به نقل از منابع خبری انیترنتی، ۱۷ تابلوی نقاشی جدید كه با متدهای گوناگون (آكریلیك و رنگ روغن، گواش، گرد سنگ مرمر، مداد، رنگ اسپره‌یی و رزین تركیبی) بر روی چوب یا تابلو كشیده شده‌اند، در این نمایشگاه به نمایش گذارده شده است.

بعد از نمایشگاه سال ۲۰۰۳ كه به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد تاپیس برگزار شد، این اولین نمایشگاه تاپیس است. در كاتولوگی كه از سوی «دوره آشتون» درباره‌ی این نمایشگاه كه «حكایت‌های تاپیس» نام دارد، از تاثیر تاریخ و محیط بر جنبه‌های بصری كار این هنرمند گفته شده است.

اشتون نوشته است: به دلیل آن‌كه تاپیس مفسری پر كار است منابع‌اش كاملا شناخته شده‌اند، منابع او كل ادبیات شامل افسانه‌های قدیمی شرق و غرب، فلسفه‌های باستانی تا مدرن، تاریخ هنر از زمان غارنشینی مردم تا قرن بیستم، شعر، دست نوشته‌های جادویی و روزنامه‌ها را در برمی‌گیرد.

آشتون هم چنین به معانی چندگانه كلمات بصری تاپیس نیز پرداخته است؛ یكی از معانی را می‌توان در نامه‌ای دید كه آشتون از آن به عنوان یك حرف نشانه یك صلیب یا نماد ریاضی یاد كرده است.

آشتون نوشته است: برای تاپیس تغییرپذیری نمادها یكی از بزرگترین منابع است و می‌توانند او را برای تفسیر مفهوم خلق افسانه‌ها تا حد زیادی یاری رساند. تاپیس در سال‌های اخیر افسانه‌هایش را با استفاده از تكنیك‌های قدیمی لئوناردو خلق كرده است. وی از این تكنیك در تابلوی deformacio=formacio استفاده كرده است.

آنتونی تاپیس در سال ۱۹۲۳ در بارسلونای اسپانیا متولد شد، اولین نمایشگاه‌اش را در سال ۱۹۵۰ دایر كرد. دو سال بعد برای شركت در نمایشگاه موسسه‌ی كارنیژ در پیتزبرگ دعوت شد و از آن زمان نمایشگاه‌های انفرادی و دوره‌یی زیادی در موزه‌ی سولومون گاگنهایم در نیویورك دایر كرده است.

در سال ۱۹۷۳ نمایشگاهی در موزه‌ی هنر مدرن پاریس، در سال ۱۹۷۴ نمایشگاهی در گالری ملی برلین، سال ۱۹۷۷ در گالری هنر آلبرایت نوكس در بوفالو نیویورك، سال ۱۹۹۰ در مركز هنر ملی ریناسوفیا مادرید، و سال ۱۹۹۳ در سالن هنر شرین در فرانكفورت برگزار كرد.

هم‌چنین نمایشگاهی از دوره‌های مختلف كاری این هنرمند در سال ۲۰۰۰ در موزه هنر ملی ریناسوفیا در مادرید برگزار شد.

آنتونی تاپیس هم چنین دریافت كننده‌ی جوایز بسیاری است كه از آن جمله می‌توان به جایزه‌ی شورای هنرهای بریتانیا در نمایشگاه بین‌المللی آثار گرافیكی (۱۹۷۴)، جایزه‌ی سیوتات بارسلونا (۱۹۷۹)، جایزه‌ی صلح اتحادیه كشورهای متحد اسپانیا (۱۹۸۴)، جایزه‌ی ملی پینچر دولت فرانسه (۱۹۸۵) و جایزه‌ی اتحادیه‌ی هنرمندان ژاپن (۱۹۹۰) اشاره كرد.