آیا ما هم سهمی از این سینما و تلویزیون ملی داریم؟ به نظر خانواده انیمیشن كه هنوز نسل اول آن در كنار جوانترها در حال كار هستند اغلب از طرف مدیریتی فرهنگی به كلی فراموش شده اند.

ای كاش این طور نبود كه اهل هنر منتظر نظر مدیران باشند، اما كدام فیلم بدون حمایت و بودجه دولتی ساخته می شود؟ اگر هم بشود باز هم انیمیشن به تناسب مستقل تر از آنها تولید می شود. زیرا بسیاری از جوانان با سرمایه شخصی به این كار می پردازند، آیا می توانند امیدوار باشند كه آینده آنان روشن تر از امروز خواهد بود. این روزها می شنویم دو شركت مهم تولید انیمیشن در ایران، از تولید تلویزیونی و تولیدات بلندمدت انیمیشن دو بعدی دست برداشته اند، فراموشی مدیران فرهنگی را از دو منظر می توان دید یكی این كه از انیمیشن كاملاً قطع امید كرده اند یا این كه برای احیای آن دیگر زمان دیر شده است. كتمان و فراموشی آن به مانند پاك كردن صورت مسأله است حتی اگر انیمیشن را مسأله ای ندانیم.

بازگویی تاریخچه، سرنوشت انیمیشن در ایران به خصوص صدا و سیما و نقد و بررسی عملكردها حتماً مفید حال انیمیشن است كه این مهم وظیفه حوزه مشاوران و سیاست گذاران و محققین سینما، تلویزیون است كه الحمدا... در هر حوزه مدیریتی چند ده تایی وجود دارند، بگذریم. سؤال این است آیا نمی توان با حداقل این توجه ها و عنایت ها كه به برره و برنامه های تلویزیونی ویژه می شود خانواده انیمیشن و دست اندركاران این هنر را الان كه زمستان است لااقل برای سال بعد امیدوار كرد.

رسول بابارضا