کیوان فحری، هنرمند سفالگر و مدرس، درباره جایگاه سفال و سفالگری در هنرهای تجسمی گفت: "امروز هنر سفالگری زیرمجموعه صنایع دستی است بی آنکه این دو ارتباطی به هم داشته باشند. سفال به این دلیل در جامعه ما جا نیفتاده که هرگز هنر تجسمی محسوب نشد. توجه مسئولان به دو هنر نقاشی و مجسمه سازی باعث شده سایر هنرها مهجور و مغفول بمانند."

وی افزود: "اتفاق ناخوشایندی که امروز در عرصه سفال ایران به وقوع پیوسته انسجام نداشتن دو نسل پیشکسوت و جوان سفالگر است که از دیرباز سر سازش با یکدیگر نداشته اند. شاید هم بیشتر تقصیرها به گردن پیشکسوتان این هنر باشد تا جوانترها. هنرمندانی که در این هنر دارای سابقه و قدمت طولانی اند همواره سفال را به شکل موروثی ادامه داده اند."

فحری خاطرنشان کرد: "هنر سفالگری مانند هنرهای دیگر حتی از داشتن یک انجمن ساده به دلیل دخالت پیشکسوتان محروم است. شاید تصور می کنند با شکل گیری یک انجمن سفالگری دیگر از انحصار آنها خارج می شود. امروز هر گوشه این شهر که نمایشگاه آثار سفال برگزار می شود شما می توانید نام عده ای محدود را در فهرست شرکت کنندگان ببینید. در حالی که هنرمندان خوبی در این عرصه کار می کنند که به دلایلی در سایه انزوا و در کنج کارگاههایشان قرار گرفته اند."

این مدرس سفالگری درباره نوآوری و ابداعات این حوزه نیز گفت: "تا امروز نوآوری به شکل مشخصی در سفالگری اتفاق نیفتاده است. در کشورهای اروپایی برگزاری بی ینال هنری، مرتفع کردن مشکلات کمی و کیفی و خلاصه از میان برداشتن سایر معضلات به عهده اولیا امور آن کشورهاست. اما در ایران هنرمند تنهاست و باید با وجود مشکلات مادی و معنوی به تنهایی پیگیر رفع نواقص موجود در عرصه هنر باشد."

کیوان فحری درباره روند سفالگری در ایران تصریح کرد: "سفالگری از دیرباز بین ایرانیان رایج بوده و هنرمندان سعی کرده اند در زمینه این هنر تکنیک و محتوا را با یکدیگر منطبق کنند. در زمان سلجوقیان تکنیک های درخشانی در سفالگری به چشم می خورد که یکی از آنها زرین فام بود. اما این تکنیک را تنها دو خانواده در زمان سلجوقیان می دانستند و نتیجه این پننهانکاری این شد که هنر سفالگری به شکل موروثی از آن سال ها در ایران شکل گرفت."