم این كارها صورت می گیرد، در شكل حرفه ای نیست یا با جریانات حرفه ای نتوانسته ایم تماس برقرار كنیم.» خسروی در پاسخ به این سوال كه چرا موفقیت هنرمندان ایرانی در خارج از ایران مانند حراج كریستی تاثیری در بهبود وضعیت آنها در داخل ندارد، گفت: «ارتباطات ضعیف است و تنها یك الی دو كانال ارتباطی داریم كه آنهم شامل همه نمی شود و رقابت واقعی نیست. گزینش ها دقیق صورت نمی گیرد و خیلی محدود است. ما با بنیادهای اقتصادی در این زمینه ارتباط نداریم. درحالیكه كارهای ایرانی به راحتی می تواند جز گران ترین آثار باشد. هنوز كالای نقاشی در ایران قیمت واقعی خود را پیدا نكرده و ارزش آن در داخل فوق العاده پایین است زیرا در بورس جهانی خود نیست. با تمام تمایلات در حوزه تجسمی و با همه مباحثی كه در زمینه هویت و... می شود، هنر ما كاملا قابل عرضه است ولی سرمایه گذاری نمی كنیم.» این نقاش همچنین به توضیح بنگاه های اقتصادی و ارتباط آن با هنر پرداخت: «همین حراج كریستی یا بسیاری از موزه ها و گالری های دنیا، خیلی دنبال كارهای ایرانی هستند. ما باید بتوانیم ارتباط برقرار كنیم تا سفارش بگیریم اما این ارتباط ناقص است. ارتباط با بازارهای بین المللی باید از طریق مراجع ذیصلاح انجام و پس از آن به هنرمندان منتقل شود. این جنس ارتباط ها بسیار كم است.