«روزگاری در كوه سنگی مشهد سنگ تراشان زیادی به كار مشغول بودند و مردمی كه به آنجا آمده بودند، به استادان نگاه می كردند و از نزدیك با سنگ تراشی و حكاكی آشنا می شدند بعد هم به یادگار ظرفی سنگی از دیار خراسان می خریدند. اما امروز جای آن سنگ تراشان را صنایع دستی چوبی شمال و قلمكاری اصفهان یا پارچه های بلوچ و افغانی گرفته است.» حسین نوغانی قلمزن نمونه كشور در سال ۸۳ یكی از هنرمندان خراسانی است كه روی ظروف سنگی قلمزنی می كند.

او درباره وضعیت این هنر در خراسان می گوید: «در سال های اخیر یك شركت ساختمانی در معادن استخراج این سنگ مستقر شده و باعث شده است قیمت این سنگ تا دو برابر افزایش پیدا كند. علاوه بر این روش دشوار استخراج سنگ و سختی كار باعث می شود این هنر با سختی های زیادی در تهیه مواد اولیه مواجه باشد. سنگ تراشان هنوز با تیشه و كلنگ به استخراج مواد اولیه می پردازند.» نوغانی یكی دیگر از مشكلات را بی رغبتی جوانان به این هنر دانست: «بسیاری از استادان قدیمی این صنعت به سن بازنشستگی رسیده اند و دیگر جایگزین مناسبی برایشان وجود ندارد. از میان جوان ها هم كمتر كسی است كه این هنر را دنبال كرده باشد و به درجه استادی رسیده باشد.

آرتروز، تنگی نفس و پیری زودرس از بیماری هایی است كه جوانان را از ورود به این عرصه بازمی دارد.» این هنرمند با اعتراض به تجاری نگاه كردن به این صنعت گفت: «سنگ تراشی و حكاكی آن در بازار روز به عرصه رقابت تجاری كشیده شده و هر كاری كه ارزان تر است پرفروش تر است. متاسفانه جنبه های هنری و زیبایی و ظرافت كار كمتر مورد توجه قرار می گیرد. سازندگان بیشتر به دنبال راه هایی هستند كه قیمت را پایین تر بیاورند. همه این عوامل در آینده نزدیك باعث از بین رفتن جاذبه های هنری سنگ تراشی می شود.» تمركز معادن استخراج این سنگ كه تالك شیست یا میكا نامیده می شود، در مشهد و اطراف آن باعث شده است این هنر به صورت بومی در این استان وجود داشته و برخلاف هنرهای دیگر به مناطق مختلف كشور كشیده نشود. این امر سبب شده بسیاری از ویژگی ها و خصوصیت های هنری حكاكی و سنگ تراشی مشهد حفظ شود.

معدنی كه سنگ ها از آن استخراج می شود، در هشت كیلومتری جنوب مشهد و در محدوده گناباد قدیم قرار دارد. در این سنگ نوعی تركیبات آهن وجود دارد كه آن را در مقابل آتش و حرارت مقاوم كرده است به همین دلیل به راحتی می توان آن را روی شعله قرار داد. از این ظروف در قرن های گذشته برای پخت و پز استفاده می شد. سنگ ها به دو صورت سنتی فرزی، چرخی به فرم ظرف یا شیء مورد نظر درمی آید. ظروف زاویه دار مثل جای قاشق و جای دستمال كاغذی توسط فرز و ظروف دیگر توسط چرخ بریده می شود. روی سنگ ها نقش های مختلفی می اندازند. هر كدام از این نقش ها نام مخصوصی دارد. گل شاه عباسی، گل مرغی، چهره، خطی، كاروان، دهن اژدری، شكارگاه و اسلیمی از طرح های اصیل و قدیمی به شمار می آیند.