موزه ساکیپ ساباسی در امیرگان استانبول ترکیه چندی پیش میزبان آثار مجسمه ساز فرانسوی آگوست رنه رودن بود. نمایشگاهی که به عنوان دومین میهمان مهم پس از پیکاسو در فصل نمایشگاه های سال ۲۰۰۶ با بیش از ۲۰۱ اثر به نمایش گذاشته شده ، فصل جدیدی از تبادلات نمایشگاهی میان موزه های صاحب نام غربی و مراکز هنری کشورهای در حال توسعه ایجاد کرد.

باید گفت در میان حدود ۵هزار اثر گچی و برنزی خلق شده ازسوی رودن این نمایشگاه میزبان بهترین آثار این هنرمند فرانسوی بود. آثاری که کوله مان ، منتقد بزرگ هنرهای تجسمی آنها را رودی از خلاقیت که پایان ندارد نام نهاد.در این نمایشگاه و در میان بیش از صد مجسمه طرح و عکس متعلق به موزه رودن ، معروف ترین آثار هنری وی همچون مرد متفکر و مردی با گامهای استوار نیز به چشم می خورد، مجسمه هایی که تنگاتنگ هم و بدون کوچکترین فاصله و دیوار حایلی در سطوح و پایه های مختلف قرار گرفته بودند همه و همه در این نمایشگاه به نحو خاصی مشتاقان هنر را به سوی خویش جلب می کرد.

برای نخستین بار این نمایشگاه در قسمتی از خود میزبانی از پیکره حجیم ۱.۸۵ متری ویکتور هوگو رودن را به عهده داشت که همچون جزیره ای میانه این نمایشگاه را اشغال کرده بود اثری که در کنار آن تندیس انسان های هراسان رودن که مایوسانه و آشفته در کنار هم ایستاده داده اند نیز بر عظمت آن می افزود تا این دو اثر در کنا رهم از مهمترین آثاری به شمار روند که مقامات هنری ترکیه تلاش زیادی به خرج داده باشند تا این آثار را به هر نحو ممکن به کشور خود بکشانند.

رودن این پیکره تراش مشهور جهان استاد مسلم مجسمه سازی مدرن فرانسه در جایی می گوید: قسمتهای زاید سنگ را دور می ریزم آنچه باقی می ماند، تندیس دلخواه من است!

موضوعی که برگزارکنندگان این نمایشگاه به آن اهتمام خاصی داشتند، موضوع چینش آثار در این نمایشگاه است که در واقع نمایانگر روحیات اخلاقی رودن به شمار می رفت. همان طورکه رودن بسیار علاقه مند بود که اجزای آثارش را از یکدیگر جدا کند و به عنوان تندیس هایی منحصر به فرد به نمایش گذارد و به این طریق نیروی بیان جدید آنها را بسنجد.اما از دیگر سو، شاید مهمترین اثر به نمایش درآمده در این نمایشگاه را بتوان تندیس مرد متفکر یا به قولی هیولایی بزرگ گچین آثار رودن نام نهاد. چینش آثار این نمایشگاه به گونه ای بود که این غول چمباتمه زده با ۲ متر بلندی ، به نظر می رسد که اصلا چشم دیدن مجسمه کناریش عصر انکارناپذیر را ندارد.

همچنین در سوی دیگر این نمایشگاه منحصر به فرد مجسمه یوهانس تعمیددهنده که با نگاهی مبارزه طلبانه به تندیس مرد متفکر خیره شده و گویا قصد جلب توجه او را دارد، قرار گرفته بود و آنجایی که عصای صلیب دار این شخصیت کلیسایی دزدیده شده ، رودن طول پاهای برنزی این واعظ را افزایش داده و او را با نام جدید "مردی با گامهای استوار" روی پایه ای بلند قرار داده است. باید گفت چینش آثار، در هنر رودن با تطابق کامل تفکر وی که به شکل انبوه و بدون فاصله کنار هم قرار گرفته اند، بخوبی در این نمایشگاه به چشم می خورد. به عنوان مثال ، تندیس "متفکر" با مجسمه جوانک برنزی "عصر انکارناپذیر" و یا تندیس "گروه" UGOLINO با مجسمه "ویکتور هوگو" با هم انطباق پیدا کرده بودند.

کارشناسان معتقدند اندیشه آگوست رودن از ۱۰۰ سال پیش میدان و آزادی عمل فوق العاده ای به تخیل بخشیده است. مردی که خود را پلی میان دیروز و فردا می دانست تلاش می کرد مفهوم لحظه تغییر حالت را به منظور افزایش قدرت بیان در آثارش بگنجاند که ارجاع میان گذشته و حال به طریقی مقایسه ای در فضای کوچک نمایشگاه بخوبی امکان پذیر است و به طور منطقی نمایشگاه هایی را هم که خود او طرح ریزی کرده ، موقعیت کارگاه و آتلیه را اساس کار خویش قرار داده اند ؛ یعنی همان موضوعی که از آن به عنوان روند خلاقانه یاد می کنند و بر این اساس رودن نیز به عنوان سنت گرایی در مقابل آینده معرفی می گردد. او خود را به هیچ وجه نابغه نمی داند در واقع برای او آثارش حاصل یک رویارویی دایمی با ماده اولیه و زمینه کاری در فضای موجود است.

در کنار چینش آثار آنچه مهم است توانایی تکنیکی کار سخت و صبر و استقامت است و آنچه برای رودن مطرح بوده ، این است که آثارش را در قالب لحظه تغییر حالت نشان دهد نمایشگاه های او که ۱۰۰سال پیش به تعداد زیاد در آلمان هم برگزار می شد، هنر را مطابق با اصول و قواعد دموکراسی درمی آورد و بازدیدکنندگان نمایشگاه های رودن با جوی کارگاهی مواجه می شوند با آثاری در حال تغییر و دگرگون شدن با تندیس هایی از گچ که برای همعصران رودن هنوز ویژگی یک پیش طرح را دارد. چینش آثار در این نمایشگاه بخوبی نشان داده شد که هیجان برانگیخته شده میان پیکره ها دست تخیل را برای برگزار کنندگان باز کرده بود، تا با شرح مختصری از زندگی و آثار این مجسمه ساز و نمایش فیلم کوتاهی از زندگی این هنرمند بزرگ نوع تازه ای از برپایی یک نمایشگاه هنری برپا شود.

زهرا صابری