فرانسیس بیكن، هنرمند ۸۸ ساله‌ای كه سال ۱۹۹۲ درگذشت، بسیاری از آثار فوق‌العاده و خاطره‌انگیز خود را در طول دهه‌ی سال ۱۹۵۰ كشیده است. این آثار "سرهای در حال فریاد" و "شامپانز‌ه‌های غران" - اواخر دهه‌ی ۱۹۴۰ - تا پرتره‌ی "ون گو" و "هیكل‌های شكنجه شده" را كه تقریبا ۱۰ سال بعد از آنها كشیده شده‌اند، شامل می‌شوند.

منابع خبری انگلیسی نوشته‌اند، در این میان طرح‌هایی از مناظر آفریقا و جنوب فرانسه نیز به‌چشم می‌خورد و این دروه، زمانی است كه گفته می‌شود بیكن در پی خود، حاضر بود تا ریسك‌های گوناگونی را بپذیرد.

بیكن در طول زندگی‌اش به انتخاب آثار خود اهمیت بسیاری می‌داد. او همیشه از اینكه موزه‌هایی كه آثار او را به‌نمایش گذاشته‌اند، به‌ آثار گذشته كلاسیك اهمیت می‌دهند و تمركزشان را بر نقاشی‌های اخیر او به‌ویژه نقاشی‌های سه لته او بگذارند، اطمینان می‌كرد و به‌همین دلیل آثار اخیر او در سطح وسیع‌تری نسبت به كارهای قدیمی او به‌نمایش در آمده‌اند.

این نمایشگاه از ۱۳ اثر نقاشی فرانسیس بیكن در كلكسیون "رابرت و لیزا سنزبری" به‌عنوان آثار اصلی و مركزی نمایش داده می‌شوند. آثار دیگر از كلكسیون‌های عمومی و خصوصی به‌صورت امانی است كه تعداد بسیاری از این آثار به‌ندرت نمایش د‌اده‌ شده‌اند.

این نمایشگاه به موضوع‌های اصلی كه نظر بیكن را در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ به‌خود جلب كرده، پرداخته است و جلوه‌گر قدرت تخیل قوی و توسعه پیوسته منابع و تكنیك‌های اوست. بنا بر این گزارش، شاهكارهای او دو سال گذشته در موزه هنر مدرن اسكاتلند و موزه هنر هامبورگ نمایش داده شدند. در این نمایشگاه‌های دوره‌یی "مرد لمیده با مجسمه" از گنجینه‌ی موزه‌ی هنرهای معاصر تهران، امانت گرفته شد.