این انجمن برای حفاظت از میراث مكتوب معماری و شهرسازی ایران با دعوت از مردم ایران برای مشاركت در طرح حفظ میراث ملی و مكتوب ایران زمین اعلام كرد كه با هم‌كاری سازمان اسناد و كتابخانه‌ی ملی جمهوری اسلامی ایران، برای حفاظت از آن‌چه كه به‌عنوان میراث مكتوب معماری و شهرسازی ایران نامیده می‌شود، حركت گسترده‌ای را آ‎غاز كرده است.

در این فراخوان از صاحبان مستندات و مدارك، درخواست شده است كه با مركز اسناد یا انجمن مفاخر معماری ایران تماس بگیرند و درصورت امكان، حتا اگر صاحبان سندها و مدارك مایل به اهدا اصل آن‌ها نباشند، كپی سندها را برای استفاده پژوهش‌گران در اختیار مركز قرار دهند.

محدودیت اعلام شده فقط درباره‌ی قدمت سندها است؛ در اكثر آرشیو‌های جهان، سندها را با قدمت ۴۰ تا ۵۰ سال به بالا نگهداری می‌كنند و در ایران طبق قانون، قدمت ۴۰ سال به‌ بالا درنظر گرفته شده است.

در سال ۱۳۸۵ كلیه‌ی سندها و مدارك سال ۱۳۴۵ به قبل پذیرفته می‌شود و همین‌طور ادامه می‌یابد، اما سندها و مدارك در زمینه‌ی معماری و شهرسازی شامل عكس، اسلاید، فیلم، میكروفیلم، صفحه‌ها و نوارها صوتی و سندهای الكترونیكی، نقشه‌های معماری و شهرسازی، ماكت، دست‌نوشته‌های توضیحی، اسكیس (طراحی آزاد) و برداشت‌های گوناگون از اندیشه و افكار معمارانه، بیان شفاهی طرح، تاریخچه‌ها در تشریح و توجیه علل ایجاد وپیدایش، بیان موجبات اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، مذهبی و ... برای شكل‌گیری فرم و محتوای طرح‌ها، قراردادها، امریه‌ها، نشریات، صورت جلسات، مدارك و سوابق تحصیلی و پایان‌نامه‌ها، نشانه‌ها، طرح و محاسبات سازه‌ها، ابزارهای طراحی و ساخت و خلاصه آن‌چه كه بتواند مراكز اسناد ملی را در ارایه‌ی این دانش غنی‌تر سازد مورد نظر خواهد بود.

در حال حاضر مخاطبان این فراخوان بیش از سه‌هزار مركز تحقیقاتی، آموزشی و شهرداری‌های سراسر كشور، مهندسان و دفاتر معماری و هم‌چنین مقامات دولتی هستند.

گویا طی سال گذشته و سال جاری انجمن مفاخر معماری ایران با بیش از سه‌هزار مركز فرهنگی و نهادهای مرتبط عمومی و خصوصی در داخل و خارج از كشور به‌منظور حفظ و جمع‌آوری سندها و مدارك معماری و شهرسازی مكاتبه كرده و تعدادی از این مراكز در پاسخ اعلام آمادگی كرده‌اند. اواخر سال گذشته نمایشگاهی از عكس‌های قدیمی به همت آموزش و پرورش منطقه تهران برگزار شد.

در این نمایشگاه، دانش‌آموزان منطقه یك با راهنمایی معلمان تاریخشان عكس‌های قدیمی خانواده‌های خود را به‌نمایش گذاشته بودند.

برخی از عكس‌ها حتا به دوره‌ی قاجار تعلق داشت و نوع زندگی، حرفه‌ها، پوشاك و مشخصا مردم زمان‌های گذشته را نشان می‌داد. گفته می‌شود معمولا خانواده‌های قدیمی بیشترین سندها و مدارك را در اختیار دارند كه می‌بایست این سندها را به‌عنوان امانتی از تمامی ملت و نسل‌های پیشین، نگاهبانی و حفاظت كنند.

رییس انجمن مفاخر ایران پیشنهاد داده است كه حتا اگر صاحبان سندها و مدارك مایل به اهدا اصل آن‌ها نباشند، از توصیه‌های مراكز آرشیوی و موزه‌ها برای حفظ و نگهداری آن‌چه را كه سرمایه‌های ملی ومیهنی بوده و در اختیار ایشان است، بهره‌برداری كنند.

به‌گمان سیدعلیرضا قهاری، سندهای آرشیوی، زوایای تاریك و بخش‌های ناشناخته معماری و شهرسازی ایران را روشن می‌كند و اگر پژوهش‌گری و تاریخ‌نویسی دست به نگارش برده و این سندها را بكاود، به‌طور قطع گوشه‌هایی گسترده‌تر از تاریخ معماری ما تدوین خواهد شد.