مجسمه سازان تهرانی دور هم جمع شدند تا ضوابط ساخت مجسمه درشهرشان را تدوین كنند. حمید شانس، یكی از این مجسمه سازان است. او و همكارانش به دعوت سازمان زیباسازی شهرداری تهران قصد دارند مشخصه های یك مجسمه مناسب با فضای شهری را به شهرداری ارائه دهند تا شاید از این پس شهر خاكستری تهران به وسیله مجسمه، اندكی قابل تحمل شود. شانس فعالیت در عرصه ساماندهی مجسمه های شهری را از مهم ترین نیازهای تهران می داند: «امروزه بحث استفاده از مجسمه های شهری و استفاده از امكانات مجسمه سازی در طراحی محیط گستره وسیعی پیدا كرده اما متاسفانه این امكانات در شهرهای بزرگ ما به ویژه پایتخت استفاده نمی شود.» او و همكارانش می كوشند منشا آلودگی های بصری در شهر را پیدا كنند و مشخصات مجسمه هایی را ارائه دهند كه از میزان این آلودگی بكاهد: «شهرهای ما از لحاظ بصری آلوده اند و هیچ كس به فكر تاثیر آن بر ذهن مردم و تنش های عصبی و فرسودگی هایی كه ایجاد می كنند، نیست. متاسفانه تهران علاوه بر این مشكل، سرشار از پیام های بصری بی هویت و بی استفاده است. با وجود تعداد فراوان تابلوها، پیدا كردن یك پمپ بنزین در تهران كار ساده ای نیست. در حالی كه تهران با استقرار در حاشیه كویر و برخورداری از انواع مظاهر طبیعی چون كوه و رودخانه می تواند هویت بصری متفاوت و تاثیرگذاری داشته باشد.» شانس و همكارانش برای تبیین این ضابطه می كوشند متولیان شهری را متقاعد كنند كه مجسمه، به عنوان یك عنصر هنری این روزها تنها برای بزك شهر به كار نمی رود: «در گذشته، مجسمه ها تنها برای تزیین شهر به كار می رفتند اما امروزه دنیا از مجسمه برای سازماندهی بصری فرم و فضا بهره می گیرد و از این طریق ارتباطی هوشیارانه با فیزیك محیط برقرار می كند. در این طرح قصد داریم ابزار ضروری برای سازماندهی فضاهای شهری و نیازهای مبرم شهر تهران را تبیین كنیم.» مطالعات انجام شده توسط این گروه نشان می دهد بهبود كیفیت محیط شهر به طور مستمر صورت نگرفته، نیازمندی های بصری شهروندان شناسایی نشده و نحوه سازماندهی كیفیت های معنوی در شهر مشخص نشده است.